Αν έπρεπε να επιλέξω τον MVP της χθεσινής αναμέτρησης με τη Γερμανία, θα αμφιταλαντευόμουν…βάναυσα μεταξύ Τσιμίκα και Ιωαννίδη.
Όχι πως οι υπόλοιποι υστέρησαν, για να πάρεις αποτέλεσμα από τους Γερμανούς μέχρι κι ο μασέρ με τον φροντιστή πρέπει να ξεπεράσουν τα όριά τους.
Απλώς οι δυο τους ήταν το κάτι άλλο, εκτός από εξαιρετικός ανασταλτικά, ο Τσιμίκας ήταν ο μοναδικός που έδινε την αίσθηση ότι μπορούσε να βγει και μπροστά. Στο πρώτο ημίχρονο που είχαμε στήσει κάτι σαν Γραμμή Μαζινό, αρκούσε η υποψία των αντιπάλων πως αν βρει χώρους θα τρέχουν να τον φτάσουν. Σε διαφορετική περίπτωση το αγωνιστικό τους «ντου» θα ήταν πιο εμφατικό.
Ο δε Ιωαννίδης, ειδικά στο δεύτερο μέρος που μετά την αποχώρηση του Παυλίδη έμοιαζε σαν την καλαμιά στον κάμπο, ήταν απλά συγκλονιστικός.
Επειδή όμως παίζει να φτάσω ως το ξημέρωμα της 13ης του Νοέμβρη και να συνεχίζω να παλεύω με τις σκέψεις μου μέχρι να κατασταλάξω στον κάτοχο του βραβείου, επιλέγω τη μέση λύση. Ψηφίζω για MVP το Γιοβάνοβιτς και το θέμα κλείνει.
Το λες και κάτι σαν αποκατάσταση αδικίας, αφού σε κάθε επιμέρους αγώνα υπήρχαν πάντα παίκτες που μας ανάγκαζαν να παραμιλήσουμε.
Στο πακέτο της τετράδας των αγώνων πάντως, η πλέον ανεξίτηλη σφραγίδα είναι του προπονητή χωρίς αμφιβολία.
Ένας λόγος παραπάνω λοιπόν στο προσωρινό ΥΓ της πορείας να επικεντρωθούμε στον Ιβάν, μια και προσυπέγραψε μια εικόνα που ούτε φανταζόμασταν.
«Μα καλά τώρα, στα πρώτα 45 λεπτά μοιάζαμε με επαρχιακή ομάδα της Super League που κατέβηκε στο Μπερναμπέου» θα αναρωτηθεί κάποιος, για να τον παραπέμψω άμεσα στο blog της επόμενης του αγώνα στο Βελιγράδι.
Όπου εξηγούσα πως κάθε προπονητής προετοιμάζει και προγραμματίζει, βλέποντας προοπτικές που εμείς δεν είμαστε σε θέση ούτε να φανταστούμε. Οπότε οφείλει να κρατάει «πισινές» για όλα τα ενδεχόμενα. Είτε για να διατηρήσει το αποτέλεσμα, είτε για να το ανατρέψει.
Στην πρεμιέρα με τους Σέρβους, παρά την εντυπωσιακή σωματική διάπλασή των αντιπάλων προτίμησε να ξεκινήσει με τους «μικροκαμωμένους.» Αφού τους έβγαλε να σπλάχνα στο τρέξιμο, την κατάλληλη στιγμή έριξε μέσα κορμιά όπως ο Ιωαννίδης, ο Τεττέη κι ο Δουβίκας, που έκαναν παρέλαση.
Σε περίπτωση που ξεκινούσε με τα κορμιά στην εντεκάδα, δε θα είχε εναλλακτικές για να το γυρίσει αν κάτι στράβωνε.
Οι στρατηγικές των προπονητών περιέχουν αναπόφευκτα χαρακτηριστικά τζόγου, προσαρμοσμένα στις πιθανότητες. Πόσο εφικτό είναι να συμβεί το ένα, πόσο το άλλο και κάπως έτσι κατασταλάζουν.
Χωρίς ποτέ να ορκίζονται εκ προοιμίου ότι έκαναν το σωστό, η…νεκροψία άλλωστε δείχνει πάντα την αλήθεια και αυτή γίνεται στο τέλος.
Οπότε καλός προπονητής δεν είναι αυτός που κερδίζει πάντα (αν ξέρετε κάποιον, πείτε τον να τον μάθουμε κι εμείς) αλλά εκείνος που μετράει και υπολογίζει πιο ορθολογικά τα πιθανά ενδεχόμενα. Και ετοιμάζεται καλύτερα για το καθένα από αυτά.
