Η μεταγραφή του Εμπαγέ Εντιαγέ στον Ολυμπιακό φέρνει στο ΣΕΦ (και τα Άνω Λιόσια) έναν παίκτη αρκετά διαφορετικό από τον Άλεκ Πίτερς και, κατά συνέπεια, μία σημαντική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο μπορούν να διαμορφωθούν τα σχήματα της ομάδας στη θέση των φόργουορντ.

Ο 27χρονος Σενεγαλέζος δεν έρχεται για να αποτελέσει το νέο αντίγραφο του Αμερικανού που αποχώρησε για την Ολίμπια Μιλάνο. Δεν έχει το ίδιο επιθετικό πακέτο, δεν είναι ο ίδιος τύπος σουτέρ και δεν πρόκειται να προσφέρει με τον ίδιο τρόπο spacing και εκτέλεση. Αντίθετα, ο Ολυμπιακός προσθέτει αθλητικότητα, μήκος, άμυνα, ριμπάουντ, ενέργεια και δυνατότητα να επηρεάζει κατοχές χωρίς να χρειάζεται την μπάλα στα χέρια του.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Με απλά λόγια, ο Ολυμπιακός παίρνει έναν παίκτη που θέλει να επηρεάζει το παιχνίδι ανάμεσα στις επιθέσεις των υπολοίπων.

Στις αρχές Ιουλίου, η Βιλερμπάν ανακοίνωσε τριετή επέκταση του συμβολαίου του μέχρι το 2029, χαρακτηρίζοντάς τον ουσιαστικά βασικό κομμάτι της ομάδας και στις δύο πλευρές του παρκέ λόγω της έντασης, της πολυχρηστικότητας και των αθλητικών του προσόντων.

Ο ίδιος ο Τόνι Πάρκερ είχε προχωρήσει σε μία ιδιαίτερα θερμή τοποθέτηση για τον Σενεγαλέζο.

«Εμπαγέ, δεν έχω λόγια. Η ενέργεια και η εργατικότητά σου αποτελούν παράδειγμα για όλους τους μπασκετμπολίστες. Είσαι απίστευτος, πραγματικά. Έχω δει πολύ μπάσκετ στη ζωή μου και είσαι πραγματικό πρότυπο. Κάθε παιδί θα έπρεπε να σε βλέπει ως παράδειγμα», είχε αναφέρει.

Το γεγονός ότι λίγο περισσότερο από έναν μήνα αργότερα η γαλλική ομάδα ήταν έτοιμη να τον παραχωρήσει δείχνει περισσότερο τη μεταβλητότητα του νέου σχεδιασμού της παρά κάποια ξαφνική αλλαγή στην αξιολόγηση του παίκτη.

Για τον Ολυμπιακό, πάντως, το σημαντικότερο είναι τι ακριβώς αγοράζει αγωνιστικά.

Το scouting report: Η άμυνα είναι η αφετηρία

Αν κάποιος αναζητήσει το ισχυρότερο χαρακτηριστικό του Εντιαγέ μέσα από τα δεδομένα της EuroLeague, η απάντηση είναι ξεκάθαρη.

Σύμφωνα με το 3stepsbasket, η συνολική αμυντική του επίδραση πέρσι ήταν καλύτερη από εκείνη του 88% των παικτών της διοργάνωσης.

Οι αριθμοί του είναι εντυπωσιακοί για φόργουορντ: 1,2 κλεψίματα, 1,4 τάπες και 3,1 αμυντικά ριμπάουντ ανά παιχνίδι.

Στη γαλλική λίγκα η εικόνα είναι ακόμη πιο έντονη. Ανάμεσα σε 184 παίκτες που είχαν τουλάχιστον δέκα συμμετοχές και δέκα λεπτά ανά αγώνα, βρισκόταν στο κορυφαίο 20% του πρωταθλήματος σε όλες τις παραπάνω κατηγορίες.

