Ο Παναθηναϊκός δεν είναι φαβορί για πρωτάθλημα…

Το ημερολόγιο γράφει 14 Σεπτεμβρίου, μόλις σήμερα άνοιξαν τα σχολεία (με 45% ελλείψεις σε δασκάλους και καθηγητές), φοράμε ακόμη κοντομάνικα και στο παναθηναϊκό οικοσύστημα μιλούν ήδη για… πρωτάθλημα.

Οι μικρότεροι ηλικιακά πιθανώς να μη θυμούνται τον Σρέτσκο Κάτανετς ως προπονητή στον Ολυμπιακό, απολύθηκε επειδή είχε χαρακτηρίσει δημόσια ως «ψύχωση» (σ.σ. psychosa) την εμμονή για πρωτάθλημα, και απολύθηκε από τον Σωκράτη Κόκκαλη. Ο Σλοβένος άδικο, ως γνωρίζουμε, δεν είχε.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Το λάθος το κάνει εδώ και πολλά χρόνια ο Παναθηναϊκός. Όχι μόνο με την ψύχωση, με τη φαγωμάρα, με την εσωστρέφεια, με τα αμέτρητα λάθη της διοίκησης και της ιδιοκτησίας. Το κάνει διότι, ως οργανισμός, (λέει ότι) διεκδικεί το πρωτάθλημα δίχως να γνωρίζει πώς να το κάνει, με ποιον τρόπο και με ποιους ανθρώπους.

Ύστερα από τις τεράστιες αλλαγές στον σύλλογο τους τελευταίους μήνες, φαίνεται πως ο Γιάννης Αλαφούζος έκανε κάτι που δεν συνηθίζει (όχι μόνο στον Παναθηναϊκό, αλλά και σε άλλες επιχειρήσεις του…). Τοποθέτησε τους σωστούς ανθρώπους στις σωστές θέσεις, με συγκεκριμένους ρόλους.

Εν προκειμένω, ο Στέφανος Κοτσόλης κατόρθωσε να κλείσει φέτος τη μεταγραφή του Αζεντίν Ουναΐ μετά το τρομερό Μουντιάλ που έκανε και ο Γιάννης Παπαδημητρίου, πέρυσι, χωρίς Μουντιάλ, με τον παίκτη να ανήκει στη Μαρσέιγ (όπου δεν τον πολυήθελαν) και όχι στην Τζιρόνα (όπου ήταν κομβικό στέλεχος), κατόρθωσε να γράψει άλλη μια… επιτυχία στην παναθηναϊκή του θητεία.

Στα του σήμερα, αν κάτι (με το που ξεκίνησε το πρωτάθλημα) είναι εμφανές, είναι ότι, για να το γράψω όπως το νιώθω, δεν θυμάμαι πάλι Παναθηναϊκό με δύο ενδεκάδες.

Δεν θυμάμαι πάλι Παναθηναϊκό με τέτοια ποιότητα μεσοεπιθετικά.

Δεν θυμάμαι πάλι Παναθηναϊκό με τόσους καλούς παίκτες μαζεμένους, ταυτόχρονα.

Και παρακολουθώ από τις αρχές των 90s, σκεφτείτε…

Οι οποίοι καλοί παίκτες βοηθούν και τους υπόλοιπους να βελτιωθούν: δείτε πώς ανέβηκε η απόδοση του Καμαρά από τη στιγμή που άρχισε να παίζει ο Κάνγκουα.

Ο Παναθηναϊκός είναι επίσης στη σούπερ θέση να μπορεί να επιλέγει πώς θα αγωνιστεί ανά αγώνα – και ανά αντίπαλο. Με τον Παναιτωλικό είδαμε μετά από καιρό 4-2-3-1 με τους Καμαρά και Λουζά (σ.σ. όπως ορθώς προφέρεται ο άνθρωπος, και ορθώς αναφέρθηκε από τα μεγάφωνα του ΟΑΚΑ από τον Κώστα Παπαγεωργίου), γενικώς ο Τζέικουμπ Νίστρουπ έχει πολλές εναλλακτικές αναφορικά με συστήματα και πρόσωπα. Και ο Ανάς Σαλάχ Εντίν έρχεται να κλείσει την τρύπα στα αριστερά (ως μπακ αλλά και ως στόπερ αν χρειαστεί).

Όλα αυτά όμορφα και ωραία για τους φίλους του Παναθηναϊκού μετά το 4/4.

Αλλά είναι νωρίς. Τρομερά νωρίς για εκτιμήσεις.

Η ΑΕΚ δεδομένα και νομοτελειακά θα βελτιωθεί εντός συνόρων, θυμάστε πέρυσι τέτοιον καιρό τη… μουρμούρα για τον Μάρκο Νίκολιτς;

Ο Ολυμπιακός βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο, με νέο προπονητή κι ένα κάρο νεοφερμένους που καλά καλά δεν έχουν παίξει ακόμη.

Τον ΠΑΟΚ, χωρίς ευρωπαϊκές υποχρεώσεις, δεν τον υποτιμάς, ο Άρης το κατάλαβε χθες.

Όχι λοιπόν, για να αιτιολογήσω τον (κλικμπέιτ φυσικά) τίτλο του blog, ο Παναθηναϊκός δεν είναι φαβορί για πρωτάθλημα. Όχι ακόμη.

Ας τον δούμε μετά τη διακοπή στο Καραϊσκάκη, ας τον δούμε ενάντια στην ΑΕΚ, ας τον δούμε να δίνει έξι αγώνες μέσα σε τρεις εβδομάδες, ας τον δούμε εκεί που θα χρειαστεί η παρέμβαση του προπονητή (του οποίου οι αλλαγές στα ευρωπαϊκά προκριματικά δεν θα λέγαμε ότι ξεσήκωσαν αφορμή για χειροκροτήματα) και θα κρίνουμε. Ως τότε, παρακολουθούμε και μελετάμε αυτό που χτίζεται, αυτό που διαμορφώνεται.

Και είναι όντως τρομερά ενδιαφέρον. Άλλωστε αγώνα του με 23 τελικές και τόσο επιθετικό momentum, όπως με τους Αγρινιώτες, δύσκολα βρίσκεις…

✍️ Νίκος Μποζιονέλος