Βιτάλις / ©Intime
Την προτελευταία μέρα της προετοιμασίας στην Ολλανδία, ο Μάρκο Νίκολιτς μας είπε πως «δεν εφαρμόζουμε το build up από πίσω επειδή έχει γίνει μόδα, αλλά διότι είναι κάτι που εξυπηρετεί το παιχνίδι μας. Αν δεν μας βγαίνει, δεν θα έχουμε κανένα πρόβλημα να παίξουμε με μακρινές μπαλιές για τον Βάργκα ή τον Γιόβιτς». Απολύτως σαφής και ξεκάθαρος ο κόουτς.
Το είπε και θα το κάνει. Άλλωστε το έκανε και πέρυσι κάποιες φορές σε παιχνίδια, ειδικά από την στιγμή που προστέθηκε στην ομάδα ο Βάργκα, που είναι ο ιδανικός για να κερδίσει και να μοιράσει σωστά μια μακρινή μπαλιά. Παρόλα αυτά, το build up του αρέσει του Νίκολιτς. Επέμενε πολύ σ’ αυτό στην περυσινή σεζόν, το δούλεψε πολύ και στην φετινή προετοιμασία. Γι αυτό και πήρε χαφ σαν τον Κάιρινεν αλλά και σαν τον Μάγερ, προκειμένου να το εφαρμόσει ακόμα καλύτερα και με ακόμα μεγαλύτερη ασφάλεια.
Ο Φινλανδός αλλά και ο Κροάτης, είναι μέσοι που ξέρουν πολύ καλά την κάνουν με την μπάλα στα πόδια τους. Και πως θα την σπρώξουν με ασφάλεια μπροστά, όταν την υποδεχθούν. Μάλιστα στο φιλικό της περασμένης Κυριακής με την Σιντ Τρούιντεν, ο τρόπος που Μάγερ γύριζε και έμπαινε ανάμεσα στους δυο χαφ για να πάρει την πρώτη πάσα, άνοιγε όλο το γήπεδο και το παιχνίδι της ΑΕΚ. Σούπερ ποιότητα, που θα σχολίαζε και ο Νίκολιτς.
Με τις προσθήκες του Μάγερ και του Κάιρινεν, όντως η ΑΕΚ πρόσθεσε πολύ ποιότητα συνολικά στο ρόστερ της και ειδικά στην μεσαία της γραμμή. Όμως φαινόταν να τις λείπουν πλέον οι εντάσεις. Με τον Πινέδα να έχει φύγει για την Μοντερέι, αυτές επί της ουσίας τις περίμενε μόνο από τον Μάριν. Που τις έχει μεν, αλλά δεν είναι και το πιο δυνατό του σημείο. Γι αυτό και ο Νίκολιτς τον χρειαζόταν, τον είχε ανάγκη, έναν χαφ σαν τον Βιτάλις.
Πάντα θέλει ο κόουτς να έχει έναν τέτοιο μέσο. Ένα τέτοιο εξάρι. Δεν ήθελε τον Γιόνσον ο Νίκολιτς, όχι επειδή είναι κακός παίκτης ο Δανός. Μια χαρά την κάνει την δουλειά, αλλά σε διαφορετικά αγωνιστικά μοντέλα απ’ αυτό του Νίκολιτς. Εδώ ο κόουτς, το έχει πει πολλές φορές, θέλει ένα εξάρι που να παίζει και οχτάρι και αν χρειαστεί και δεκάρι. Με εντάσεις αλλά και με ποιότητα με την μπάλα στα πόδια. Δεν είναι εύκολο να βρεις αυτός τον συνδυασμό, αλλά ο Νίκολιτς το χρειαζόταν, διότι όντως αναγνώριζε και ο ίδιος, πως η ΑΕΚ έχει αναβαθμιστεί σε ποιότητα και είχε χάσει σ’ εντάσεις.
Ο Ριμπάλτα βρήκε και έφερε τον Βιτάλις. Ένα εξάρι που παίζει και οχτάρι, που πέρυσι είχε στην πρωταθληματική σεζόν της Γκιόρ, δέκα γκολ, έξι ασίστ αλλά και επτά κίτρινες κάρτες. Και ήταν και ο πολυτιμότερος της ομάδας. Ακριβώς γι αυτό τον λόγο και γι αυτές τις ισορροπίες που κρατούσε στο παιχνίδι της ομάδας ανάμεσα στο ανασταλτικό και στο δημιουργικό κομμάτι. Έδινε ένταση, έδινε και δημιουργία, ακόμα και εκτέλεση. Και είναι μόλις στα 24 του χρόνια. Ο ορισμός της μεταγραφής Ριμπάλτα. Μοιάζει πολύ αυτή η κίνηση, με την περυσινή με τον Ρέλβας. Και τώρα ο Πορτογάλος κοστολογείται με οκταψήφιο νούμερο.