Ο Εντιαγέ διαθέτει το μήκος και την έκρηξη για να έρχεται από τη αδύναμη πλευρά και να αλλοιώνει προσπάθειες, χωρίς να χρειάζεται να βρίσκεται μόνιμα στη θέση του σέντερ. Μπορεί να καλύψει απόσταση γρήγορα, να κυνηγήσει κατοχές πίσω από τη φάση και να χρησιμοποιήσει τα αθλητικά του προσόντα ως δεύτερος rim protector.

Αυτό προσφέρει στον Ολυμπιακό μία πολύ ενδιαφέρουσα δυνατότητα: να έχει προστασία στεφάνης χωρίς αυτή να προέρχεται αποκλειστικά από το “5”.

Ένας παίκτης για αλλαγές και πιο επιθετικές άμυνες

Το μέγεθος των 2,04 μέτρων δεν αποτυπώνει πλήρως το αθλητικό του προφίλ.

Ο Εντιαγέ είναι πολύ πιο κοντά σε έναν mobile forward παρά σε έναν κλασικό πάουερ φόργουορντ. Έχει περάσει μεγάλο μέρος της καριέρας του στο «3», διαθέτει την ταχύτητα για να ακολουθεί περιφερειακούς και μπορεί να δώσει μεγαλύτερη ευελιξία στις αλλαγές.

Σε έναν Ολυμπιακό που θέλει να ανεβάζει την πίεση στην μπάλα, αυτή η δυνατότητα έχει ιδιαίτερη σημασία. Μπορεί να βρίσκεται σε σχήματα όπου οι περισσότερες θέσεις αλλάζουν στα σκριν, να κλείνει τις γραμμές πάσας και να χρησιμοποιεί το μήκος του για να μετατρέπει μία φαινομενικά σωστή πάσα του αντιπάλου σε deflection ή κλέψιμο.

Το ριμπάουντ μπορεί να αποτελέσει μεγάλο κέρδος

Το δεύτερο σημείο στο οποίο οι αριθμοί του ξεχωρίζουν είναι το ριμπάουντ.

Στη EuroLeague είχε 4,8 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, επίδοση που τον τοποθετούσε πάνω από το 79% των παικτών της διοργάνωσης. Το ORB% του ήταν 7,79%, καλύτερο από το 76% του ανταγωνισμού, ενώ το DRB% έφτανε στο 15,31%, πάνω από το 75%.

Ο Ολυμπιακός αποκτά επομένως έναν παίκτη που μπορεί να δημιουργεί επιπλέον κατοχές χωρίς να του σχεδιάζεται τίποτα. Αυτό το στοιχείο είναι σημαντικό όταν αξιολογείται η συνολική επιθετική του συνεισφορά.

Ο Εντιαγέ δύσκολα μπορεί να δημιουργήσει ένα καλάθι με απομόνωση ή με post-up. Μπορεί όμως να δώσει επιπλέον κατοχές επειδή έτρεξε στη ρακέτα όταν όλοι οι υπόλοιποι παρακολουθούσαν το σουτ.

Η επίθεση χωρίς την μπάλα είναι το δυνατό του σημείο

Η περιγραφή που είχε κάνει ο Τι Τζέι Πάρκερ όταν τον απέκτησε η ASVEL παραμένει εξαιρετικά εύστοχη: πολύ καλός χωρίς την μπάλα.

Αυτό πιθανότατα είναι το κλειδί της προσαρμογής του στον Ολυμπιακό.

Το usage του στη EuroLeague ήταν μόλις 16,7%, ενώ στη γαλλική λίγκα ήταν ακόμη χαμηλότερα αναλογικά, 16,5%.

Δεν ζητά να στηθεί επίθεση επάνω του και δεν θα περιορίσει τον όγκο κατοχών των βασικών δημιουργών. Μπορεί να τελειώσει φάσεις κόβοντας στη baseline, να κινηθεί πίσω από την άμυνα, να τρέξει στον αιφνιδιασμό, να βρεθεί πάνω από τη στεφάνη και κυρίως να επιτεθεί στο επιθετικό ριμπάουντ.

