EuroLeague
Ο Κώστας Τσίλης γράφει για το πως συνολικά ο οργανισμός ΑΕΚ, άγγιξε το συναίσθημα ενός προπονητή ορισμό του επαγγελματία όπως ο Νίκολιτς
Νομίζω πως το πραγματικό, γνήσιο χαμόγελο του Νίκολιτς, το είδαμε όταν όλα είχαν τελειώσει ακόμα και με το τελευταίο ματς της ΑΕΚ και έβγαινε στο γήπεδο για να πάει προς την απονομή του τίτλου της πρωταθλήτριας. Μέχρι τότε, το μόνο που μας είχε δώσει ο κόουτς, ήταν εκείνο το πονηρό κλείσιμο ματιού στον φωτογραφικό φακό πριν από σχεδόν κάθε ματς. Στην αρχή θαρρώ πως το έκανε για να σπάσει λίγο τον χαμό των χιλίων αγωνιστικών σκέψεων που είχε εκείνη την ώρα στο μυαλό του. Μετά ίσως και να το έκανε για γούρι. Τα έχει αυτά.
Ο Νίκολιτς είναι ένας προπονητής που ως φιλοσοφία, κρατά το συναίσθημα εντελώς έξω απ’ αυτά που πρέπει να κάνει εντός αποδυτηρίων και εντός γηπέδου. Είναι άλλωστε ο πρώτος προπονητής, που εντελώς φυσικά και αυθόρμητα, είχε πει στην πρώτη του συνέντευξη Τύπου στην ΑΕΚ, πως αγαπάει το ποδόσφαιρο, αλλά ακόμα περισσότερο αγαπάει τις νίκες. Ένας προπονητής που σ’ όλες τις ομάδες που πέρασε, κέρδισε τρόπαια με τρόπο σχεδόν προγραμματισμένο. Σαν ένας ποδοσφαιρικός ηλεκτρικός εγκέφαλος. Σαν ένα ρομπότ. Και μετά πήγε στην επόμενη πρόκληση.
Και μεταξύ μας, στην ΑΕΚ με τον ίδιο τρόπο λειτούργησε. Μήπως υπάρχει κάτι που να το προανήγγειλε δημοσίως και ως εκ τούτου να το έχει ήδη σχεδιάσει στο μπλοκάκι του και να μην το είδαμε να βγαίνει στο γήπεδο. Το πως θα προσεγγίσει τους τρεις συνεχόμενους ευρωπαϊκούς προκριματικούς γύρους του θανάτου, το πότε θα παίξει η ΑΕΚ την δική του μπάλα, το τι χρειάζεται για να λειτουργήσει το 4-4-2. Ένα και ένα, πάντα για τον Νίκολιτς (πρέπει να) κάνουν δυο και σε συγκεκριμένη ώρα.
Ο Νίκολιτς στο ματς με τον Ολυμπιακό που ήταν διαδικαστικού χαρακτήρα, καθότι ο τίτλος ήδη είχε κριθεί (και κατακτηθεί από την ΑΕΚ), έγιναν έξω φρενών στο 90ο λεπτό, για μια σειρά από εύκολα λάθη, που χάλασαν μια επίθεση που είχε προοπτικές να κτιστεί καλά. Το παιχνίδι είχε τελειώσει, ολόκληρος ο οργανισμός της ΑΕΚ δεν κρατιόταν για να φτάσει η στιγμή να υψωθεί η κούπα στον ουρανό της Νέας Φιλαδέλφειας και ο Νίκολιτς ήταν και έτοιμος και διατεθειμένος να αναλύσει το πλάνο για την επόμενη σεζόν. Και ήδη πριν καν φορέσει ο ίδιος και οι παίκτες του το μετάλλιο της πρωταθλήτριας, είπε ξεκάθαρα πως “του χρόνου θα πρέπει να είμαστε καλύτεροι”.
Ο Νίκολιτς επιλέχθηκε από τον Ριμπάλτα, ξετρέλανε τον Ηλιόπουλο που είπε από την πρώτη στιγμή “μόνο αυτόν θέλω”, κέρδισε την εμπιστοσύνη των παικτών του και του κόσμου και μετά κέρδισε το πρωτάθλημα, ακριβώς επειδή είναι ένας προπονητής – ρομπότ. Που έφερε σε μια ΑΕΚ που παρασύρθηκε και τελικά πνίγηκε από το κύμα του άκρατου συναισθηματισμού, μια εποχή σχεδόν απόλυτη ποδοσφαιρικού κυνισμού. Κάτι που αφενός το είχε δεδομένα ανάγκη, αφετέρου την έβαλε ξανά στο μονοπάτι των επιτυχιών.
