Ολυμπιακός: Το back-to-back του 2012-13 και η νέα πρόκληση του Μπαρτζώκα

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στην ιστορία ενός συλλόγου που δεν ξεχνιούνται. Για τον Ολυμπιακό, το 2012 και το 2013 αποτελούν αναμφίβολα δύο από αυτές. Δύο συνεχόμενες κατακτήσεις της EuroLeague, δύο διαφορετικοί δρόμοι προς την κορυφή και μία ομάδα που κατάφερε μέσα σε έναν χρόνο να μετατρέψει το «θαύμα» σε συνήθεια. Το 2012 ήταν η υπέρβαση. Το 2013 ήταν η επιβεβαίωση. Και στον πάγκο εκείνης της δεύτερης ομάδας βρισκόταν ο Γιώργος Μπαρτζώκας. Λένε πως το δύσκολο δεν είναι να φτάσεις στην κορυφή, αλλά να παραμείνεις εκεί.

Δεκατρία χρόνια αργότερα, ο Έλληνας προπονητής βρίσκεται ξανά στην ίδια θέση, έχοντας μάλιστα οδηγήσει τον Ολυμπιακό στην κατάκτηση της EuroLeague τη σεζόν 2025/26. Μόνο που αυτή τη φορά τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Δεν υπάρχει η αίσθηση της ομάδας που προσπαθεί να αποδείξει ότι μπορεί να φτάσει στην κορυφή. Υπάρχει ένας πρωταθλητής Ευρώπης που καλείται να υπερασπιστεί τον τίτλο του.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Από τους Σπανούλη-Πρίντεζη στους Φουρνιέ-Βεζένκοφ

Και κάπου εδώ γεννιέται το ερώτημα: μπορεί να το ξανακάνει; Ο σημερινός Ολυμπιακός δεν πρέπει να συγκριθεί ευθέως με εκείνον του 2012-13. Θα ήταν άδικο και για τις δύο ομάδες. Ο Σπανούλης, ο Πρίντεζης, ο Χάινς, ο Παπανικολάου, ο Άντιτς, ο Λο, ο Μάντζαρης, ο Σλούκας και οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής είχαν δημιουργήσει τη δική τους συνοχή, χημεία, αλλά και ιστορία. Τους δικούς τους ρόλους, παίζοντας και ένα ελαφρώς διαφορετικό μπάσκετ.

Εκείνη η ομάδα είχε ένα μοναδικό μείγμα προσωπικοτήτων, χαρακτήρα και αγωνιστικής αυταπάρνησης. Ήξερε να επιβιώνει όταν όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν στραβά και είχε αποκτήσει μία σπάνια αυτοπεποίθηση μετά την κατάκτηση του 2012.

Ο σημερινός Ολυμπιακός έχει διαφορετικά όπλα. Έχει τον Σάσα Βεζένκοφ, ο οποίος πλέον δεν είναι απλώς ένας από τους καλύτερους παίκτες της EuroLeague και ο MVP της διοργάνωσης, αλλά ο άνθρωπος γύρω από τον οποίο χτίζεται ολόκληρη η ομάδα. Έχει την τεράστια προσωπικότητα του Εβάν Φουρνιέ, ο οποίος από την περασμένη άνοιξη και μετά πάτησε το… κουμπί και οδήγησε την ομάδα του στους τίτλους έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο. Διαθέτει τον Τάιλερ Ντόρσεϊ, ο οποίος προέρχεται από την καλύτερη σεζόν της καριέρας του και ετοιμάζεται να δέσει μία για πάντα την καριέρα του στο μεγάλο λιμάνι. Έχει τον Νίκολα Μιλουτίνοφ, τον κορυφαίο σέντερ της EuroLeague, τον Τάισον Γουόρντ, τον αρχηγό Κώστα Παπανικολάου -τον συνδετικό κρίκο των ομάδων του τότε και του τώρα- τον Τόμας Ουόκαπ και έναν βασικό κορμό που γνωρίζει πλέον πολύ καλά ο ένας τον άλλον.

Το ισχυρό όπλο του για τη νέα σεζόν

Και έχει κάτι ακόμη: μεγαλύτερο βάθος στην περιφέρεια. Οι προσθήκες του Ζαν Μοντέρο και του Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ δεν έγιναν απλώς για να μεγαλώσει αριθμητικά το ρόστερ. Προσθέτουν τεράστια ποιότητα στη θέση των γκαρντ. Δίνουν μεγαλύτερο ταλέντο σε σκορ και δημιουργία, ταχύτητα, διαφορετικά χαρακτηριστικά και τη δυνατότητα στον Γιώργο Μπαρτζώκα να αλλάζει σχήματα χωρίς να αλλάζει τη φιλοσοφία του.

Ο Ολυμπιακός της νέας σεζόν μπορεί να παίξει με διαφορετικούς τρόπους. Να έχει περισσότερο μέγεθος, να ανεβάσει τον Φουρνιέ στο «3», να χρησιμοποιήσει σχήματα με τρία γκαρντ, να βάλει διαφορετικούς δημιουργούς μαζί στο παρκέ και να διαχειριστεί καλύτερα τις απαιτήσεις μίας σεζόν 80 και πλέον αγώνων.

Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι είναι καλύτερος από πέρσι. Σημαίνει, όμως, ότι είναι διαφορετικά πλήρης, με τον Ολυμπιακό να έχει να προσθέσει και το τελευταίο κομμάτι του παζλ, δηλαδή ένα «τεσσάρι» πίσω από τον Σάσα Βεζένκοφ που θα αντικαταστήσει τον Άλεκ Πίτερς.