Αυτό είναι ακριβώς το είδος του παίκτη που μπορεί να λειτουργήσει γύρω από δημιουργούς χωρίς να αλλάξει την ιεραρχία της επίθεσης.

Το μεγάλο ερώτημα: Το σουτ

Κάπου εδώ εμφανίζεται και η πιο προφανής διαφορά με τον Άλεκ Πίτερς: Ο Ολυμπιακός χάνει έναν forward με μεγάλη επιθετική απειλή και δεν τον αντικαθιστά με παίκτη του ίδιου αρχέτυπου.

Τα δεδομένα του Εντιαγέ το κάνουν ξεκάθαρο. Στη γαλλική λίγκα είχε 59,6% εντόε παιδιάς και 62% True Shooting, πολύ καλούς δείκτες συνολικής αποτελεσματικότητας.

Όμως ο τρόπος με τον οποίο παράγει τους πόντους έχει μεγαλύτερη σημασία.

Από τους 9,3 πόντους του ανά παιχνίδι:

• 5,9, δηλαδή το 64%, έρχονταν από δίποντα,
• 1,7 ή 19% από τρίποντα,
• 1,6 ή 17% από βολές.

Μόλις το 24% των προσπαθειών του αφορούσε τρίποντα. Τα δίποντα αποτελούσαν το 48% και οι βολές το 27%, ενώ ευστοχούσε σε περίπου 0,6 τρίποντα ανά παιχνίδι.

Άρα, παρότι ο Εντιαγέ διαθέτει περιφερειακό σουτ, αυτό δεν αποτελεί θεμέλιο του παιχνιδιού του. Στη EuroLeague, το True Shooting ήταν 54,7%, καλύτερο μόλις από το 33% των παικτών.

Αν ο Εντιαγιέ χρησιμοποιείται ως «4», οι αντίπαλες άμυνες μπορεί να επιλέξουν να του δίνουν περισσότερο χώρο από όσο θα έδιναν στον Πίτερς. Αυτό μπορεί να αλλάξει τη γεωμετρία του γηπέδου.

Δεν είναι δημιουργός

Τα advanced stats είναι ακόμη πιο ξεκάθαρα στο συγκεκριμένο κομμάτι. Ο Εντιαγέ είχε στη EuroLeague 1,3 ασίστ και 1,4 λάθη ανά παιχνίδι. Το δε ποσοστό λαθών του έφτασε στο 17%, επίδοση χαμηλότερη από το 30% των παικτών της λίγκας.

Στη Γαλλία η εικόνα ήταν παρόμοια, καθώς εκεί είχε 1,5 ασίστ και 1.5 λάθος ανά ματς, κάτι που κατέστησε σαφές πως ο Εντιαγέ δεν είναι παίκτης που μπορεί να παίρνει αποφάσεις στο ματς.

Είναι δεδομένο πως ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν θα ήθελε επ’ουδενί να φτάνει συστηματικά η μπάλα στον Σενεγαλέζο σε καταστάσεις short roll, ώστε εκείνος να πρέπει να διαβάζει τρεις επιλογές. Δεν είναι δευτερεύων δημιουργός από το «4», ούτε ένας φόργουορντ που θα οργανώσει δεύτερη πλευρά επίθεσης.

Όσο πιο απλές είναι οι αποφάσεις του, τόσο πιθανότερο είναι να είναι αποτελεσματικός.

Το on/off του ήταν +2,6, κάτι που σημαίνει ότι η διαφορά πόντων της ομάδας βελτιωνόταν όταν βρισκόταν στο παρκέ σε σχέση με όταν καθόταν στον πάγκο. Μόλις το 31,3% των αγώνων του είχε θετικό προσωπικό plus/minus, όμως εδώ χρειάζεται προσοχή: τέτοιοι δείκτες επηρεάζονται πολύ από το συνολικό επίπεδο της ομάδας, τις πεντάδες και τους αντιπάλους.

