Ο μάστορας (Ομπράντοβιτς) επέστρεψε με τις… τανάλιες του

Είμαι σχεδόν σίγουρος πως αν ρωτήσεις τους περισσότερους φίλους του Παναθηναϊκού “ποιος νίκησε στο φιλικό με την ΑΕΚ” οι περισσότεροι θα σου απαντήσουν “είδα ξανά τον Ζοτς στον πάγκο της ομάδας μου”. Και προσωπικά δεν θα τους ψέξω για την… άσχετη απάντηση.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Το γεγονός του πρώτου σε κοινή θέαση αγώνα του νέου Παναθηναϊκού (ή αν προτιμάτε ενός δείγματος αυτού, λόγω των απουσιών) το βράδυ της Παρασκευής στη Ρόδο δεν ήταν άλλο από την παρουσία αυτού του ασπρομάλλη (πλέον) τύπου που “σφυρίζει” για να φωνάξει για οδηγίες τους παίκτες, χειροκροτά με έναν δικό του ιδιαίτερο τρόπο τις θετικές ενέργειές τους, παίρνει χρώμα… μελιτζάνας όταν νευριάζει από τα λάθη τους και που ως προπονητής του Παναθηναϊκού “φόρεσε” στο σήμα της ομάδας 5 από τα 7 αστέρια της.

Ακριβώς 5.214 μέρες μετά τον τελευταίο αγώνα της πρώτης θητείας του στους πράσινους, στις 2 Ιουνίου 2012 ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ήταν ξανά στο τιμόνι της ομάδας και οι πράσινοι φίλαθλοι νιώθουν ξανά σαν να ζουν εποχές… κανονικότητας στην ομάδα τους.

Για το καθαρά αγωνιστικό δεδομένου ότι οι απουσίες ήταν τόσες πολλές και σημαντικές (Ναν, Χέιζ-Ντέιβις, Σλούκας, Ρογκαβόπουλος από την περσινή ομάδα και ο νεοφερμένος Φαλ) δεν μπορεί να πει κανείς πολλά πράγματα. Σαφώς το ταλέντο περισσεύει αφού παίκτες όπως ο Φρανσίσκο, ο έτοιμος όπως έδειξε χθες Μπάντιο, ο εργάτης Μπόνγκα και ο μπουλντόζας “Γιάμπου” δεν χρειάζονται… συστάσεις και δεν έχουν να αποδείξουν πολλά για την αξία τους.

Ο Παναθηναϊκός σαφώς και είναι ακόμη ασύνδετος (εξ ου και τα πολλά λάθη), σαφώς και θέλει ακόμη δουλειά για να αποκτήσει αυτοματισμούς και χημεία και θα χρειαστεί ακόμη περισσότερη όταν επιστρέψουν οι τραυματίες, ένα πράγμα όμως φάνηκε διά… γυμνού οφθαλμού. Πως το αμυντικό φίλτρο που έλλειπε την προηγούμενη διετία από τους πράσινους επέστρεψε για τα καλά. Τόσο όσον αφορά στο αμυντικό ταλέντο και την προσήλωση όσο και (κυρίως) την κατεύθυνση. Δυναμικά headge, συνεχής πίεση στη μπάλα, απανωτά deflections, παίκτες που θυσιάζονται ανά πάσα στιγμή για ένα κλέψιμο, μία τάπα ακόμη και ένα φάουλ.

Και μπορεί η δυναμικότητα του αντιπάλου λόγω των απουσιών (και) της ΑΕΚ και το επίπεδό της να μην είναι αυτό των ομάδων της Ευρωλίγκα, όμως κάτι φάνηκε χθες ότι για να κερδίσει κάποιος τον Παναθηναϊκό του Ζοτς θα πρέπει να “σπάσει” την άμυνά του. Υπήρχαν στιγμές που η ΑΕΚ ζοριζόταν ακόμη και να πλησιάσει προς το αντίπαλο καλάθι ενώ οι 29 πόντοι της στο ημίχρονο και οι μόλις 60 συνολικά δείχνουν ότι οι πράσινοι δεν… αστειεύονται ούτε στα φιλικά.

Για να έχετε μια τάξη μεγέθους, επαναλαμβάνω όσο και αν τα μεγέθη δεν είναι ίδια, την προηγούμενη διετία ο Παναθηναϊκός σε συνολικά 85 αγώνες της Ευρωλίγκα δέχθηκε λιγότερους από 30 πόντους στο 1ο ημίχρονο σε μόλις 2 εξ αυτών και οι δύο με αντίπαλο τη Βιλερμπάν. Κάτω από 60 στο σύνολο, δε, δέχθηκε σε πόσους αγώνες λέτε; Σε κανέναν…