Ακόμη κι ένα τεράστιο σοκ, όπως του Ελ Καμπί, δεν δικαιολογεί ένα τέτοιο δώρο

Δεν υπήρξε ουδείς που να είδε ή να έμαθε για τον σοκαριστικό τραυματισμό του Αγιούμπ Ελ Καμπί και να μην ένιωσε ένα κόμπο στο στήθος. Είναι κρίμα κι άδικο ένας παίκτης-κόσμημα για τον Ολυμπιακό και το ελληνικό ποδόσφαιρο να παθαίνει τέτοια ζημιά, σε μια φάση που δεν… μύριζε το παραμικρό. Κατανοώ απόλυτα και τα συναισθήματα που δημιούργησε αυτή η τεράστια γκαντεμιά κι εύχομαι από καρδιάς ο Μαροκινός να επιστρέψει σύντομα και πιο γερός από ποτέ!

Θα μου επιτρέψετε, ωστόσο, να εκφράσω τις ενστάσεις μου σε αγωνιστικό επίπεδο, καθώς δεν μπορώ να δεχθώ σε καμία περίπτωση, όσο μεγάλη κι αν ήταν η ταραχή και η ψυχολογική φόρτιση, να πετάξει με αυτό τον τρόπο ο Ολυμπιακός δύο βαθμούς στο Βόλο, με τον αντίπαλο να δημιουργεί μια τελική στην εστία.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Μπορεί ο «Μέντι» να δήλωσε μετά από το φινάλε ότι το σοκ του τραυματισμού «έβγαλε» τους παίκτες του από το γήπεδο, ωστόσο, η συνολική εικόνα του ματς, παρά τη γενικότερη παγωμάρα, δεν δικαιολογεί ένα τέτοιο… χαρακίρι.

Όπως ο Σαμπάνης ξεπέρασε γρήγορα τη στενοχώρια για τον τραυματισμό που προκάλεσε άθελά του, έτσι και οι παίκτες του Ολυμπιακού δεν είναι δυνατόν να κάνουν… δώρο το γκολ της ισοφάρισης σε έναν αντίπαλο που έως εκείνο το χρονικό σημείο δεν είχε απειλήσει ούτε μία φορά την εστία του Ορτέγκα.

Το να το πεις «ευγενική χορηγία», είναι το λιγότερο. Όπως ο Ζότα Σίλβα έστησε τη μπάλα στα 11 βήματα, εκτέλεσε εύστοχα κι αφιέρωσε το γκολ στον άτυχο συμπαίκτη του, έτσι και οι υπόλοιποι θα έπρεπε όχι να… γονατίσουν, αλλά να σκυλιάσουν για να πάρουν αυτό το τρίποντο έστω για να το δωρίσουν στον πολύ άτυχο Αγιούμπ.

Αντίδραση ερασιτεχνικής ομάδας

Σε ένα ματς κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του Ολυμπιακού με το πρώτο μέρος να είναι απόλυτα κυριαρχικό, το γκολ του Βόλου δεν το δέχεται ούτε ομάδα ερασιτεχνικού επιπέδου. Δεν γίνεται ο αρχηγός Παναγιώτης Ρέτσος που νιώθει όσο λίγοι το βάρος της φανέλας και της ευθύνης, ένας παίκτης που έχει παίξει με… σπασμένο κεφάλι για την ομάδα να κάνει ένα τόσο παιδικό λάθος.

Δεν γίνεται επίσης με κατοχή μπάλας 65% συνολικά και 17 τελικές, να καταλήγουν μόλις τέσσερις στην εστία, ενώ θα δίνεις στον αντίπαλο την μοναδική και χωρίς την παραμικρή πίεση για να σου κάνει τη ζημιά, όταν ο Ορτέγκα μέχρι εκείνο το σημείο δεν έχει αγγίξει τη μπάλα.

Μπορεί να κάναμε άλλη κουβέντα τώρα αν ο Τζήλος είχε δείξει τη δεύτερη κίτρινη στον Τζόκα, ο οποίος κατεδάφισε τον Σάλιακα λίγα λεπτά μετά την πρώτη κάρτα που δέχθηκε σε βάρος του Ρόκα. Από την άλλη, όμως, όταν έχεις ισοπεδώσει τον αντίπαλό του ειδικά στο πρώτο μέρος, δεν γίνεται έστω να μην κλειδώνεις το τρίποντο.

Κι αφού δεν το κλειδώνεις, τουλάχιστον μην το κάνεις δώρο. Όταν, όμως, καλώς ή κακώς με τόσες ευκαιρίες, όλα τα ματς πάνε στο 1-0, κάποια στιγμή θα γίνει η στραβή. Όπως λέει και η παροιμία ενός κακού μύρια έπονται, αλλά μια μεγάλη ομάδα είναι μεγάλη στα δύσκολα όχι στα εύκολα και οι αναποδιές πρέπει να δίνουν δύναμη για ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια, όχι να προκαλούν μπλακ άουτ και να πηγαίνουν στα σκουπίδια δύο τόσο σημαντικοί βαθμοί…