Γι’ αυτό και τα πιο χρήσιμα δεδομένα για την αξιολόγησή του είναι εκείνα που επαναλαμβάνονται σε διαφορετικά περιβάλλοντα: άμυνα, κλεψίματα, τάπες, ριμπάουντ, χαμηλό usage. Εκεί η εικόνα είναι σταθερή.

Ταιριάζει πραγματικά στον Ολυμπιακό;

Η απάντηση εξαρτάται από το τι ακριβώς θέλει να αλλάξει ο Ολυμπιακός.

Αν η ερώτηση είναι: «Μπορεί ο Εντιαγέ να κάνει όσα έκανε ο Πίτερς;», η απάντηση είναι όχι. Και θα ήταν άδικο για τον ίδιο να αξιολογηθεί έτσι, καθώς πρόκειται για παίκτες διαφορετικής φύσης.

Με την αποχώρηση του Πίτερς ο Ολυμπιακός χάνει μία συγκεκριμένη μορφή επιθετικής ποιότητας από το «4». Ο Εντιαγέ δεν αντικαθιστά αυτή την ποιότητα. Αντιθέτως, μεταφέρει το βάρος της θέσης προς άμυνα, αθλητικότητα και κατοχές δεύτερης προσπάθειας.

Αν όμως η ερώτηση είναι εάν μπορεί να δώσει στον Ολυμπιακό στοιχεία που του επιτρέπουν να γίνει διαφορετικός και ίσως πιο ευέλικτος;», τότε η απάντηση είναι ξεκάθαρα ναι.

Πρώτα από όλα, ο Ολυμπιακός κερδίζει αμυντική ευελιξία και ένα «εργαλείο» για ειδικές αποστολές. Κερδίζει επίσης μέγεθος και αθλητικότητα στις δύο θέσεις των φόργουορντ, πράγμα που επιτρέπει μεγαλύτερες πεντάδες χωρίς απαραίτητα να χάνεται ταχύτητα. Μπορεί να προσφέρει άμυνα αδύναμης πλευράς, κάτι που αποδεικνύουν οι 1,4 τάπες και συνολικά το εξαιρετικό shot-blocking προφίλ του.

Ακόμη, ο Ολυμπιακός ενισχύεται σημαντικά στα ριμπάουντ και στις δύο πλευρές του γγηπέδου, αλλά κυρίως έναν παίκτη που δεν χρειάζεται να αλλάξει την επιθετική ιεραρχία της ομάδας για να είναι χρήσιμος.

Το μειονέκτημα είναι εξίσου ξεκάθαρο: δεν δημιουργεί, δεν αποτελεί υψηλού επιπέδου επιθετικό hub και το σουτ του δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να αναπαράγει την απειλή ενός ελίτ σουτέρ.

Για αυτό η επιτυχία της μεταγραφής θα κριθεί κυρίως από το περιβάλλον γύρω από τον Εντιαγέ. Ο Ολυμπιακός διαθέτει αρκετό σουτ και δημιουργία στις υπόλοιπες θέσεις ώστε να απορροφήσει τους επιθετικούς περιορισμούς του, ώστε να μη χρειάζεται έναν δεύτερο Άλεκ Πίτερς.

Το αν αυτή η μετατόπιση από το σουτ προς την αθλητικότητα θα κάνει τελικά τον Ολυμπιακό καλύτερο δεν μπορεί να απαντηθεί από ένα μόνο στατιστικό. Ωστόσο, το βέβαιο είναι πως οι «ερυθρόλευκοι» αποκτούν έναν παίκτη που μπορεί να αλλάξει εντελώς το είδος των πεντάδων που έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει ο προπονητής του.