Ξεκαθαρίζω προκαταβολικά πως η άποψη και κατά συνέπεια οι σειρές που ακολουθούν, είναι αντιδημοφιλείς. Η άλλη επιλογή ήταν να πήγαινα κόντρα στις πεποιθήσεις μου, γράφοντας πράγματα που δεν πίστευα άρα δε γινόταν να στηρίξω, μόνο και μόνο για να χαϊδέψω τα αυτιά της μάζας.
Πάμε λοιπόν. Παίζει να είμαι ο μοναδικός που εξαρχής δεν ήμουν αρνητικός στο ενδεχόμενο πώλησης Κωνσταντέλια. Όχι μόνο αυτού αλλά οποιουδήποτε αθλητή. Επιλέγοντας για ευνόητους λόγους τους πλέον «στενάχωρους» αποχαιρετισμούς, το ίδιο ήμουν το 2012 όταν έφυγε ο Βιεϊρίνια για τη Βόλφσμπουργκ, ενώ το 2019 που αποχώρησε ο Πρίγιοβιτς δε μου κάηκε καρφί.
Την ίδια στιγμή φίλοι και γνωστοί κυκλοφορούσαν με μαύρα περιβραχιόνια για το πρωτάθλημα που ΘΑ χάναμε. Τελικά το πήραμε και μάλιστα αήττητο, με επιδόρπιο την κατάκτηση του κυπέλλου, που απέδειξε πως οι επιτυχίες δεν υπογράφονται από μονάδες αλλά από ομάδες.
Η δυσφορία – στεναχώρια του κόσμου ειδικά όταν αποχωρεί κάποιος από τις ακαδημίες, είναι απολύτως κατανοητή. Τον παίκτη που προέρχεται από τα σπλάχνα της ομάδας αισθάνεσαι σα να τον γέννησες εσύ, οπότε νοιώθεις σαν τη μάνα που χαιρετούσε το παιδί της όταν έφευγε κάποτε από το χωριό για την πόλη και τώρα από την πόλη για το εξωτερικό.
Έτσι είναι η ζωή όμως, κάποτε και η μάνα είχε εγκαταλείψει το πατρικό της για να ξεκινήσει τη δική της ζωή. Nothing lasts forever όπως αναφέρει ο στίχος διαχρονικού November Rain των Guns N’ Roses και εννοείται πως ο Κωνσταντέλιας είναι ειδική κατηγορία. Ανήκει στην ολιγομελή κάστα αθλητών που δε χωράνε στα σύνορα των ομάδων που αγωνίζονται. Έχοντας ξεφύγει από τα συνηθισμένα αξιακά όρια, αποτελούν σημείο αναφοράς σε κάθε έδρα ανεξάρτητα από συλλογικές προτιμήσεις.
Οι κάπως πρεσβύτεροι θα θυμούνται τον Απόλλων Αθηνών -νυν Απόλλων Σμύρνης- που ανέκαθεν αντιμετωπιζόταν σκωπτικά επειδή μάζευε ελάχιστους φιλάθλους. Σε ένα παιχνίδι με τον Ηρακλή κάποτε επικράτησε το αδιαχώρητο, εισιτήριο δεν έβρισκες ούτε στη μαύρη αγορά, καθώς χιλιάδες άνθρωποι ήθελαν να απολαύσουν live τον Χατζηπαναγή. Και κάπως έτσι προέκυψε η ατάκα της εποχής, ότι «το πλέον ακατόρθωτο που πέτυχε ο Βάσια, ήταν πως έκανε sold out στη Ριζούπολη.»
Οι εποχές άλλαξαν μεν ο Κωνσταντέλιας όμως προκαλεί παρόμοια συναισθήματα δέους στο φίλαθλο κοινό, στα πιο απομακρυσμένα μέρη της χώρας βρίσκεις πιτσιρίκια με ασπρόμαυρες φανέλες που φέρουν τ΄ όνομά του. Κατανοητά τα παραπάνω, εντούτοις δεν αρκούν για να θέσουν τον παίκτη εκτός του βασικού κανόνα ότι τα πάντα στη ζωή είναι ένας κύκλος. Που ξεκινά, φτάνει στην κορύφωση του και κάποια στιγμή ολοκληρώνεται.
Εκείνο που πρέπει να ενδιαφέρει πρωτίστως είναι η ομάδα με την ευρεία έννοια, προϊόν αυτής είναι άλλωστε ο κάθε Κωνσταντέλιας. Ο παίκτης εντοπίσθηκε, αποκτήθηκε, δουλεύτηκε, εξελίχθηκε, καθιερώθηκε και εκτοξεύτηκε. Όλα αυτά προϋποθέτουν την ύπαρξη ενός αξιόπιστου μηχανισμού, που είναι και το πιο σημαντικό αφού μέσω αυτού εξασφαλίζεται η καρποφορία.
Πρόβλημα για τον ΠΑΟΚ θα ήταν αν χαλούσε η λειτουργική δομή των ακαδημιών, από τη στιγμή που το «εργοστάσιο» παράγει, η συγκομιδή είναι δεδομένη. Τα ίδια ισχύουν και για το αγωνιστικό σκέλος, μια καλή ομάδα θα βρει τα πατήματά της και χωρίς τον Κωνσταντέλια. Θα δυσκολευτεί μεν, αλλά θα τα καταφέρει και χωρίς αυτόν.
Αν αποτύχει δε θα τα έβγαζε πέρα ούτε με τον Κωνσταντέλια, ο οποίος μπορεί να χάριζε μερικές εκθαμβωτικές ατομικές στιγμές όπως με τη Ντιναμό Κιέβου. Στην πορεία όμως θα εγκλωβιζόταν στη συνολική ανυπαρξία της ομάδας, όπως συνέβη με την Άντερλεχτ.
Όσο σπουδαιότερη όλων λοιπόν είναι η παραγωγική διαδικασία ακαδημιών, εξίσου είναι και η δημιουργία αξιόπιστου συνόλου από τον προπονητή. Και πάνω απ΄όλα, η παρουσία ικανής διοίκησης που θα εξασφαλίζει τη λειτουργική ομαλότητα όλων των παραπάνω.
Αν αυτά δουλεύουν ρολόι αργά ή γρήγορα, εύκολα ή δύσκολα όλα θα βρουν το δρόμο τους. Το πρόβλημα του ΠΑΟΚ όμως δεν είναι η απουσία Κωνσταντέλια, αλλά ικανών διοικητικών στελεχών. Και αποδείχτηκε στην πράξη την περσινή χρονιά, όταν με τον Κωνσταντέλια εντός και θεαματικά καλύτερο ρόστερ σε σχέση με το 2023 – 24 που κατακτήθηκε το τελευταίο πρωτάθλημα, στο τέλος κατέρρευσε μετατρέποντας τη χρονιά σε εφιάλτη.