Το βάρος που «έφυγε» και το «Bartzokas Ball»

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Ολυμπιακού παραμένει το γεγονός πως έχει τον ίδιο -και πετυχημένο- προπονητή, την ίδια φιλοσοφία, χημεία, ομοιογένεια και παίκτες πρωταγωνιστές με προσωπικότητα. Το βάρος του περσινού «πρέπει» εξαφανίστηκε. Η EuroLeague κατακτήθηκε με επιβλητικό τρόπο στο Final Four της Αθήνας.

Υπάρχει επίσης μία λεπτομέρεια που πολλές φορές περνάει σε δεύτερη μοίρα όταν μιλάμε για μεταγραφές: η συνέχεια. Ο Ολυμπιακός δεν γκρέμισε την ομάδα που κατέκτησε την EuroLeague για να την ξαναχτίσει. Κράτησε τον βασικό κορμό, επέκτεινε τη συνεργασία του με τον προπονητή και προσπάθησε να προσθέσει κομμάτια εκεί όπου υπήρχαν ανάγκες. Αυτό έχει τεράστια σημασία.

Ο Βεζένκοφ ξέρει τι θέλει ο Μπαρτζώκας. Ο Φουρνιέ γνωρίζει τι ζητάει από εκείνον ο προπονητής του. Ο Ντόρσεϊ ξέρει πλέον πώς θέλει να τον χρησιμοποιεί. Ο Μιλουτίνοφ έχει τον ρόλο που ήθελε. Ο Γουόρντ γνωρίζει το περιβάλλον και τις απαιτήσεις, ο Ουόκαπ είναι ο νούμερο «ένα» πρεσβευτής του «Bartzokas Ball». Το ίδιο ισχύει για τον Παπανικολάου, τον Χολ, τον Τζόουνς και τους υπόλοιπους παίκτες που συνεχίζουν από πέρσι.

Η νέα ομάδα δεν ξεκινά από το μηδέν. Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο κοινό στοιχείο που μπορεί να βρει κανείς με την ομάδα του 2012-13. Όχι στους παίκτες, αλλά στη διαδικασία. Και τότε ο Ολυμπιακός δεν χρειάστηκε να δημιουργήσει ξανά από την αρχή μία ομάδα. Είχε ήδη βρει τον τρόπο να κερδίζει.

Ο Μπαρτζώκας ξέρει τον τρόπο

Η κατάκτηση της EuroLeague είναι από μόνη της ένα τεράστιο επίτευγμα. Η υπεράσπιση του τίτλου, όμως, είναι διαφορετική υπόθεση. Έχει όμως έναν κορυφαίο προπονητή, όπως ο Γιώργος Μπαρτζώκας, ο οποίος έχει καταφέρει στο παρελθόν να κάνει πράξη το back-to-back.

Ο Ολυμπιακός θα μπει στη νέα σεζόν ως ο πρωταθλητής. Θα είναι μία από τις ομάδες που όλοι θα θέλουν να κερδίσουν. Θα έχει μεγαλύτερη πίεση, μεγαλύτερες προσδοκίες και πολύ λιγότερο χώρο για λάθη. Και αυτό είναι το σημείο στο οποίο θα φανεί η πραγματική αξία του Μπαρτζώκα. Το 2012 ο Ολυμπιακός κυνηγούσε το όνειρο. Το 2013 έπρεπε να αποδείξει ότι δεν ήταν πυροτέχνημα. Το 2026 ο Ολυμπιακός έχει ήδη επιστρέψει στην κορυφή. Το 2027 πρέπει να δείξει ότι μπορεί να παραμείνει εκεί.

Είναι καλύτερος από πέρσι;

Είναι καλύτερο το φετινό ρόστερ από το περσινό; Σε αρκετά σημεία, ναι. Έχει περισσότερες λύσεις στη θέση του playmaker -κάτι που του έλειψε πέρσι- και «ασόδυα» με ευχέρεια σε σκορ και δημιουργία, αλλά και με ταλέντο στο «ένας με έναν». Έχει μεγαλύτερο βάθος και περισσότερες δυνατότητες προσαρμογής στις πεντάδες του. Είναι αρκετό αυτό για το back-to-back; Κανείς δεν μπορεί να το γνωρίζει τον Αύγουστο.

Γιατί το back-to-back δεν κερδίζεται στα χαρτιά, ούτε στις μεταγραφές. Κερδίζεται όταν έρθουν οι δύσκολες βραδιές του Μαρτίου, όταν θα χρειαστούν συνεχόμενες νίκες στα playoffs, όταν μία σειρά θα κριθεί σε μία κατοχή και όταν οι πρωταγωνιστές θα πρέπει να δείξουν ότι έχουν το ίδιο πάθος για μία ακόμη κορυφή τον Μάιο.

Ο Ολυμπιακός έχει, πάντως, τις προϋποθέσεις. Έχει τον καλύτερο παίκτη της EuroLeague. Έχει έναν σπουδαίο προπονητή που έχει ξαναζήσει το back-to-back. Έχει έναν ποιοτικό κορμό που γνωρίζει ο ένας τον άλλον και έχει ενισχύσει τα σημεία που χρειαζόταν. Και κυρίως, έχει πλέον την εμπειρία, αλλά και την αυτοπεποίθηση του πρωταθλητή.

Δεν είναι ο Ολυμπιακός του 2012. Δεν χρειάζεται να γίνει. Αν καταφέρει να δημιουργήσει τη δική του εποχή, με τον δικό του τρόπο και τους δικούς του πρωταγωνιστές, τότε σε λίγους μήνες μπορεί να μιλάμε ξανά για μία από τις πιο ξεχωριστές σελίδες στην ιστορία του συλλόγου. Και αυτή τη φορά, το όνομα του Γιώργου Μπαρτζώκα θα βρίσκεται ξανά στο κέντρο της.