Ένας νόμος αλά Θάτσερ θα γίνει οδηγός της Αγγλίας, στη Γη της Επαγγελίας

«Εδώ αδειανό ποδοσφαιρικό μουσείο, σας μιλά ένας απεγνωσμένος υποστηρικτής της ταλαιπωρημένης Εθνικής Αγγλίας, που έμεινε πάλι στον άσο…»

Δε θα μπορούσα να βρω πιο δεικτική εισαγωγή για το «δράμα» που έζησαν χθες όλοι οι Αγγλόφιλοι, οδηγώντας τους σε ολονύκτιο «μοιρολόι».

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Η αναμέτρηση πιστοποίησε τους λόγους που το ποδόσφαιρο δε χάνει ποτέ τη λάμψη του. Ήταν από τους αγώνες που καταλαβαίνεις προς τα που γέρνει η πλάστιγγα και μόλις επιβεβαιώθηκαν τα σημάδια, ήρθαν όλα τούμπα.

Στα μεγαλύτερα διαστήματα της αναμέτρησης, η Αγγλία έδειχνε καλύτερη και πιο αποφασισμένη. Οι δυο κίτρινες που πήραν οι Αργεντινοί στα μέσα του αγώνα, φανέρωσαν πολλά. Όχι για απρόσεκτα μαρκαρίσματα ή για χέρι, αλλά επειδή τραβούσαν τους αντιπάλους από μανίκια και ώμους, που σημαίνει ότι οι Άγγλοι τους έκλεβαν μπάλες και τους περνούσαν όποτε ήθελαν. Κάπου εκεί φάνηκε ότι το γκολ ήταν θέμα χρόνου, όπως κι έγινε τελικά.

Και πριν κοπάσει το παρατεταμένο Yyyyeeeeeaaaaahhhhh στις κερκίδες, το γήπεδο άρχισε να γέρνει.

Η Αγγλία μεταμορφώθηκε σε  Άνω Καρδιτσομαγούλα που έτυχε να προηγηθεί μέσα στην Allwyn Arena και το έριξε στο ταμπούρι, για να κρατήσει το σκορ. Με το Χάρι Κέιν να καταθέτει ψυχή ως δέκατος στόπερ…

Ήταν η στιγμή να φανεί πως το γκολ της ισοφάρισης ήταν θέμα χρόνου, όπως και συνέβη πάλι. 

Από εκεί και πέρα, ακόμη κι αν οι Αργεντινοί δεν τα διπλασίαζαν λίγο πριν τη λήξη, θα το κατάφερναν στην παράταση. 

Ήταν ηλίου φαεινότερο ότι οι Άγγλοι έτρεμαν, έχοντας κυριευθεί ξανά από την κατάρα της ομάδας που φτάνει στη βρύση αλλά ποτέ δεν ξεδιψά. Και που όπως φαίνεται μεταδίδεται ως ιός από γενιά σε γενιά.

Στο προηγούμενο Μουντιάλ είχαν αποκλεισθεί στα προημιτελικά από τη Γαλλία στο τσαφ με 2-1 χάνοντας πέναλτι προς το τέλος, στο Euro του 2024 έφτασαν τελικό όπου έχασαν πάλι με 2-1 από τους Ισπανούς. Βάσει και εικόνας και στατιστικών φαινόταν πως η στιγμή τους δεν αργεί, γιατί όταν γυροφέρνεις σταθερά πέριξ της κορυφής είναι νομοτέλεια πως κάποια στιγμή θα την κατακτήσεις.

Να όμως που τα συμπλέγματα του παρελθόντος καταργούν ακόμη και τους πιο βασικούς κανόνες της ζωής, η ηττοπάθεια που κουβαλάνε μοιάζει τόσο ασήκωτη που αρκεί για να τους οδηγήσει στην κατάρρευση.

Είναι σα να προσπαθείς να φλερτάρεις έπειτα από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες, ακόμη κι αν το αντικείμενο του φλερτ ανταποκριθεί ή θα κάνεις σαρδάμ ή θα σου ξεφύγει καμιά χοντράδα. Οι μνήμες του παρελθόντος που κατασκήνωσαν σε κάθε κύτταρο, θα μπλοκάρουν και την πιο απλοϊκή λειτουργία του εγκεφάλου, μη επιτρέποντας σου να διαχειριστείς το σχετικά ευκολότερο.

Κάποτε η Θάτσερ για να αποβάλει τους χούλιγκαν από τα γήπεδα, αποφάσισε τον αυτοαποκλεισμό των Αγγλικών ομάδων από τις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Ένα παρεμφερές μέτρο ίσως θα αποτελούσε λύτρωση, η μη συμμετοχή της Αγγλίας σε μεγάλες διοργανώσεις για μερικές δεκαετίες ενδεχομένως να έφερνε αποτελέσματα.

Ακραίο ως σκέψη αλλά εδώ που φτάσαμε δεν υπάρχουν άλλες επιλογές, οι Άγγλοι έχουν γευτεί τα πάντα.

Το πέρασμα δυο – τριών ποδοσφαιρικών γενεών στις οποίες δε θα μεταλαμπαδεύονταν οι μνήμες της αποτυχίας, πιθανότατα θα απάλλασσε τους επόμενους από τα κόμπλεξ του παρελθόντος και το βάρος του αιώνιου looser.