Η ΑΕΚ έχει και κούπα και Ρότα και Μίκη και όλα στα πόδια της (vids)

Ήταν πραγματικά πολύ όμορφα την προηγούμενη Κυριακή όταν η ΑΕΚ εξασφάλισε και μαθηματικά το πρωτάθλημα. Και μάλιστα με τον τρόπο που το εξασφάλισε στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Αλλά αν δεν σηκωθεί η κούπα της πρωταθλήτριας στον αέρα, το γλέντι δεν μπορεί να ξεκινήσει και το μέσα κανενός δεν μπορεί να ησυχάσει και να γλυκάνει και να γιορτάσει.

Εξ ου και οι οπαδοί της ΑΕΚ πήγαν να παραλάβουν την αποστολή από το ξενοδοχείο για να πάνε συνοδεία το πούλμαν μέχρι και τη Νέα Φιλαδέλφεια. Σαν να έπαιζε το πιο κρίσιμο ματς της χρονιάς. Εξ ου και πέριξ του γηπέδου είχε πλημμυρίσει από κόσμο ήδη από τον πρώτο καφέ και πριν ανοίξει καν καλά – καλά το μάτι. Εξ ου και όταν ξεκίνησε το ματς με τον Ολυμπιακό, δεν έπεφτε καρφίτσα μέσα στο γήπεδο και το ίδιο συνέβαινε και απ’ έξω στην πλατεία του αετού και στους γύρω δρόμους.

Η ΑΕΚ κατέκτησε και… επίσημα το 14^ο πρωτάθλημα, όταν το λάβαρο ανέβηκε και αυτό στην οροφή πλάι στα υπόλοιπα (τεράστια ιδέα η τοποθέτησή τους), αλλά κυρίως όταν υψώθηκε στον ουρανό της Νέας Φιλαδέλφειας. Από τους αρχηγούς της ΑΕΚ και από τους ποδοσφαιριστές που το κατέκτησαν και όχι από τον ιδιοκτήτη της, όπως συμβαίνει σ’ άλλες περιπτώσεις.

Πέρα από την προφανή έκρηξη χαράς και πραγματικής απόλαυσης, πέρα από την δεδομένη βαρύτητα της στιγμής που η ΑΕΚ σηκώνει πρωτάθλημα, πέρα από την κουβέντα για το τι έκανε και πως το έκανε ο Ηλιόπουλος, υπάρχουν σημεία που κάνουν αυτή την φιέστα μοναδική. Για παράδειγμα, δεν είναι ούτε απλή, ούτε συνηθισμένη υπόθεση, να ακούμε σε γιορτή κατάκτησης τίτλου και μάλιστα από παιδική χορωδία, Μίκη Θεοδωράκη.

Μπορεί για κάποιους αυτή η επιλογή να ήταν αναπάντεχη. Κάποιους να τους ξένισε ή σε κάποιους να φάνηκε αταίριαστη με την στιγμή. Κι όμως, είναι βήμα μπροστά, πρόοδος είναι, σε μια ποδοσφαιρική φιέστα κατάκτησης τίτλου, να μπορεί να «κουμπώσει» ένας Μίκης Θεοδωράκης. Άλλωστε τι πιο ταιριαστό για την ΑΕΚ και την μάχη της, αυτό το «για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή».

Επίσης όσα χρόνια και αν περάσουν, εκτός από την εμβληματική εικόνα μ’ όλη την ΑΕΚ να σηκώνει το 14^ο πρωτάθλημα, θα μνημονεύεται ο τρόπος που μίλησε ο Ρότα. Καταρχάς για όσα είπε, αλλά και για την στιγμή που επέλεξε να τα πει. Μέσα στην μεγαλύτερη χαρά του για το δεύτερο πρωτάθλημα που κατέκτησε με την ΑΕΚ και μάλιστα αυτό που ήταν στάνταρ μέσα στην τετράδα των mvp, θα μπορούσε να έχει στο μυαλό του μόνο πως θα το γλεντήσει. Θα το δικαιούταν άλλωστε, γιατί είναι αυτός που έπαιζε ασταμάτητα από τα τέλη του Ιούλη.

