Γιουβέντους, Τσέλσι, Ντόρτμουντ! Θα ενδώσει ο Κωνσταντέλιας ή θα μείνει πάλι αδιάφορος;

Στο τελευταίο blog για τον Κωνσταντέλια, μέσα στα πολλά για την διαφορετικότητά του και όλα εκείνα που τον κάνουν να ξεχωρίζει από τους λοιπούς κοινούς θνητούς ποδοσφαιριστές, έγινε ειδική μνεία στην εν γένει συμπεριφορά και το χαρακτήρα που. Που προσφέρουν τον έξτρα λόγο για να του υποκλίνονται μέχρι και αντίπαλοι.

Αυθεντικός εραστής της μπάλας, το πρώτο που τον ενδιαφέρει είναι να την κλωτσάει. Το περιβάλλον, η αμοιβή, η δόξα, η καριέρα και όλα τα υπόλοιπα που προσφέρουν κίνητρο σε σημείο να χαλάνε τα μυαλά ορισμένων συναδέλφων του, δεν τον πολυαγγίζουν.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Στα 19 του και χωρίς να έχει ολοκληρώσει καλά καλά μια σεζόν, ο Χρήστος Τζόλης έφτασε τους διοικούντες στο αμήν προκειμένου να του δώσουν μεταγραφή. Ο Κουλιεράκης ουδέποτε πίεσε για να φύγει, όχι πως…χαλάστηκε ιδιαίτερα από την προοπτική να αγωνιστεί στη Μπουντεσλίγκα.

Ο Κωνσταντέλιας πέρσι τέτοιο καιρό, ανέβηκε στην πτήση για Στουτγάρδη με μισή καρδιά. Θα ήταν μάλιστα η πρώτη υπογραφή σε συμβόλαιο που θα ανταποκρινόταν έστω και μερικώς στην αξία του, αφού ακόμη δεν αναπροσαρμόσει με τον ΠΑΟΚ.

Τώρα όμως που σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα έχει μπει στο στόχαστρο ομάδων όπως η Γιουβέντους, η Τσέλσι αλλά και η Ντόρτμουντ, δεν είναι το ίδιο. Πως ξεπερνιέται, με ποιον τρόπο γίνεται διαχείριση;

Έχει αναλυθεί πόσο σημαντικό είναι να κάνει κάθε παίκτης τρόπον τινά το προσωπικό του «scouting», πριν επιλέξει τον επόμενο σταθμό της καριέρας του. Να τσεκάρει πόσο του ταιριάζει το πρωτάθλημα που πηγαίνει, αν ο τρόπος που αγωνίζεται η ομάδα κουμπώνει στα δικά του χαρακτηριστικά ώστε να τα αναδείξει.

Καλά όλα αυτά, στο άκουσμα και μόνο τέτοιων ονομάτων όμως, όλα τα υπόλοιπα εξαϋλώνονται και μετατρέπονται σε ανούσιες θεωρίες.

Κάποτε ο μέσος φίλαθλος είχε όνειρο ζωής να πάει μια φορά Τορίνο ή Λονδίνο να παρακολουθήσει ζωντανά Γιουβέντους και Τσέλσι. Οι πιτσιρικάδες έβλεπαν κρεμασμένες φανέλες τους στα παζάρια και έσερναν τους γονείς από το χέρι, να προλάβουν πριν εξαντληθούν. Κι ας έγραφε η ετικέτα made in Aspropyrgos.

Ένας ποδοσφαιριστής αντίστοιχα θα ήταν ιδιαίτερα δεκτικός να αγωνιστεί σε Ιταλικό – Αγγλικό πρωτάθλημα με την πιο δελεαστική σκέψη που θα καθόριζε την απόφασή του να είναι «ας πω το ναι στην Κάλιαρι ή στην Κρίσταλ Πάλλας, να πατήσω τα χορτάρια του Σαν Σίρο και του Άνφιλντ αντιμετωπίζοντας Μίλαν – Λίβερπουλ. Θα έχω να το λέω στα εγγόνια μου».

Ο πειρασμός για τον Κωνσταντέλια δεν είναι να αντιμετωπίσει ομάδες τέτοιου βεληνεκούς μερικές φορές ως αντίπαλος, αλλά να φορέσει τη φανέλα τους. Το πράγμα περιπλέκεται, το «δόλωμα» δεν είναι ευκαταφρόνητο.

Δεν είναι απαραίτητο να θαμπώνεσαι από αλλαγές που φέρνει η ζωή στο διάβα σου, απαξιώνοντας αυτά που ήδη απολαμβάνεις. Ενδεχομένως να μην ψηνόσουν ιδιαίτερα ν΄ αφήσεις το δυαράκι σου στην Καλλιθέα, για να μετακομίσεις σε μεγαλύτερο διαμέρισμα στη Γλυφάδα. «Που να φεύγω τώρα, μια χαρά είναι η γειτονιά, δυο βήματα το σχολείο των παιδιών. Άσε που εκεί δεν έχει ούτε μετρό».

Αν σου χάριζαν όμως τριώροφη έπαυλη στη Βουλιαγμένη, με ελικοδρόμιο, πισίνες και τα σχετικά;

Δε θα σου έτρωγε το μυαλό;

Όσο αυτάρκης, «μερακλής» και απλός άνθρωπος είναι ο Κωσνσταντέλιας, ακούγεται αδύνατον να απορρίψει ασυζητητί τέτοιες προτάσεις, σε περίπτωση που πέσουν και επισήμως στο τραπέζι.

Αν δεν τον βασανίσει η ιδέα, θα τον προβληματίσει αρκετά και σίγουρα όχι μόνο για ένα – δυο μερόνυχτα.

Τα ίδια ισχύουν και για τη διοίκηση που πέρσι ενέδωσε στις αντιδράσεις, ακυρώνοντας τη μεταγραφή στις…καθυστερήσεις.

Τα ποσά που δαπανούν αυτές οι ομάδες ξεπερνούν το σύνηθες πλαίσιο και σίγουρα δεν πρόκειται να κολλήσουν αν πάρουν απόφαση να τελειώσουν μια μεταγραφή.

Σε ανάλογο μήκος κύματος κι ο κόσμος εννοείται, που πέρσι θεώρησε το ενδεχόμενο μετακίνησης ως casus belli.

Θα είναι άραγε το ίδιο απόλυτος και κατηγορηματικός στο ενδεχόμενο αποχώρησης του παίκτη με κατεύθυνση ομάδες που η συμμετοχή σε αυτές αρκεί για να σε φτάσει στην κορύφωση αφού παραπάνω υπάρχει μόνο το ταβάνι;