Το εντυπωσιακό είναι πως μέσα σ’ όλο αυτό, στην πραγματικότητα δεν λείπει καθόλου το συναίσθημα. Το ακριβώς αντίθετο. Ο κόσμος της ΑΕΚ φώναξε για πρώτη φορά το όνομα του Νίκολιτς, μετά την πρόκριση επί της Άντερλεχτ. Έκανε σύνθημα, έκανε μπλουζάκι, ακόμα και πανό στο γήπεδο, το “fight, believe, never give up”, όταν η ομάδα του Σέρβου κόουτς άρχισε να πατάει γκάζι από τον Νοέμβρη και μετά. Κι όταν ο Νίκολιτς βγήκε στον αγωνιστικό χώρο, στην φιέστα του τίτλου, για να παραλάβει το μετάλλιο του, οι εξέδρες σείστηκαν από την αποθέωση.
Έτσι είναι και το ποδόσφαιρο και η ΑΕΚ και ο κόσμος της. Δεν υπάρχει χωρίς το συναίσθημα και αυτές οι υψηλές αναλύσεις περί προσωπολατρίας, μπούρδες είναι. Πρόσωπα στον πάγκο, πρόσωπα και στο γήπεδο. Σε πρόσωπα αντανακλώνται οι επιτυχίες και οι συγκινήσεις. Πρόσωπα γαλούχησαν γενιές και γενιές ΑΕΚτζήδων, πρόσωπα έχουν μπει στους τέσσερις πυλώνες του γηπέδου. Και είναι άλλο πράγμα το συναίσθημα που δεν μπορεί να λείπει ποτέ και άλλο οι χρυσοί θρόνοι σ’ ένα βάθρο που φτάνει μόνο η λατρεία και η αποθέωση. Αυτόν τον δεύτερο δρόμο η ΑΕΚ τον περπάτησε, την έβγαλε σε αδιέξοδο, για να μην πω σε γκρεμό και δεν θα (πρέπει να) το ξαναπεράσει.
Αυτό που είναι το πιο εντυπωσιακό
Προφανώς και δεν είναι παράξενο που ο κόσμος της ΑΕΚ έχει λατρέψει έναν προπονητή σαν τον Νίκολιτς. Κι ας είναι ένα ποδοσφαιρικό ρομπότ. Το εντυπωσιακό της υπόθεσης είναι πως και ο Νίκολιτς δείχνει να έχει αφήσει περισσότερο από κάθε άλλη φορά στην καριέρα του, χαραμάδες συναισθήματος στην πλήρως επαγγελματική ποδοσφαιρική του σχέση με την ΑΕΚ. Σε χρόνο ανύποπτο και όχι μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος, ο Σέρβος κόουτς είχε μιλήσει για ένα πρότζεκτ που ξεπερνά τα δυο χρόνια που είχε υπογράψει συμβόλαιο. Μετά την κατάκτηση του τίτλου μίλησε για τις πιο όμορφες μέρες της ζωής του. Και όχι επειδή κατέκτησε το πρωτάθλημα.
Ο τρόπος που αγκάλιασε όλους τους ποδοσφαιριστές του. Που ο ίδιος έπεσε στην αγκαλιά και του Ηλιόπουλου και του Ριμπάλτα. Αυτά που είπε για τον κόσμο της ΑΕΚ και η αντίδραση του όταν άκουγε το όνομα του και όταν έπαιρνε δώρα μπλουζάκια που φτιάχτηκαν γι αυτόν. Το πλατύ χαμόγελο γνήσιας ευτυχίας με την κούπα αγκαλιά. Οι φορές που “συνελήφθη”, χωρίς να έχει τα φώτα πάνω του, να επιχειρεί να ακολουθήσει τον ρυθμό από τα συνθήματα στην φιέστα που έγινε στα μπουζούκια. Ο τρόπος που μίλησε και στη συνέντευξη Τύπου μετά την λήξη του ματς με τον Ολυμπιακό αλλά και σε Μέσο της πατρίδας του. Κάπου λίγο, στο ποδοσφαιρικό ρομπότ που λέγεται Νίκολιτς, τρύπωσε μια μικρή “καψούρα”.
Χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα σταματήσει να δουλεύει ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, που θέλει τα πάντα να γίνονται σωστά και όπως πρέπει. Χωρίς ποτέ η σχέση να ξεφεύγει από το επαγγελματικό και χωρίς ποτέ αυτή η “καψούρα”, να αλλάζει την απόλυτη προσήλωση στο ένα και ένα, που κάνουν πάντα δυο. Ωστόσο και το γεγονός πως ο Νίκολιτς δείχνει αυτή την στιγμή περισσότερο να σκέφτεται την ζωή του στην ΑΕΚ και μετά το 2027, από την επόμενη πρόκληση που μπορεί να προκύψει, λέει πολλά. Ο Σέρβος κόουτς άλλαξε δεδομένα την ΑΕΚ. Και την άλλαξε πολύ. Η πραγματικότητα όμως είναι, πως και η ΑΕΚ λίγο τον άλλαξε τον Νίκολιτς.