Στο λογικοφανές εκ πρώτης ανάγνωσης ερώτημα λοιπόν, «αφού με τα τρία χαφ στο δεύτερο μέρος ισορροπήσαμε το παιχνίδι, γιατί δεν ξεκίνησε έτσι από την αρχή για να μην δούμε το πρώτο 45λεπτο αγκαλιά με απινιδωτές» η απάντηση είναι προφανής: «Γιατί αν φτάναμε στο 60 κι η τριπλέτα των χαφ είχε σκάσει, δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο σχήμα για να το αλλάξει. Ούτε γινόταν να βάλει τέταρτο χαφ. Αναπόφευκτα δεν θα μας στρίμωχναν απλά μέσα στην περιοχή του Τζολάκη όπως στην αρχή, αλλά θα μας έχωναν μέσα στην εστία του. Χωρίς να έχουμε τρόπο διαφυγής και εξισορρόπησης του παιχνιδιού.»
Εννοείται πως αν τρώγαμε γκολ στη φάση που δεχόμασταν πίεση οι ελπίδες για θετικό αποτέλεσμα θα ήταν απειροελάχιστες. Γι αυτό όμως αναφέρθηκε προηγουμένως, ότι κανένας προπονητής δεν παίρνει προκαταβολικά όρκο ότι κάνει το σωστό. Όλοι αποκρυπτογραφούν ενδεχόμενα και ποντάρουν σε πιθανότητες.
Η συνολική παρουσία της Εθνικής στο πακέτο των αγώνων λοιπόν, δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία για την αρτιότητα του σχεδιασμού.
Με τους Σέρβους σε όλη τη διάρκεια είχαμε το πάνω χέρι, με τους Γερμανούς ήμασταν άψογοι ανασταλτικά κι όταν τους βγάλαμε τη γλώσσα, ξεθαρρέψαμε. Με τους Ολλανδούς κάναμε τρομακτικό πρώτο ημίχρονο, στο δεύτερο καθίσαμε. Στο τελευταίο με τους Γερμανούς το πήγαμε ανάποδα, ξεκινήσαμε με ταμπούρι και στην πορεία ισορροπήσαμε παίρνοντας Χ, που ταίριαζε ιδανικά με τη φιλοσοφία της πόλης που φιλοξένησε τους αγώνες. Δηλαδή χαλλλλαραααά…
Αυτή η πολυμορφία λοιπόν, επιβεβαιώνει πως τίποτα δεν έγινε στην τύχη. Δεν ξεκινούσαμε φουριόζοι με τακτική φουστανέλας για να κλατάρουμε στη συνέχεια, ούτε μπαίναμε φοβικά μπας και κλέψουμε βαθμό. Κάθε επιλογή ήταν κομμένη και ραμμένη στις απαιτήσεις του αγώνα και προσαρμοσμένη στα χαρακτηριστικά του αντιπάλου.
Ο Γιοβάνοβιτς χθες εξάντλησε όλες τις αλλαγές του, δυο στο ημίχρονο και από μια στα τρία τελευταία δεκάλεπτα.
Ο Κλοπ έκανε όλο κι όλο δυο μαζεμένες στα μέσα του Β μέρους και η Εθνική μας ξεθάρρεψε για τα καλά ισορροπώντας το παιχνίδι.
Φανταστείτε να ήταν ο Γιοβάνοβιτς στη θέση του Κλοπ και να έδινε τον νυν υπέρ πάντων αγώνα με αντίπαλο έναν…νάνο, τον οποίον ήδη έβλεπε με τηλεσκόπιο.
Και μετά τις μόλις δυο αλλαγές, να παρακολουθούσαμε ένα μοιρασμένο παιχνίδι, χωρίς καμία περαιτέρω κίνηση από τον πάγκο για να ξαναπάρει τα ηνία.
Την ίδια στιγμή, που ο αντίπαλος είχε μετατρέψει σε ισιάδι, την προηγούμενη ανηφόρα του.
Την επόμενη ημέρα θα ήταν επικηρυγμένος, όλα τα καταστήματα οικιακού εξοπλισμού θα ξέμεναν από μαξιλάρια, αφού οι μπαλαδόφατσες θα τα είχαν εξαντλήσει για να τα κάνουν δώρο στον Ιβάν.
Που εκτός των άλλων, θα έπρεπε να σπεύσει σε ΑΤ για έκδοση νέας ταυτότητας…