Μεντιλίμπαρ όπως Λουτσέσκου – Όταν το διαζύγιο αποτελεί λύτρωση για όλους

Η αποχώρηση του Μεντιλίμπαρ από τον Ολυμπιακό, δοκίμασε τα όρια της ταπεινότητάς μου. Η σκέψη να αφήσω γενειάδα και να την ευλογήσω, με έτρωγε.

Στον Καζαμία της σεζόν που ανέβηκε 22/8 με την έναρξη του πρωταθλήματος είχα γράψει επί λέξει στην εισαγωγή της αναφοράς στον Ολυμπιακό: «Αίσθηση μου ότι το φινάλε της σεζόν δε θα βρει το Μεντιλίμπαρ στον ερυθρόλευκο πάγκο.»

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Δε διεκδικώ χάρισμα ανάγνωσης φλυτζανιού, ούτε ικανότητα scouting του ανάδρομου Ερμή, το σκεπτικό μου ήταν απλούστατο και είχε εξηγηθεί τηλεγραφικά.

Μετά από χρονιά που δεν την λες και πετυχημένη ο Βαγγέλης Μαρινάκης συναντήθηκε με το Βάσκο τέλη Μάϊου, αμέσως μετά το φινάλε του πρωταθλήματος. Με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, αποφάσισαν τελικά να συνεχίζουν μαζί. Που πρακτικά σημαίνει πως τα έβαλαν κάτω, τα μέτρησαν, τα ζύγισαν, βρήκαν αυτά που πρέπει να διορθωθούν και κυρίως, συμφώνησαν στον τρόπο.
Πριν αλέκτωρ λαλήσει και μετά τον αποκλεισμό από τη Ναϊμέγκεν και ακολούθησε νέα συνάντηση ιδιοκτήτη – προπονητή, που πέρα από την τυπολατρική – ρεπορταζιακή εκδοχή, επιβεβαίωνε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

Μικρά ή μεγάλα προβλήματα προκύπτουν πάντα και παντού, απολύτως φυσιολογικό στο σπίτι ή στο χώρο εργασίας κάτι να μη λειτουργεί καλά. Μετά από συζήτηση, οι βλάβες εντοπίζονται, διορθώνονται και το πράγμα προχωράει. Με καλή θέληση και σωστό τρόπο, όλα φτιάχνουν.

Όταν φτάνουμε όμως κάθε τρεις και λίγο να επανερχόμαστε σε θέματα που υποτίθεται πως είχαν λυθεί, το διαζύγιο αποτελεί μονόδρομο. Γιατί σημαίνει πως τα προηγούμενα ξεκαθαρίσματα και οι εξηγήσεις, ήταν αέρας κοπανιστός. Ότι δε λύνεται τη μια φορά, δε θα λυθεί ούτε την τρίτη ούτε την πέμπτη. Οπότε αργά ή γρήγορα, ο χωρισμός είναι αναπόφευκτος.

Κάπως έτσι είχα καταλήξει στη «μαντεψιά» πως ο Βάσκος δε βγάζει χρονιά, όταν συζητάς εκ νέου κάτι που είχε ήδη ξεκαθαριστεί, σημαίνει πως χάθηκε το κοινό σημείο επαφής. Άρα έχει καταργηθεί κάθε πεδίο συνεννόησης και δεν υπάρχει επιστροφή.

Ειδικά σε σχέσεις πάθους όπως αυτή του Ολυμπιακού με το Μεντιλίμπαρ, αν και προβλέψιμοι οι χωρισμοί, μοιάζουν με κεραυνό εν αιθρία τη στιγμή που ανακοινώνονται. Σε τελική όμως αποτελούν λύτρωση για κάθε πλευρά. Κρίνω εξ ιδίων μια και πρόσφατα ζήσαμε το «μαρτυρικό διαζύγιο» με το Ραζβάν.

Ο Βάσκος για τον Ολυμπιακό ήταν ότι ο Ρουμάνος για εμάς και δεν έκρυψα ποτέ την παθολογική αγάπη μου για εκείνον.
Αν δεν ήταν παντρεμένος με μια υπέροχη σύζυγο, παίζει να του έκανα πρόταση γάμου.

Παρ΄όλα αυτά, σε περίπτωση που η προοπτική παραμονής του έμπαινε σε ψηφοφορία, θα υπερψήφιζα την απόφαση που ελήφθη. Ακριβώς επειδή τον λάτρευα και θα τον λατρεύω πάντα, η παραμονή θα ισοδυναμούσε με βασανιστήριο που θα ακύρωνε όλες τις ευχάριστες θύμησες.

Για ποιο λόγο να έμενε στον ΠΑΟΚ ο Λουτσέσκου, για να αποτελούσε το εξιλαστήριο θύμα μιας ακόμη αποτυχημένης χρονιάς; Ίσα ίσα που η αποχώρησή του ίσως μας βοηθούσε να εντοπίσουμε τις δικές μας αστοχίες ή και ανωμαλίες, να ασχοληθούμε με αυτές και να προχωρήσουμε παρακάτω.

Το πραγματικό νόημα της αγάπης δεν είναι να κρατάς κάποιον δίπλα σου για να μην τον αποχωριστείς, αλλά να χαίρεσαι με κάθε τι που τον κάνει ευτυχισμένο.

Από τη στιγμή που δεν μπορεί ο ένας να δώσει χαρά στον άλλον, ας χωρίσουν οι δρόμοι. Το να τον εγκλωβίζεις στη δική σου μιζέρια είναι καταδίκη και για τους δυο. Έχοντας περάσει αυτό το στάδιο και μάλιστα πρόσφατα, κατανοώ πλήρως την παγωμάρα των Ολυμπιακών. Ο εγωισμός συχνά τυφλώνει και δεν επιτρέπει να διακρίνεις το κλείσιμο του κύκλου. Ούτε και τις συνέπειες κολλήματος σε καταστάσεις που καλώς ή κακώς έχουν φθαρεί.

Ακόμη και να το βλέπεις όμως δύσκολο να το παραδεχτείς, στο ποδόσφαιρο άλλωστε κυριαρχεί το συναίσθημα. Απαραίτητο συστατικό μεν, αλλά και καταστροφικό όταν καταργεί την κοινή λογική.

Ούτε ο Ολυμπιακός ούτε ο Μεντιλίμπαρ είχαν να κερδίσουν από τη συνέχιση της συνεργασίας τους, ίσα ίσα θα έχανε κι ο ένας και ο άλλος.
Τουλάχιστον έτσι, οι αναμνήσεις θα μείνουν ανεξίτηλες κι η αγάπη παντοτινή.