Από το 2008 του Γιαννάκη στο 2027 του Σπανούλη ένας «εμφύλιος» δρόμος

Είπε λοιπόν ο Βασίλης Σπανούλης σε μια αποστροφή του λόγου μετά τη νίκη-βάλσαμο (βαθμολογικά και ψυχολογικά) της Εθνικής μας επί της Ισπανίας.

«Θεωρώ υπερβαίνει τα όρια της κριτικής για μπάσκετ της Εθνικής ομάδας και πηγαίνει σε κριτική μέσω ομάδων και στοχοποιούνται αθλητές, διάφοροι άνθρωποι, λόγω ομάδων. Εδώ δεν είναι ομάδες, εδώ είναι η Εθνική ομάδα. Εδώ αντιπροσωπεύουμε την πατρίδα μας. Είμαι υπέρ της κριτικής, αλλά ξέρω επειδή είμαι στην Ελλάδα πολλά χρόνια, ότι η κριτική πολλές φορές υπερβαίνει τα όρια για λόγους ομάδων και αυτό πρέπει να τελειώνει από την Εθνική ομάδα».

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Για έναν (όχι και τόσο) περίεργο λόγο ακούγοντας τα λόγια του Ομοσπονδιακού τεχνικού το μυαλό μου πήγε 18 χρόνια πίσω και έξι μήνες μπροστά ταυτόχρονα! Πως γίνεται αυτό; Και όμως γίνεται!

Πριν 18 χρόνια η Εθνική ομάδα και του ελληνικό μπάσκετ βίωνε μία κατάσταση ανάλογη με την -προβλέπω χειρότερη- τρέχουσα και μελλοντική. Η πόλωση ανάμεσα στους δύο “αιώνιους” είχε φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη με αποτέλεσμα ο άκρως επιτυχημένος, τότε, Ομοσπονδιακός προπονητής Παναγιώτης Γιαννάκης, ο δημιουργός του χρυσού στο Ευρωμπάσκετ του 2005 και του ασημένιου στο Μουντομπάσκετ του 2006 με highlight τη νίκη επί των Αμερικανών (σαν σήμερα 1η Σεπτέμβρη για να μην ξεχνιόμαστε..), είχε εξωθηθεί σε παραίτηση από την τότε διοίκηση της ΕΟΚ επί ημερών Γιώργου Βασιλακόπουλου επειδή λίγους μήνες πριν τους Ολυμπιακούς του 2008 στο Πεκίνο είχε συνάψει συμφωνία ως προπονητής του Ολυμπιακού.

Σε έξι μήνες από τώρα και μακάρι να διαψευστώ παταγωδώς, όταν η Εθνική (καλώς εχόντων των πραγμάτων) θα παίζει τον νυν υπέρ πάντων αγώνα με τη Γεωργία στην Τυφλίδα στο φινάλε των “παραθύρων” η “επίσημη αγαπημένη” και ο κόουτς Σπανούλης πολύ πιθανό να βρίσκονται σε μία δίνη πολύ χειρότερη από του 2008. Τότε ήταν “δύο” οι ομάδες πρωταγωνιστές του εξοβελισμού του “δράκου” από την Εθνική, φέτος θα είναι “τέσσερις” με την είσοδο στο “παιχνίδι” ΠΑΟΚ και Άρη μιας και ο Σπανούλης είναι πλέον προπονητής και του πάλαι ποτέ “αυτοκράτορα”.

Picture this που λένε και οι της Gen Z. Η Εθνική θα δώσει τους δύο επόμενους αγώνες τέλη Νοέμβρη (εντός με Γεωργία, εκτός με Ισπανία) με τη σεζόν της Ευρωλίγκα σε φουλ ρυθμούς, το EuroCup (των Αρη και ΠΑΟΚ) ομοίως και την πίεση τόσο προς τον Σπανούλη όσο και προς τους διεθνείς στο “επί δέκα” σε σύγκριση με το “χαλαρό” καλοκαίρι χωρίς υποχρεώσεις με τις ομάδες τους. Το επόμενο και τελευταίο παράθυρο, δε, και τα ματς με Ουκρανία (εντός) και Γεωργία (εκτός) στο φινάλε των προκριματικών θα γίνει λίγες μόλις μέρες μετά το Final-8 του Κυπέλλου Ελλάδας όπου θα γίνει το πρώτο βαρβάτο “ξεκαθάρισμα λογαριασμών” ανάμεσα στους Big-5 (βάζω στην εξίσωση και την ΑΕΚ) με μόνον μία ομάδα και τους παίκτες της “άνετους” πνευματικά μετά την κατάκτηση του τροπαίου. Η δε πίεση προς όλους τους υπόλοιπους “χαμένους” παίκτες και προπονητές, στο “επί εκατό” σε σύγκριση με το σήμερα.

Προσθέστε τον ακατάσχετο και δίχως ίχνος μέτρου σχολιασμό στα social media από ειδικούς και μη, την “κριτική” κατά πάντων και θα έχετε γεμάτη την εικόνα του που θα βρίσκονται οι διεθνείς και η Εθνική όταν θα “παίζει” σε ένα ματς (αυτό με τη Γεωργία) την παρουσία της στο Παγκόσμιο. Και δεν αναφέρω καν τυχόν τραυματισμούς, απουσίες για άλλους λόγους που θα προστεθούν στις ήδη δεδομένες του Γιάννη Αντετοκούνμπο και των παιδιών από τα κολέγια.

Όλα τα παραπάνω λοιπόν έσπευσε να “προλάβει” και να καυτηριάσει από σήμερα ο κόουτς Σπανούλης που τα έζησε το 2008 εκ των έσω ως παίκτης, θα τα ζήσει και τώρα ως προπονητής. Και αυτά που είπε ήταν μια κραυγή αγωνίας με κύριο αποδέκτη την ΕΟΚ που συνεχίζει απλά να παρακολουθεί ως ουδέτερος παρατηρητής τα τεκταινόμενα στο ελληνικό μπάσκετ παρεμβαίνοντας μόνον εκεί που την… παίρνει (ή που νομίζει ότι την παίρνει). Τραβώντας τα αυτιά όσων θεωρητικά δεν μπορούν να την αγγίξουν δίχως να χτυπάει το χέρι στο τραπέζι όπως οφείλει να κάνει. Όταν εκλέχθηκε, βλέπετε, η νέα διοίκηση μοίρασε το περιβόητο “non paper” προς τις ομάδες που μεταξύ άλλων ανέφερε πως απαγορεύεται να καταφέρονται εναντίον διαιτητών, άλλων παραγόντων, της Ομοσπονδίας κ.α. απειλώντας με τιμωρίες τους παραβάτες, αλλά όταν τσακώνονται στη λάσπη τα βουβάλια των “μεγάλων”, την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια σαν βάτραχος..