Ζοφρί Λοβέρν
Για τον Ζοφρί Λοβέρν, η επιστροφή στην Παρτίζαν δεν επρόκειτο ποτέ να είναι απλώς άλλη μία μεταγραφή.
Περισσότερο από μία δεκαετία αφότου έφυγε από το Βελιγράδι, ο 34χρονος Γάλλος ψηλός επέστρεψε τον περασμένο Απρίλιο με μία πολύ συγκεκριμένη φιλοδοξία: όχι απλώς να φορέσει ξανά την ασπρόμαυρη φανέλα, αλλά, εφόσον το επιτρέψουν οι συνθήκες, να ολοκληρώσει την καριέρα του εκεί όπου ξεκίνησε ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαιά της.
Η καριέρα του Γάλλου ψηλού σπάνια ακολούθησε μία ευθεία πορεία, όμως η Παρτίζαν παρέμεινε το σταθερό σημείο αναφοράς σε όλη τη διάρκειά της.
Ο Λοβέρν έφτασε στο Βελιγράδι το 2012 ως ένας νεαρός παίκτης 21 ετών που ακόμη αναζητούσε τη θέση του στο ευρωπαϊκό μπάσκετ και έφυγε ως πρώτος ριμπάουντερ της EuroLeague, αρχηγός της Παρτίζαν και παίκτης έτοιμος για το NBA.
Ακολούθησαν η Χίμκι, τέσσερις ομάδες του NBA, η Φενέρμπαχτσε υπό τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, η Ζάλγκιρις, η Βιλερμπάν και, πιο πρόσφατα, το Κουβέιτ — μία διαδρομή που τον πέρασε από σχεδόν κάθε επίπεδο και στιλ επαγγελματικού μπάσκετ, προτού τελικά τον οδηγήσει πίσω στον σύλλογο στον οποίο υποσχόταν επί χρόνια ότι θα επέστρεφε.
Αυτή η πολυαναμενόμενη επιστροφή αποτελεί αναπόφευκτα το πλαίσιο του πρώτου μέρους της συζήτησής του με το SKWEEK. Ο Λοβέρν μιλά για την επιθυμία του να αποτελέσει η Παρτίζαν τον τελευταίο σταθμό της καριέρας του, όμως η συζήτηση γρήγορα επεκτείνεται στους ανθρώπους και στις αποφάσεις που διαμόρφωσαν όλα όσα προηγήθηκαν.

Καμία προσωπικότητα δεν είναι σημαντικότερη σε αυτή την ιστορία από τον Ντούσκο Βουγιόσεβιτς. Ο Λοβέρν περιγράφει τον πρώην προπονητή του ως τον άνθρωπο που τον επηρέασε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον εκτός της οικογένειάς του, ενώ θυμάται το τελευταίο μήνυμα που του έστειλε πριν ολοκληρώσει την επιστροφή του στο Βελιγράδι. Τώρα, χρόνια αφότου έφυγε από την Παρτίζαν, βρίσκεται να δουλεύει με τον γιο του Βουγιόσεβιτς — μία λεπτομέρεια που δίνει στην επιστροφή του ακόμη μεγαλύτερη αίσθηση συνέχειας.
Η πιο πρόσφατη περίοδος της καριέρας του προσφέρει επίσης αρκετές αφορμές για αποκαλύψεις. Ο Λοβέρν εξηγεί πόσο κοντά βρέθηκε στο να συνεργαστεί με τον Βασίλη Σπανούλη στη Μονακό, γιατί αυτή η προοπτική κατέρρευσε και πώς μία απροσδόκητη μεταγραφή στο Κουβέιτ κατέληξε να γίνει μία από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της καριέρας του.
Το πιο περίπλοκο κεφάλαιο, ωστόσο, φαίνεται πως είναι η Βιλερμπάν. Ο Λοβέρν ανατρέχει σε ένα πρότζεκτ που υποτίθεται ότι θα χτιζόταν γύρω από εκείνον και τον Νάντο Ντε Κολό, αλλά τελικά γινόταν όλο και πιο ασταθές. Μιλά για τις διακυμάνσεις του μπάτζετ, τις συνεχείς αλλαγές προπονητών, τον ρόλο του Τόνι Πάρκερ και την απουσία ξεκάθαρης μακροπρόθεσμης κατεύθυνσης, καθιστώντας παράλληλα σαφές ότι υπάρχουν κομμάτια της ιστορίας για τα οποία δεν μπορεί ακόμη να μιλήσει.
Αξιολογεί επίσης το νέο ρόστερ της Παρτίζαν, την πίεση που δημιουργούν οι αυξημένες προσδοκίες και εξηγεί γιατί η συνέχεια μπορεί να έχει μεγαλύτερη σημασία από το να ρίχνεις απλώς χρήματα στο πρόβλημα.
