Γιατί «στο επόμενο παράθυρο» Βασίλη και όχι από αυτό ή το προηγούμενο;

Στην Ελλάδα έχουμε μια κακή συνήθεια. Πολλές έχουμε δηλαδή αλλά αυτή είναι η πιο κακή. Πρώτα περιμένουμε να γίνει το κακό και μετά παίρνουμε τα… μέτρα μας. Δολοφονούνται 57 ψυχές με ένα «τυφλό» τρένο; Φτιάχνουμε (τρόπος του λέγειν δηλαδή) τηλεδιοίκηση. Γίνονται στάχτη 100+ άνθρωποι; Μετά αποφασίζουμε να… οργανωθούμε. Πνίγονται από τις βροχές, καίγονται από τις φωτιές σε όλη τη χώρα; Τα μέτρα πρόληψης τα παίρνουμε κατόπιν εορτής.

Ξέρω, δεν υπάρχει καν μέτρο σύγκρισης των παραπάνω με οτιδήποτε αφορά στον αθλητισμό και ειδικότερα στο μπάσκετ, άλλο να χάνεις μια ζωή και άλλο ένα τρίποντο, είναι όμως θέμα νοοτροπίας. Και μακάρι αυτή τη νοοτροπία τουλάχιστον στο μπάσκετ να καταφέρει να την αλλάξει ο Βασίλης Σπανούλης. Έστω και ετεροχρονισμένα. Γιατί αν δεν μπορέσει αυτός, κανείς δεν θα το κάνει.

Είπε λοιπόν ο Ομοσπονδιακός μετά τον διασυρμό από την Πορτογαλία ότι στο «επόμενο παράθυρο» σε ενάμιση μήνα από τώρα δηλαδή και εν μέσω προετοιμασιών των ομάδων για την έναρξη της σεζόν θα κληθούν άπαντες. Και ερωτώ. Γιατί κόουτς να γίνει αφού φάγαμε τα απανωτά χαστούκια και δεν έγινε πριν από αυτό το παράθυρο; Γιατί δεν έγινε στο προηγούμενο; Γιατί δεν έγινε πέρυσι, πριν 2, 5, 10 χρόνια όπου αυτή η κατάσταση “προστασίας” ή αν προτιμάτε μη τιμωρίας των απόντων επικρατεί;

Γιατί θα έπρεπε να φτάσουμε στο «μη παρ’ εκει» για να πούμε «ως εδώ». Γιατί να κινδυνεύουμε να μείνουμε εκτός Παγκόσμιου για 2η φορά τα τελευταία 45 χρόνια και να παρουσιάζει η υποτίθεται «επίσημη αγαπημένη» εικόνα «επίσημης απατημένης»;

Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου μήνες τώρα να θέτω ερωτήματα, να επισημαίνω τα κακώς κείμενα, να ζητάω να μάθουμε όλοι γιατί δεν κλήθηκε ο τάδε, γιατί απουσιάζει ο δείνα, ποιοι είναι όλοι αυτοί που καλούνται να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Μέχρι πριν λίγες μέρες ήμουν «πολέμιος της ΕΟΚ», ήθελα το κακό της Εθνικής, είχα «ατζέντα» και πολλά άλλα. Τώρα που τα ξεστόμισε (και ας μίλησε αναμενόμενα με μισόλογα γιατί δεν ήθελε να «δώσει» κανέναν δημοσίως και ειδικά σε μια συνέντευξη) κοτζάμ Σπανούλης έγινε ξαφνικά “θέμα”.

Να ξεκαθαρίσω λοιπόν κάτι. Οι απόντες και οι «απόντες» δεν φταίνε. Όπως φυσικά δεν φταίνε και οι παρόντες και ας είχαν κάκιστη αγωνιστική και πνευματική εικόνα. Τουλάχιστον ήταν εκεί, προσπάθησαν και τώρα τρώνε το ανάθεμα. Οι απόντες λοιπόν βρίσκουν και τα κάνουν αφού η Ομοσπονδία με τον (εκάστοτε) Ομοσπονδιακό να μην αντιδρά και να συμβιβάζεται σφυρίζουν αδιάφορα και δεν εφαρμόζουν απλά τον κανονισμό. Κλήθηκες στην Εθνική και δεν πήγες; Τιμωρία αποκλεισμού από τους αγώνες του συλλόγου σου. Αφού δεν καταλαβαίνουν με άλλο τρόπο, ας καταλάβουν μέσω τιμωρίας.

Ο ένας παντρεύεται (γνωρίζοντας ότι εκείνη τη μέρα θα παίζει η Εθνική). Οι άλλοι ήταν καλεσμένοι. Δηλαδή αν είχε καλέσει όλη την ομάδα θα παίζαμε με τους εφήβους κόντρα στην Πορτογαλία; Ο άλλος λέει είχε εξετάσεις στο πανεπιστήμιο. Και τη μέρα του αγώνα πόσταρε φωτό από διακοπές στην Καραϊβική. Ο άλλος πήρε διαβατήριο και έχει να κληθεί (προσοχή, όχι να παίξει, να κληθεί έστω) δύο χρόνια. Οι άλλοι, λέει, είναι τραυματίες. Ναι, πριν ένα μήνα.

Τι θέλω να πω; Ότι δεν βγάζει πουθενά αυτή η κουβέντα και η λύση είναι μία προκειμένου να υπάρχει διαφάνεια και όχι κρυφτούλι και μικροπολιτική από την ΕΟΚ που θέλει να τα έχει καλά με τις ομάδες και να το παίζει οικομενική. Τους καλείς όλους (αλλά, ΟΛΟΥΣ) κάθε φορά που έχει αγώνες και μετά μετριόμαστε. Παστρικές δουλειές.

Θα την πω όμως την αμαρτία μου. Δεν βλέπω χαϊρι που έλεγε και η γιαγιά μου. Πάλι θα περάσουν οι μέρες, θα ξεχαστεί και αυτό, πάλι όταν έρθει η ώρα της κρίσης θα δούμε τα γνωστά επικοινωνιακά παιχνίδια. Μέχρι την επόμενη φάπα από κάποια Πορτογαλία, μέχρι να μείνουμε εκτός Παγκόσμιου και τότε θα… δεσμευτούμε ότι θα παρθούν μέτρα.