Η ΑΕΚ δεν είναι πια σε προετοιμασία, ούτε αρκεί που είναι πρωταθλήτρια

Σχεδόν καθ’ όλη την διάρκεια της καλοκαιρινής προετοιμασίας, ο Νίκολιτς έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του, προκειμένου να βάλει τον οργανισμό της ΑΕΚ σε διαδικασία να ιεραρχήσει ως κατάκτηση κούπας και επομένως ως σημαντικό, τον τελικό του Super Cup. Το έλεγε σε κάθε ευκαιρία και μέσα στα αποδυτήρια και στον δημόσιο λόγο του. Δεν πατάς όμως ένα κουμπί, προκειμένου να διαμορφώσεις μια συνθήκη.

Και η αλήθεια του Παγκρητίου, ήταν πως μόνο ο Νίκολιτς αλλά και οι δέκα χιλιάδες οπαδοί της ΑΕΚ που άφησαν στο κατακαλόκαιρο τις οικογένειές τους και πλήρωσαν χρυσάφι αεροπορικά και ακτοπλοϊκά σε χάι σίζον, είχαν μπει σε κλίμα όταν υπήρχε διακύβευμα για κούπα. Όχι πως οι παίκτες που μπήκαν να παίξουν ήταν αδιάφοροι. Φυσικά και όχι. Και ο τρόπος που πανηγύρισε και ο Γιόβιτς το 1-0 και ο Ζίνι και όλη η ομάδα το 2-2, δείχνει πως το ήθελαν.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Όμως η πραγματικότητα είναι πως σχεδόν όλοι όσοι μπήκαν να παίξουν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, έδειχναν λίγο πως ακόμα ήταν σε μουντ προετοιμασίας, αλλά και λίγο πως είχαν στην (ψευδ)αίσθηση πως αρκούσε το γεγονός πως είναι πρωταθλητές. Και βεβαίως επειδή ούτε πλέον στην προετοιμασία βρίσκεται η ΑΕΚ, αλλά ούτε αρκεί ο τίτλος που έχει κατακτήσει, στο τέλος την πάτησε. Έστω και αν απέδειξε πως σε κανονική περίοδο και όχι από την βούλα των πέναλτι, την ΑΕΚ του Νίκολιτς δεν την κερδίζεις.

Συνολικά ωστόσο η εικόνα που έβγαλε η ομάδα, ήταν σαν κάτι σαν προσπαθεί να βρει ρυθμό σ’ ένα καλοκαιρινό προκριματικά και κάτι σαν να έχει τεράστια εμπιστοσύνη στο τι μπορεί να κάνει, επειδή απλώς και μόνο είναι πρωταθλήτρια. Ειδικά αυτό το δεύτερο, το έβγαλε μετά το γκολ που πέτυχε με τον Γιόβιτς. Εξ ου και πήγε πολύ χαλαρά και άνετα στις φάσεις που θα έπρεπε να κάνει ένα δεύτερο γκολ και να καθαρίσει την μπουγάδα, με το 2-0.

Όσο για το πρώτο, υπήρχε σχεδόν σ’ όλο το ματς. Μπορεί οι φάσεις και των δυο γκολ της ΑΕΚ, να είναι βγαλμένες από το μάνουαλ της δουλειάς στην προετοιμασία. Την υποδειγματική αντεπίθεση στο γκολ του Γιόβιτς, ο Νίκολιτς την έχει δουλέψει ξανά και ξανά και ξανά με επιμονή στην Ολλανδία. Μεγάλο βάρος έχει δώσει ο κόουτς στην γρήγορη μετάβαση όχι τρέχοντας με την μπάλα, αλλά μεταφέροντας ταχύτητα την μπάλα από την άμυνα στην επίθεση.