Από την άλλη μεριά, σίγουρα δεν ήταν στις κλασικές, τις συνηθισμένες του Ριμπάλτα, η περίπτωση του Κόστιτς. Περισσότερο έμοιαζε μ’ αυτή του Ζοάο Μάριο, που πέρυσι τον Σεπτέμβρη αποκτήθηκε ως μια πολύ ποιοτική ευκαιρία που προέκυψε, έξτρα του σχεδιασμού. Και έδωσε πράγματα η αλήθεια είναι. Δεδομένα και με τον Κόστιτς θα υπήρχε ποιοτική αναβάθμιση. Κανείς όμως δεν μπορεί να είναι σίγουρος, πως αυτό ήταν που πραγματικά ήθελε η ΑΕΚ για την θέση του αριστερού μπακ. Όχι λόγω ηλικίας, κυρίως λόγω δεδομένων. Ένας παίκτης που έγινε στην πορεία μπακ και από τότε που μετατέθηκε, δεν έχει μαγέψει μ’ όσα κάνει στο γήπεδο. Ενώ υπάρχει πάντα και το προηγούμενο στην συγκεκριμένη θέση με τον Αραουαμπαρένα, που ακόμα κλαίμε εκείνη την ποιότητα που δεν είδαμε ποτέ. Εξ ου και δεν νομίζω πως έκατσε κανείς να σκάσει για την τροπή που πήρε το θέμα του Κόστιτς.
Όπως και να έχει, η ΑΕΚ δεδομένα έχει ανάγκη από αριστερό μπακ. Και το έχει ανάγκη αποκλειστικά και μόνο, επειδή η περίπτωση του Πενράις, δεν φτουράει. Δεν ήταν παράλογο που ο Νίκολιτς του έδωσε την ευκαιρία στην φετινή προετοιμασία. Με την εικόνα όμως που είχε στην Ολλανδία και στις προπονήσεις και στα φιλικά, μάλλον στο βρόντο πήγε αυτή η ευκαιρία. Κακός παίκτης δεν είναι. Καθόλου. Ούτε αδιάφορος. Καθόλου. Απλώς δεν κόλλησε με την ομάδα. Συμβαίνουν αυτά. Και έναν χρόνο μετά από τότε που ήρθε στην ΑΕΚ, δεν φαίνεται πως αυτό μπορεί να αλλάξει. Μάλιστα από ένα σημείο της προετοιμασίας και μετά, τον πήρε και εντελώς από κάτω καθώς το κατάλαβε πλέον και ο ίδιος.
Η ΑΕΚ χρειάζεται αριστερό μπακ. Έχει τον Πήλιο, που όσο και αν δεν αρέσει σε κάποιους έχει κάνει τεράστια βήματα προόδου και του ανήκει και μερίδιο της περυσινής κατάκτησης του πρωταθλήματος. Είναι μάλιστα και ένα παιδί που ξέρει πως χρειάζεται βελτίωση και στην Ολλανδία έμεινε συχνά μετά το τέλος της προπόνησης και δούλευε μόνος του. Ωστόσο δεν είναι Ρότα για να το πάρει όλο πάνω του. Ούτε πολύ περισσότερο δείχνει πως μπορεί να το κάνει ο Πένραϊς. Η ΑΕΚ έχει ανάγκη από ένα αριστερό μπακ. Στα μάτια τα δικά μου, χρειάζεται και σ’ αυτή την θέση περισσότερο έναν Βιτάλις, παρά έναν Κόστιτς. Παρότι αν βρεθεί περίπτωση αντίστοιχου Ζοάο Μάριο για αριστερό μπακ, δύσκολα λες όχι.
Χωρίς αυτό να σημαίνει πως απαραιτήτως η επόμενη κίνηση θα είναι ακραίο μπακ. Μην ξεχνάτε πως στον βασικό σχεδιασμό, στην αρχή του καλοκαιριού, υπήρχε η απόκτηση στόπερ. Και δεν έχει αλλάξει κάτι. Όπως επίσης, δεν έχει συμπληρωθεί εντελώς και το παζλ στην μεσαία γραμμή. Ο Νίκολιτς έχει αφήσει ανοιχτό για μια ακόμα προσθήκη. Ίσως μάλιστα ακόμα και έτσι όπως σκέφτεται ο κόουτς και με το βάρος που δίνει στην ραχοκοκαλιά του άξονα, αυτή και του στόπερ, να είναι οι κινήσεις για τις οποίες καίγεται περισσότερο.