Ο ΠΑΟΚ θα γίνει ισότιμος, όταν ο Μυστακίδης δε θα χρειάζεται να πληρώνει υπεραξίες

H απόκτηση του Οσμάν από τον ΠΑΟΚ δεν αποτέλεσε απλά είδηση, αλλά ήχησε σαν καμπάνα Ιεράς Μητρόπολης. Η μεταγραφή καθαυτή και κυρίως ο συμβολισμός της, ακούστηκε σε φίλους και εχθρούς, στερεοφωνικά και σε dolby digital surround. 

Το θέμα βέβαια είναι πολυδιάστατο, το ότι ο ΠΑΟΚ επιβεβαίωσε πως μπαίνει για τα καλά στο κόλπο είναι η μια πλευρά, η πιο προφανής ίσως. Χρήσιμο να αναδειχθούν και οι υπόλοιπες, για να υπάρχει πλήρης επίγνωση των καταστάσεων. 

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Για τις νεότερες γενιές ο ΠΑΟΚ απλώς συμπλήρωνε το βαθμολογικό πίνακα, οι κάπως παλιότεροι μπασκετικοί τον αντιμετωπίζουν με το δέοντα σεβασμό γνωρίζοντας την ιστορία του. 

Ήταν η πρώτη ομάδα στη σύγχρονη ιστορία του Ελληνικού μπάσκετ που έφερε Ευρωπαϊκό τρόπαιο, μην σας ξεγελά το σήμερα που οι κατακτήσεις της Euroleague μπορούν να θεωρηθούν περίπου…ψωμοτύρι. Στα πολιτικά δελτία μιας άλλης εποχής και μόνο το ενδεχόμενο συμμετοχής σε τελικό επισκίαζε κάθε άλλο γεγονός, ο ΠΑΟΚ το κατέκτησε το 91 στη Γενεύη. Και η αποτυχία του στο final 4 του 93 συνιστά μια από τις μεγαλύτερες αδικίες της ιστορίας.

Όποιος αρκείται στις αναμνήσεις βεβαίως είναι καταδικασμένος να μη ξανασηκώσει ποτέ κεφάλι και η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια ο ΠΑΟΚ ήταν μέλος του κλαμπ των αδιάφορων ομάδων. Είτε υπήρχε είτε όχι, περνούσε απαρατήρητος.

Ποδοσφαιροποιώντας την κίνηση του Τέλη Μυστακίδη με τον Οσμάν, είναι σαν κάποιος πρωτοεμφανιζόμενος νέος επενδυτής ομάδας εκτός διεκδίκησης τίτλων, να αγόραζε Τζολάκη, Ρέλβας ή Ζίφκοβιτς.

Για να το καταφέρει, ήταν υποχρεωμένος να ισοσκελίσει την απόσταση ανάμεσα στο «φεύγω από τα σίγουρα και τη βιτρίνα, για να πάω εκεί που ίσως με φάει η μαρμάγκα και του χρόνου με αναζητά η Νικολούλη» απόσταση που καλύπτεται μόνο με μπόλικες παλέτες χαρτονομισμάτων. 

Γνωστός κανόνας από τα μπασκετικά 80ς και 90s όταν το μπάσκετ προσπέρασε σε δημοτικότητα το ποδόσφαιρο, με τους ιδιοκτήτες της εποχής να σκορπάνε τα εκατομμύρια σαν στραγάλια. 

Πρώτος διδάξας και πάλι ο ΠΑΟΚ που αρχικά προσπαθούσε να υπογράψει άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε χωρίς παίκτες που είχαν επιλεγεί στις κορυφαίες θέσεις draft του ΝΒΑ (Γουάιτ, Μιλς, Κουκ), στη συνέχεια έφερε τον Κλιφ Λέβινγκστον, δις πρωταθλητή και συμπαίκτη του διαστημικού Τζόρνταν, ο Άρης τον αείμνηστο Ρόι Τάρπλεϊ, ο Ολυμπιακός το «φαστ» Έντι Τζόνσον, η ΑΕΚ Μπλάκμαν, Βρέινς κλπ.

Για να κάνουν το βήμα προς την λίγο – πολύ ανυπόληπτη Ελλαδίτσα της εποχής τα προαναφερθέντα brands, έπρεπε να πληρωθούν αδρά. Παραπάνω από την αξία τους.

Ειδάλλως δεν είχαν λόγο να αφήσουν τα λούσα και τη χλίδα του ΝΒΑ, για να έρθουν κάπου στο πουθενά της Ευρώπης.

Το ίδιο θα γινόταν αν ζητούσες από γνωστό καλλιτέχνη με παρουσίες στο Ηρώδειο, να εμφανιστεί σε κουτούκι στα Καμίνια.

Η υφιστάμενη αντικειμενική αξία του, θα έπρεπε να πληρωθεί επί..πολλά περισσότερα.

Τα εννιά εκατομμύρια συν τη ρήτρα -σύνολο έντεκα- που θα βγουν από την τσέπη του Τέλη Μυστακίδη για τον Οσμάν, αποτελούν εξωπραγματικό ποσό.

Όπως εξωπραγματική θα ήταν και η αμοιβή του Ντόρσεϊ ή όποιου άλλου αναγνωρίσιμου και καταξιωμένου παίκτη θελήσει να φέρει. Όταν ζητάς από τον άλλον να φύγει από τον διεκδικητή τίτλων  για να έρθει σε σένα που ΘΑ διεκδικήσεις, ονειρεύεσαι να διεκδικήσεις αλλά τη στιγμή της τζίφρας δεν διεκδικείς, αναγκαστικά θα σου «πιάσουν τον πισινό.»

Δεν είναι τόσο τιμητικό μεν, από την άλλη όμως αποτελεί δοκιμασία που αναγκαστικά θα υποστείς όταν θες να εισβάλεις στο κλαμπ των παντοδύναμων.

Στο χθεσινό blog επανέλαβα κάτι που είχα γράψει και σε προηγούμενο, πως όσα μεταγραφικά μπαμ και να κάνει ο σημερινός ΠΑΟΚ, απέχει πολύ από το να γίνει ισότιμος διεκδικητής πρωταθλήματος και υψηλών διακρίσεων.

Το ίδιο θα ισχύει ακόμη κι αν αύριο υπογράψει το Ντόρσεϊ, μεθαύριο το Βεζένκοφ και μέχρι τα τέλη Ιουλίου το Σλούκα, το Ναν και το Λεμπρόν Τζέιμς.

Ο ΠΑΟΚ θα γίνει ισότιμος με τους κορυφαίους, όταν τα «βαρβάτα» ονόματα αρχίσουν να έρχονται με την κανονική αμοιβή τους και χωρίς ο Τέλης Μυστακίδης να πληρώνει υπεραξίες.

Γιατί αυτό θα σημαίνει πως η ομάδα έφτασε σε επίπεδα να θεωρείται ελκυστικός προορισμός και το project είναι τόσο πειστικό, που δε θα το θεωρούν ρίσκο ώστε να εισπράττουν και «αέρα» ως αντάλλαγμα…