Όπως και πολλή δουλειά έχει κάνει ο Νίκολιτς και στις στατικές φάσεις. Και δεν είναι τυχαίο πως ο Μάγερ είχε στείλει την μπάλα ακριβώς στον ίδιο παίκτη, ακριβώς στο ίδιο σημείο, στο αμέσως προηγούμενο κόρνερ, απ’ αυτό που έφερε το 2-2 με τον Ζίνι. Αυτά τα δυο λοιπόν έχουν την σημασία τους και τα κρατάει ο Νίκολιτς. Ωστόσο σίγουρα δεν άρεσε στον κόουτς, πως η ΑΕΚ σχεδόν σ’ όλο το ματς, έδειξε να δοκιμάζει και να ψάχνει πράγματα, σαν να έκανε φιλικό πρόβα τζενεράλε ενόψει Ευρώπης. Ακόμα και στον ρυθμό.

Η ενδεκάδα είχε την ιδιαιτερότητα πως υποχρεωτικά θα είχε τον Καλοσκάμη από την αρχή μέχρι το τέλος στα άκρα και όχι τον Μάγερ που θα ήταν βασικός ή τον Ζούμπκοφ που θα έμπαινε ως αλλαγή. Όπως και τον Μπαλαμώτη στο τέρμα που ήταν ένα ρίσκο που βγήκε στον Νίκολιτς, διότι ο μικρός στάθηκε καλά με μια εξαίρεση μόνο την φάση του Ισέκα. Αλλά έτσι κι αλλιώς δεν είχε απολύτως έτοιμο τον Αλεξίου. Δημιούργησε δεδομένα αυτή η ιδιαιτερότητα με τους δυο μικρούς.

Συνολικά όμως ήταν και οι ρυθμοί της ΑΕΚ που δεν ανέβηκαν σε επίπεδα τελικού και διεκδίκησης κούπας. Ή μάλλον ανέβηκαν, όταν πλέον η ΑΕΚ υποχρεώθηκε να κυνηγήσει, διότι ο ΟΦΗ της έχει φέρει τον τελικό τούμπα. Φυσικά και για τον Νίκολιτς το πρώτο και σημαντικό, είναι επιτέλους η ομάδα να πατήσει γκάζι και να αλλάξει ταχύτητα διότι πλέον δεν είναι σε προετοιμασία, αλλά έρχονται κρίσιμα ευρωπαϊκά ματς και παιχνίδια πρωταθλήματος.

Φυσικά επίσης ο Νίκολιτς θα πρέπει να βρει πως θα λειτουργήσει καλύτερα η συνολική ανασταλτική λειτουργία, από τα χαφ μέχρι τα στόπερ, που υπήρχαν στιγμές κρίσιμες του τελικού, που ήταν κατώτερη των περιστάσεων. Και φυσικά ο Νίκολιτς θα πρέπει να βρει και τις ισορροπίες στην ενδεκάδα, χωρίς πλέον την υποχρέωση που υπήρχε για το κύπελλο. Αλλά όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, διότι έρχονται δυο ματς σε μια εβδομάδα, που κρίνουν έναν τεράστιο φετινό στόχο που είναι η φάση ομίλου του Τσάμπιονς Λιγκ. Και ενδιάμεσα υπάρχει και πρεμιέρα πρωταθλήματος.

Και κάτι τελευταίο. Η ΑΕΚ ξέρει να κερδίζει και ξέρει και να χάνει. Ο Νίκολιτς πρώτος και ο Ηλιόπουλος μετά, έσπευσαν να δώσουν συγχαρητήρια στον Κόντη. Κανείς δεν γύρισε την πλάτη στην απονομή του τροπαίου. Στην ΑΕΚ το αντιμετώπισαν όντως αυτό το ματς ως γιορτή. Πιστεύω θα συμφωνήσουμε όλοι, ακόμα και οπαδοί του ΟΦΗ, πως ούτε σε γιορτή, ούτε πουθενά, δεν χωρούν πανό για «γκεσταπίτες», επειδή έχουν κάποιοι επιλέξει άλλη ομάδα. Και πραγματικά είναι απορίας άξιο, πως κανείς από τους διοργανωτές του τελικού, δεν αισθάνθηκε, πως δεν είχε θέση σ’ αυτή την γιορτή. Επίσης κάποια στιγμή, ας μας εξηγήσει ο Παπαπέτρου, τι δεν είδε αυτός στον εκτεθειμένο Σιέλη μπροστά στον Μπαλαμώτη και μέτρησε το γκολ, που είδε ο VAR και τον φώναξε να εξετάσει.