Όμως ο Λάζαρος στάθηκε μπροστά στην κάμερα και είπε λόγια που φαινόταν πως έβγαιναν μέσα από την ψυχή του. Ίσως όχι μόνο διότι τον άγγιξε ο τρόπος που αποφάσισαν να «φύγουν» οι δυο 17χρονες κοπέλες. Που και αυτό θα ήταν αρκετό. Για τον Λάζαρο είχε σημασία την στιγμή που όλα τα φώτα θα είναι στραμμένα πάνω του, ως πρωταθλητή, να μην την χαραμίσει για να κομπορρημονήσει για το πόσο παιχταράς είναι. Που είναι. Ούτε για το πόσο άξιζε η ΑΕΚ το πρωτάθλημα. Που το άξιζα.

Άρπαξε την στιγμή για να στείλει μ’ όλη την δύναμη της ψυχής του, ένα μήνυμα που πρέπει να φτιάξει παντού. Σε πιτσιρίκια, σε γονείς, αλλά πρωτίστως στην κοινωνία. Ο Λάζαρος είναι τοπ ποδοσφαιριστής, έχει όλη την δόξα και όλα τα λεφτά του κόσμου. Η ιστορία με τις δυο 17χρονες που επέλεξαν να «φύγουν», θα μπορούσε να του ήταν από ξένη, εως και αδιάφορη. Την έκανε κτήμα του, την πέρασε μέσα από την ψυχή του και αποφάσισε πως από το μετερίζι του, με την φωνή του, θα επιχειρήσει να βάλει το λιθαράκι του για να μην ξανα-υπάρξει παιδί που θα επιλέξει να «φύγει», διότι αυτός ο κόσμος δεν το χωράει. Και το έκανε μέσα σε φιέστα κατάκτησης πρωταθλήματος. Τι καλύτερο.

Όλα στα χέρια και στα πόδια της…

Σ’ αυτή την φιέστα λοιπόν, η ΑΕΚ είχε τον Λάζαρο, είχε τον Μίκη, είχε φυσικά και την κούπα της πρωταθλήτριας. Και πλέον η πραγματικότητα είναι πως τα έχει όλα στα πόδια της. Στα δικά της πόδια. Έχει έναν ιδιοκτήτη, που μπορεί να μπαίνει με μπαντιλίκια με το αγωνιστικό του για να δώσει το κύπελλο και να απλώνεται παραπάνω στον δημόσιο λόγο του, αλλά έχει δικαιωθεί απόλυτα σ’ όλες τις ποδοσφαιρικές επιλογές του, μια προς μια. Από πρόσωπα, μέχρι και αποφάσεις.

Έχει έναν διευθυντή ποδοσφαίρου που πριν καν ολοκληρώσει την αναδόμηση του ρόστερ, όπως αυτός την είχε στο μυαλό του, έκτισε μια ομάδα με αρχιτέκτονα και υλικά πρωταθληματικά. Ο Ριμπάλτα παρέδωσε μαθήματα για το πως επιλέγεις τον κατάλληλο προπονητή για να σου κάνει την δουλειά που θέλεις. Όπως επίσης και για το πως φτιάχνεις ένα ρόστερ, χωρίς να κάνεις μεγάλες σπατάλες, χωρίς να παίρνεις μεγάλα ρίσκα, που να αντέχει και στο τέλος να κάνει παρέλαση στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη.

