Εκεί που τελειώνουν οι δικαιολογίες…

Κάποια πράγματα στο ποδόσφαιρο δεν χρειάζονται ιδιαίτερη ανάλυση. Ο Ολυμπιακός είχε απέναντί του τη Ναϊμέγκεν, μία ομάδα που σε καμία περίπτωση δεν ήταν αχτύπητη και που είχε δείξει ότι μπορεί να δώσει δικαιώματα στην άμυνα.

Κι όμως, σε δύο παιχνίδια και περισσότερα από 210 λεπτά αγώνα, οι «ερυθρόλευκοι» κατάφεραν να βρουν μόλις μία φορά τον δρόμο προς τα δίχτυα. Όταν συμβαίνει αυτό, είναι πολύ δύσκολο να μιλάς για ατυχία. Κι αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και να μην κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλάκι, στα play offs του Champions League πέρασε η καλύτερη ομάδα από το ζευγάρι.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Ο αποκλεισμός είναι βαρύς κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο ήρθε. Γιατί ο Ολυμπιακός είχε τη μεγάλη ευκαιρία να πάρει τον έλεγχο της κατάστασης. Βρήκε το γκολ, έβαλε τη Ναϊμέγκεν σε θέση κυνηγού και είχε μπροστά του ένα χρονικό διάστημα στο οποίο θα μπορούσε να χτυπήσει ξανά. Αντί να αυξήσει την πίεση, όμως, άρχισε σταδιακά να χάνει ενέργεια, καθαρό μυαλό και επιθετικότητα.

Μετά το 60’ η εικόνα ήταν χαρακτηριστική. Η ομάδα έδειχνε να δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να κρατήσει την μπάλα, να βγει οργανωμένα μπροστά και να απειλήσει ουσιαστικά. Η Ναϊμέγκεν πήρε θάρρος, άρχισε να πιστεύει περισσότερο στο παιχνίδι και τελικά έφτασε στην ισοφάριση. Από εκεί και πέρα, το μομέντουμ είχε αλλάξει στρατόπεδο.

Η αποβολή του Φορτούνη έκανε την κατάσταση ακόμη δυσκολότερη. Σε όλα αυτά προσθέστε και την έξοδο του Γκουστάβο Σα που είχε μπει καλά στο δεύτερο ημίχρονο. Με αριθμητικό μειονέκτημα και απέναντι σε έναν αντίπαλο που είχε ήδη αποκτήσει ψυχολογία, ο Ολυμπιακός βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση.

Ο Ρόκα προσπάθησε να αλλάξει τις ισορροπίες, να πάρει πρωτοβουλίες και να δημιουργήσει κάτι διαφορετικό, όμως δεν ήταν αρκετό.

Δεν συμφωνούμε όμως με την τάση που επικρατεί τις τελευταίες ώρες ότι ο Ολυμπιακός «έπεσε ηρωικά». Τί σημαίνει αυτό; Το ότι πάλεψε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο είναι το αυτονόητο. Η φανέλα και το μέγεθος του συλλόγου επιβάλλουν προσπάθεια μέχρι τέλους. Το ζητούμενο είναι άλλο: να δείξεις μέσα στο γήπεδο ότι είσαι καλύτερος και ότι αξίζεις να συνεχίσεις.

Και αυτό δεν το είδαμε στα δύο ματς με τη συνέπεια που απαιτούσαν οι συγκεκριμένες αναμετρήσεις. Ακόμη και όταν οι δύο ομάδες είχαν έντεκα ποδοσφαιριστές, ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να επιβάλει σε διάρκεια την ποιότητά του.

Δεν δημιούργησε αρκετές καθαρές φάσεις, δεν εκμεταλλεύτηκε τις αδυναμίες των προβληματικών ανασταλτικά Ολλανδών και τελικά πλήρωσε ακριβά την αδυναμία του να τελειώσει τη δουλειά.

Τώρα, βέβαια, αρχίζει μία διαφορετική συζήτηση. Δεν χρειάζονται ούτε πανικός ούτε αποφάσεις πάνω στα νεύρα της στιγμής. Οι αποφάσεις στον Ολυμπιακό δεν πρόκειται και δεν πρέπει να ληφθούν εν θερμώ. Χρειάζεται ψυχραιμία, καθαρή αξιολόγηση και να μπουν όλα τα δεδομένα πάνω στο τραπέζι. Από τη διοίκηση, το τεχνικό επιτελείο και το αγωνιστικό τμήμα.

Το βέβαιο είναι ότι ο αποκλεισμός ανέδειξε ξανά συγκεκριμένες αδυναμίες. Δεν μιλάμε για θεωρητικά προβλήματα που μπορείς να προσπεράσεις.

Ο άξονας χρειάζεται ενίσχυση, η δημιουργία πρέπει να γίνει πιο αποτελεσματική, ενώ στην επίθεση απαιτούνται παίκτες που θα μετατρέπουν τις καλές προϋποθέσεις σε πραγματικό κίνδυνο και γκολ.

Η παρουσία στη League Phase του Europa League είναι ασφαλώς σημαντική και προσφέρει χρόνο και ευρωπαϊκά παιχνίδια. Δεν μπορεί όμως να λειτουργήσει ως άλλοθι για όσα δεν έγιναν σωστά. Ο αποκλεισμός από το Champions League είναι αποτυχία. Και το λέμε για να μην ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε…

Και κάτι τελευταίο: δεν είναι δίκαιο να φορτωθεί όλη αυτή η αποτυχία στον Μεντιλίμπαρ. Ο προπονητής έχει σοβαρές ευθύνες και θα αξιολογηθεί για τις επιλογές του, όπως όλοι. Όμως η εικόνα μιας ομάδας διαμορφώνεται από πολλές παραμέτρους.

Από τον σχεδιασμό, τις μεταγραφές, τη στελέχωση και τις αποφάσεις ολόκληρου του κλαμπ. Ο Ολυμπιακός έχει μπροστά του μία δύσκολη επόμενη ημέρα. Όχι για να ψάξει εξιλαστήρια θύματα, αλλά για να καταλάβει τι πήγε στραβά και να το διορθώσει. Γιατί η φετινή ομάδα δεν μπορεί να μείνει όπως είναι. Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο συμπέρασμα που αφήνει πίσω της η Νάιμεγκεν.

Τί θα μπορούσαμε να κρατήσουμε από τα δύο ματς; Σίγουρα την παρουσία του Γκουστάβο Σα που έδειξε με το «καλησπέρα» τι μπορεί να προσφέρει. Επίσης, το ότι στάθηκε μια χαρά ο Μπάλσα Πόποβιτς ως δεύτερος γκολκίπερ που είναι στην ιεραρχία, τις εκλάμψεις του Ρόκα στην Ολλανδία, αλλά και την παρουσία του Σιπιόνι. Κι εννοείται ότι μπορούμε να κρατήσουμε ένα σωρό πράγματα που φανερώνουν τα τεράστια κενά που υπάρχουν στο ρόστερ.

ΥΓ: Συμφωνούμε ότι ο Ιταλός Μαριάνι χάρισε κάποιες κάρτες στους Ολλανδούς. Δεν γίνεται όμως να σταθούμε εκεί. Συγχωρέστε μας… Τα προβλήματα φωνάζουν από μακριά. Και θα εξακολουθούσαν να φωνάζουν ακόμη κι αν ο Ολυμπιακός ετοιμαζόταν τώρα για τις διπλές αναμετρήσεις με την Μπόντο Γκλιμτ στα play offs.