Μόνο με πάρτι στη Φιλαδέλφεια, δεν γίνεται κανένα repeat

Οι αριθμοί είναι κάμποσες φορές ο καλύτερος τρόπος για να πεις ψέματα. Όμως στο ποδόσφαιρο, τις περισσότερες φορές λένε την αλήθεια. Και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί να προσθέσεις και πολλά πράγματα. Η ΑΕΚ μέχρι τώρα στο πρωτάθλημα έχει παίξει τέσσερα παιχνίδια. Δυο στη Νέα Φιλαδέλφεια, δυο μακριά απ’ αυτήν.

Έχει δυο νίκες εντός, δυο ισοπαλίες εκτός. Έχει πετύχει εννέα γκολ σε δυο ματς στη Νέα Φιλαδέλφεια χωρίς να δεχθεί κανένα. Έχει πετύχει μόλις δυο γκολ μακριά από τη Νέα Φιλαδέλφεια και έχει δεχθεί άλλα τόσα.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Συνολικά από την αρχή της φετινής σεζόν, η ΑΕΚ έχει μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια τέσσερις νίκες σε Ελλάδα και Ευρώπη με 14 γκολ ενεργητικό και μηδέν παθητικό. Και έχει τέσσερις ισοπαλίες μακριά από τη Νέα Φιλαδέλφεια σε σούπερ καπ, Ευρώπη και πρωτάθλημα και μόλις μια νίκη με το Νέστο, με συνολικά έξι γκολ ενεργητικό και τέσσερα παθητικό.

Είναι χαώδης η διαφορά και στην αγωνιστική εικόνα αλλά και στην πνευματική ετοιμότητα της ΑΕΚ, από τα εντός έδρας ματς στα εκτός. Σαν να εμφανίζεται μια διαφορετική ομάδα μέσα στο γήπεδο. Και όπως κάνοντας ακριβώς τα ίδια πράγματα μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια, έπαιρνε τα ίδια εντυπωσιακά αποτελέσματα σ’ όλα της τα παιχνίδια, ακριβώς το ίδιο αλλά από την ανάποδη, συμβαίνει μακριά από το σπίτι της.

Η ΑΕΚ που εμφανίστηκε στην Τρίπολη, δεν είχε σχεδόν καμία διαφορά απ’ αυτή που παρουσιάστηκε στην Λεωφόρο και σκόνταψε απέναντι στην Κηφισιά. Πάλι δεν είχε καθόλου καθαρό μυαλό, πάλι είχε μια προβληματική νοοτροπία σχεδόν σ’ ολόκληρο το 90άλεπτο. Και προφανώς όταν κάνεις τα ίδια πράγματα, δεν μπορείς να προσδοκάς πως θα έχεις διαφορετικά αποτελέσματα. Εξ ου και η ΑΕΚ πέταξε στην Τρίπολη, άλλους δυο βαθμούς. Όσους είχε πετάξει και στην Λεωφόρο με την Κηφισιά.

Προφανώς και η ΑΕΚ θα μπορούσε να είχε φύγει με τη νίκη από την Τρίπολη, αν ο Γιόβιτς έκανε αυτό που για την κλάση του έμοιαζε παιχνιδάκι σε δυο συνεχόμενες φάσεις στο φινάλε. Από την άλλη μεριά όμως, θα μπορούσε και να είχε χάσει ολόκληρο το ματς, αν ο Μπρινιόλι δεν έβγαζε δυο πολύ δύσκολες φάσεις στο δεύτερο ημίχρονο και ακόμα μια στο πρώτο.

Το μεγαλύτερο ζήτημα όμως που πρέπει επειγόντως να βρει τρόπο να λύσει ο Νίκολιτς, είναι την τεράστια, την χαώδη, διαφορά στην πνευματική και αγωνιστική ετοιμότητα της ΑΕΚ, ανάμεσα στα παιχνίδια στη Νέα Φιλαδέλφεια και αυτά εκτός έδρας. Πλέον το πρόβλημα δεν είναι να βρεθεί η ισορροπία ανάμεσα σε Ελλάδα και Ευρώπη. Αυτό ίσως και να το έχει λύσει. Πέντε γκολ έβαλε στον Άρη, τρείς μέρες πριν από την πρεμιέρα για το Champions League.

Την ισορροπία ανάμεσα σε Νέα Φιλαδέλφεια και εκτός έδρας ματς, ψάχνει ο Νίκολιτς. Είτε Ευρώπη, που από το 0-0 στην Σόφια με την Λέφσκι, πήγε στο 4-0 εντός έδρας. Είτε στην Ελλάδα που η ΑΕΚ έκανε πάρτι με Ηρακλή και Άρη μέσα στο σπίτι της, με συνολικά εννέα γκολ και κόλλησε σε δυο ισοπαλίες εκτός έδρας με Κηφισιά και Αστέρα. Με την εικόνα να είναι ίδια εξαιρετική στη Νέα Φιλαδέλφεια και ίδια προβληματική μακριά από τη Νέα Φιλαδέλφεια.