Έχει πλέον στελεχιακό δυναμικό τοπ κλας. Με πρώτο τον Λυσσάνδρου, που είναι ίσως ο μοναδικός επαγγελματίας ποδοσφαιράνθρωπος που έχει παράξει το ελληνικό ποδόσφαιρο, εργάζεται στο ελληνικό ποδόσφαιρο και θα μπορούσε να πάρει θέση ευθύνης σ’ οποιοδήποτε ευρωπαϊκό κλαμπ. Και μετά και όλο το υπόλοιπο δυναμικό σε κάθε θέση ευθύνης, που πλέον έχει δουλειά και ρόλο για την ΑΕΚ και όχι λόγω ΑΕΚ.  

Και φυσικά έχει και έναν προπονητή, που έσπασε όλα τα ρεκόρ, που ξόρκισε όλες τις κατάρες. Που έμεινε στην άκρη διακριτικά την ώρα της απονομής, για να βγουν μπροστά οι ποδοσφαιριστές του. Που λίγα λεπτά αφού πήρε αγκαλιά τον τρόπαιο του πρωταθλητή που κατέκτησε, παρουσίασε ένα σχεδόν ολοκληρωμένο πλάνο, για το κτίσιμο της ΑΕΚ της επόμενης σεζόν. Κάτι που δεδομένα πρώτα είχε βάλει στο τραπέζι μαζί με τον Ριμπάλτα και το έχουν ήδη δρομολογήσει.

Μια ΑΕΚ που τα διαθέτει όλα αυτά, είναι πρωταθλήτρια, έχει για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό ένα καλοκαίρι χωρίς πίεση χρόνου, έχει εξασφαλισμένη την παρουσία σε όμιλο του Γιουρόπα και θα μπροστά της, σε μια ζαριά ακόμα και την προοπτική του Champions League. Όλα δηλαδή, στρωμένα στα πόδια της και στο χέρι της να τα διαχειριστεί σωστά, για να συνεχίσει η ίδια να προοδεύει και να ανοίγει και την ψαλίδα από τους αντιπάλους της.

Και κάτι για το ματς με τον Ολυμπιακό. Οι παίκτες της ΑΕΚ έπαιξαν φορώντας στο ένα πόδι αθλητικό παπούτσι και στο άλλο βατραχοπέδιλο για να είναι έτοιμοι για τις διακοπές. Με το ένα μάτι κοιτούσαν το γήπεδο, με το άλλο το τρόπαιο του πρωταθλητή που θα έπαιρναν στα χέρια τους. Παρόλα αυτά, όταν ο Νίκολιτς έριξε Βάργκα και Κουτέσα στο γήπεδο, έδειξαν ξανά πως είναι η καλύτερη ομάδα. Και την ώρα που ο Ολυμπιακός έπαιζε με φορ τον στόπερ Μπιανκόν, η ΑΕΚ έψαχνε με ψυχραιμία την ισοφάριση που την βρήκε. Αλλά και την ανατροπή που την έχασε με την ευκαιρία του Ζοάο Μάριο.

Όσο για την απορία του Μεντιλίμπαρ για τον λόγο που οι οπαδοί της ΑΕΚ φώναζαν ρυθμικά το όνομα του, η απάντηση βρίσκεται στην φράση, στο «ποδόσφαιρο όλα είναι δανεικά». Αν τότε έκρινε πως το τραγούδι ρυθμικά στο Φάληρο για τον Αλμέιδα ήταν καζούρα, τότε ως καζούρα θα πρέπει να το εκλάβει και τώρα και πάμε παρακάτω. Αν τώρα έκρινε πως είναι προσβλητικό για έναν αντίπαλο προπονητή, το ίδιο έπρεπε να κρίνει και τότε και να το στηλιτεύσει. Δεν γίνεται μονά – ζυγά – μονόζυγα. Όσο για την δική μου γνώμη, που ελάχιστη σημασία έχει, κανέναν δεν το κτυπάς όταν είναι κάτω. Είτε λέγεται Αλμέιδα, είτε Μεντιλίμπαρ, είτε Αβερέλ Ντάλτον.