Αυτό είναι μόνο το πρώτο μέρος της συνέντευξης. Το δεύτερο μέρος θα κινηθεί σε ακόμη ευρύτερη θεματολογία — και χάρη στην προθυμία του Λοβέρν να μιλήσει ανοιχτά, υπάρχουν πολλά ακόμη ενδιαφέροντα σημεία.

Η επιστροφή στο σπίτι: Παρτίζαν και Βουγιόσεβιτς
Όταν τελικά υπέγραψες στην Παρτίζαν τον περασμένο Απρίλιο, ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που πέρασε από το μυαλό σου; Ήταν ακριβώς όπως το είχες φανταστεί όλα αυτά τα χρόνια;
Ναι. Ειλικρινά, ήταν πολύ σημαντικό για μένα να παίξω ξανά εδώ και να τελειώσω εδώ. Οπότε, είναι ακριβώς όπως το είχα φανταστεί. Είμαι πραγματικά χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ, αλλά θα ήθελα επίσης να βοηθήσω την ομάδα να πετύχει κάτι.
Δεν είμαι εδώ απλώς για να είμαι εδώ. Θέλω να παίξω καλά. Θέλω να βοηθήσω την ομάδα. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος γι’ αυτό.
Έχεις πει πολλές φορές ότι ο Ντούσκο Βουγιόσεβιτς σε βοήθησε να διαμορφωθείς όχι μόνο ως παίκτης, αλλά και ως άνθρωπος. Κοιτάζοντας πίσω τώρα, ποια είναι τα μαθήματα που εξακολουθούν να σε επηρεάζουν καθημερινά;
Η εργασιακή ηθική, το πώς να συμπεριφέρεσαι στους άλλους. Και ήταν κάτι περισσότερο από μπάσκετ. Αφορούσε επίσης τη ζωή.
Σίγουρα περίμενα ότι θα περνούσα περισσότερο χρόνο μαζί του από τη στιγμή που θα επέστρεφα στη Σερβία, αλλά η ζωή αποφασίζει διαφορετικά. Σίγουρα ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος που έχω γνωρίσει εκτός της οικογένειάς μου.
Είπες ότι το τελευταίο μήνυμα που του έστειλες ήταν ότι επέστρεφες στην Παρτίζαν. Σκέφτεσαι ποτέ εκείνη τη στιγμή και εύχεσαι να είχατε ακόμη μία συζήτηση αφού επισημοποιήθηκε η συμφωνία;
Ναι, αυτό ήταν το τελευταίο μήνυμα που του έστειλα. Ήταν έτοιμο να γίνει επίσημο. Περίμενα ότι θα είχαμε πολύ περισσότερες από μία συζητήσεις μετά τη συμφωνία. Όμως ήταν άρρωστος για μεγάλο χρονικό διάστημα και ήταν πραγματικά δύσκολο για εκείνον και την οικογένειά του.
Και τώρα κάνω προπονήσεις με τον γιο του, κάτι που δείχνει πώς η ζωή κάνει έναν ολόκληρο κύκλο μέσα σε 15 χρόνια. Έφυγα από την Παρτίζαν όταν εκείνος ήταν πολύ μικρός έφηβος και επέστρεψα και τώρα με προπονούσε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Οπότε φαίνεται τρελό, αλλά έτσι είναι.
Βλέπεις πλέον την Παρτίζαν ως τον τελευταίο σταθμό της καριέρας σου ή μπορείς ακόμη να φανταστείς τον εαυτό σου να φοράει άλλη φανέλα;
Στόχος μου είναι να τελειώσω εδώ. Από εκεί και πέρα, υπάρχει ο στόχος και υπάρχει η πραγματικότητα. Θέλω να παίξω τουλάχιστον για άλλα δύο ή τρία χρόνια.
Αν για οποιονδήποτε λόγο αυτό δεν είναι εφικτό, τότε θα σκεφτώ άλλες επιλογές. Ξέρω ότι η πόρτα στο Κουβέιτ παραμένει ανοιχτή για μένα. Πέρασα υπέροχα εκεί. Δεν ήξερα τι να περιμένω όταν υπέγραψα και τελικά αποδείχθηκε μία καταπληκτική εμπειρία.
Αν δεν είχα την πρόταση από την Παρτίζαν, θα είχα μείνει εκεί. Ας δούμε τι θα φέρει το μέλλον, αλλά θέλω να τελειώσω στην Παρτίζαν.
Το τηλεφώνημα του Σπανούλη και η μεταγραφή που δεν έγινε ποτέ
Πώς ήταν τα πράγματα στο Κουβέιτ;
Για να μην τα πολυλογώ, είπα στον Μίσκο [Ραζνάτοβιτς, τον ατζέντη του] πριν από το καλοκαίρι: «Άκου, υπάρχουν τρεις επιλογές».
Διαβάστε ολόκληρο το πρώτο μέρος της μεγάλης συνέντευξης του Ζοφρί Λοβέρν στο SKWEEK.