Δεν έχει να κάνει καθόλου με σχηματισμούς, με τακτικές προσεγγίσεις. Καθαρά ζήτημα πνευματικό είναι για την ΑΕΚ, οι γκέλες με Κηφισιά και τώρα με Αστέρα. Ο Μουκουντί δίνει την ισοφάριση του Αστέρα μ’ ένα λάθος, που αν συμβεί σε δίτερμα σε προπόνηση, ο Νίκολιτς σταματά την άσκηση και φωνάζει σ’ όλους να σοβαρευτούν και να συγκεντρωθούν.

Ο Γιόβιτς χάνει σε δυο συνεχόμενες φάσεις γκολ σε κενό τέρμα. Ειδικά στην μια εξ αυτών, ήταν και σχεδόν πάνω στην γραμμή. Αλλά το μυαλό του Σέρβου φαινόταν να μην βρίσκεται καν στην Τρίπολη, όχι μόνο στην σωστή εκτέλεση. Και δεν ήταν καν μόνο ο Γιόβιτς ή μόνο ο Μουκουντί.

Ο Μάγερ ξεκίνησε το ματς με δυο κολλητά πουλήματα της μπάλας. Το ίσιωσε στη συνέχεια και κυρίως φάνηκε πως όλο το παιχνίδι της ΑΕΚ είναι εξαρτημένο από τα πόδια του. Αλλά το πόσο εύκολα πούλησε δυο φορές την μπάλα σε επικίνδυνο σημείο, ένας παίκτης της κλάσης του Μάγερ στο ξεκίνημα του ματς, ήταν πολύ ενδεικτικό της πνευματικής κατάστασης ολόκληρης της ομάδας.

Ο Μάριν που ήταν από τους κορυφαίους με Άρη και ΛΑΣΚ, έκανε ένα πρωτοφανές κρεσέντο λαθών. Σ’ ένα απ’ αυτά ο Νίκολιτς μπήκε έξαλλος μέσα από την γραμμή του γηπέδου, σαν δεξί μπακ. Μπας και μπορέσει να συνεφέρει τους παίκτες του. Δεν το κατάφερε. Όπως δεν το κατάφερε ούτε με τις φωνές που έβαλε μέσα στα αποδυτήρια. Πήγε να το καταφέρει με τις αλλαγές που έκανε, αλλά στην τελική προσπάθεια ούτε ο Βάργκα, ούτε ο Κοϊτά, μπήκαν με το πιο καθαρό μυαλό του κόσμου.

Ίσως χρειαζόταν να αξιοποιήσει ο Νίκολιτς και τις πέντε και όχι μόνο τις τρεις αλλαγές. Παρόλα αυτά ο χρόνος που χρειάζεται ο Κάιρινεν ή ο Ζούμπκοφ για να δώσουν αυτά που περιμένει ο κόουτς ή και ο Λυκογιάννης ή και ο Αριάγκα που τώρα έπαιξε βασικός και ανασταλτικά ήταν σωστός αλλά δημιουργικά κακός, δεν είναι το πρόβλημα. Αυτά θα γίνουν. Το μείζον είναι να μπορέσει η ΑΕΚ να έχει την αγωνιστική εικόνα και την πνευματική ετοιμότητας της Φιλαδέλφειας και στα εκτός έδρας ματς.

Το βλέπει ο Νίκολιτς και ξέρει πως πρέπει να βρει λύση σ’ ένα πρόβλημα που είναι μεγάλο και το ξέρει. Αν η πρωταθληματική ΑΕΚ εμφανίζεται και κάνει ποδοσφαιρικά πάρτι μόνο στη Νέα Φιλαδέλφεια και εξαφανίζεται όταν φεύγει από το σπίτι της, το repeat είναι αδύνατον να έρθει. Ναι το κάστρο της Φιλαδέλφειας είναι πολύ σημαντικό, αλλά πρωτάθλημα δεν θα έπαιρνε η ΑΕΚ πέρυσι αν δεν είχε κερδίσει εκείνο το ματς στο Φάληρο στο ξεκίνημα των playoffs.

Ο Νίκολιτς δεν είναι από τους προπονητές που κρύβονται πίσω από τα λάθη των παικτών του. Θα μπορούσε να το κάνει πίσω απ’ αυτό του Μουκουντί που έφερε την ισοφάριση ή πίσω από τα δυο συνεχόμενα του Γιόβιτς στις εκτελέσεις σε κενό τέρμα. Όμως ο Νίκολιτς πήρε όλη την ευθύνη πάνω του αμέσως μετά το ματς, κυρίως διότι στα χέρια του και στο μυαλό του και σ’ αυτό που θα κάνει στο γήπεδο και τα αποδυτήρια των Σπάτων, βρίσκεται η λύση σ’ αυτή την σπαζοκεφαλιά. Διότι μεταξύ μας, δεν είναι λογικό να υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά στην εικόνα της ΑΕΚ. Λάθη γίνονται, ευκαιρίες χάνονται, κακές μέρες στην δουλειά έρχονται. Αλλά εδώ πρόκειται για μια ΑΕΚ πρωταθληματική στη Νέα Φιλαδέλφεια και προβληματική μακριά από το σπίτι της. Δεν βγάζει πουθενά αυτό και ο Νίκολιτς το ξέρει.