Ολυμπιακός: Το… παρελθόν, όσο ένδοξο κι αν είναι, δεν μπορεί να χαράξει το μέλλον, η ενότητα μπορεί

«Εβραζε» πολύ καιρό ο κόσμος του Ολυμπιακού, με το δίκιο του. Εχει να δει καλό ποδόσφαιρο, ποδόσφαιρο που να μυρίζει… Ολυμπιακό εδώ και μήνες.

Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ ήταν, είναι και θα είναι ένα πρόσωπο πολύ σεβαστό και οικείο σε όλους όσοι αγαπούν αυτή τη φανέλα και νιώθουν περήφανοι με τις χαρές και τις κορυφές που τη συνοδεύουν…

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Λάθη έχουν γίνει πολλά κι από όλους. Κι αυτό το έχουν παραδεχθεί δημόσια και ο πρόεδρος Βαγγέλης Μαρινάκης και ο πρώην προπονητής, ο οποίος ακόμη και στο «αντίο» του προσπάθησε να είναι ενωτικός, επειδή αντιλαμβάνεται και ο ίδιος ότι ο κύκλος του -πιθανότατα- είχε κλείσει…

Το ίδιο έγινε πριν κάποια χρόνια με τον Μπάγεβιτς, με τον Ερνέστο Βαλβέρδε, τον Πέδρο Μαρτίνς… Ολοι οι χωρισμοί είναι οδυνηροί ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπήθηκαν πολύ. Αυτός, όμως, είναι ο νόμος του ποδοσφαίρου, σκληρός, αδυσώπητος. Αν ήταν άλλος στη θέση του «Μέντι», για τον οποίο έχω πει κι έχω γράψει ότι άγαλμά του πρέπει να τοποθετηθεί στα πέριξ του φαληρικού γηπέδου, η γλώσσα των αριθμών θα τον είχε στείλει πολύ νωρίτερα στην επόμενη ομάδα του…

Ασφαλώς και οι μέρες της κατάκτησης του Conference δεν θα ξεχαστούν ποτέ, το νταμπλ που ακολούθησε, οι στιγμές δόξας που έζησε ο σύλλογος με τον Βάσκο προπονητή. Ούτε ο ίδιος, όμως, δεν θα ήθελε να συμβεί ό,τι συνέβη απόψε στον διάδοχό του.

Είναι κρίμα κι άδικο για έναν άνθρωπο, ο οποίος ανέλαβε το βαρύ φορτίο να διαδεχθεί έναν από τους πιο επιτυχημένους προπονητές στην ιστορία του κλαμπ, να ακούει ρυθμικά το όνομα του πρώην, την ώρα που η ομάδα του δίνει μάχη για να γυρίσει ένα κρίσιμο παιχνίδι.

Ο Ιμανόλ δεν τα πήγε καλά στο ντεμπούτο του, αλλά τόλμησε. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του δεν κάθισε στην εξέδρα να βλέπει κάποιον υπηρεσιακό να παίζει το συγκεκριμένο ματς, όπως έγινε όταν ανέλαβε ο «Μέντι» που άφησε για το πρώτο ματς τον Σωτήρη Συλαϊδόπουλο.

Προτίμησε να πέσει στα βαθιά και να ρίξει στη μάχη τα καλύτερα από τα νέα του όπλα, έστω κι αν κάποια δεν είναι ακόμη… φρεσκογυαλισμένα. Προσπαθεί να κερδίσει τη μάχη με το χρόνο και μέσα από δύο προπονήσεις θέλησε να περάσει κάτι από τη φιλοσοφία του στον δικό του Ολυμπιακό. Δεν τα κατάφερε.

O Μαρινάκης στήριξε τον Μεντιλίμπαρ μετά από ηχηρές σφαλιάρες

Όπως, όμως, ο Βαγγέλης Μαρινάκης στήριξε τον Μεντιλίμπαρ μετά από ηχηρές σφαλιάρες και του έδινε νέα κίνητρα, έτσι κι όλοι όσοι θέλουν το καλό του Ολυμπιακού οφείλουν να αφήσουν το παρελθόν στο παρελθόν και να φροντίσουν ώστε ο… κόκκινος ήλιος στο μέλλον να εμφανιστεί μια ώρα αρχύτερα.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ είδαμε χθες καμιά δεκαριά μεταγραφές στο χορτάρι, τις 8 από το ξεκίνημα. Από κάπου, όμως, έπρεπε να γίνει η αρχή. Και ο «Μέντι» στο πρώτο του ματς είδε την ομάδα του σε πολύ χαμηλό τέμπο, για όσους δεν έχουν ασθενή μνήμη, να κερδίζει τη Φερεντσβάρος με 1-0. Μετά πήρε φόρα κι έγινε το «έλα να δεις».

Ο Ιμανόλ δεν ήρθε στον Πειραιά με τουπέ, ούτε με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Με απόλυτο σεβασμό στον προκάτοχό του ήρθε κι ευχήθηκε να του μοιάσει. Δίνει κι αυτός τη μάχη του και θα είναι δύσκολη. Οσο για εκείνους που αναρωτιούνται ακόμη γιατί τελικά αποχώρησε ο Μεντιλίμπαρ, ξέρει πολύ καλά και ο ίδιος πού έκανε λάθη και πού έβαλε τον εγωισμό του πάνω από το κοινό όφελος. Οσοι ξέρουν τι προηγήθηκε και τι ακολούθησε του αγώνα του Βόλου μπορούν να καταλάβουν πολλά.

Το πιο εύκολο για τον Μαρινάκη θα ήταν να αφήσει τον «Μέντι» στον πάγκο «κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει». Θυσίασε, ωστόσο, τη δική του διαπροσωπική σχέση γιατί κατέληξε ότι το διαζύγιο δεν μπορούσε άλλο να περιμένει. Κι όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος που λέει και η παροιμία…

Ο πρόεδρος της ΠΑΕ δεν κώλωσε να αλλάξει τρεις τεχνικούς διευθυντές από το ξεκίνημα του καλοκαιριού επειδή είδε ότι δεν υπήρχε το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Με τον πρώην προπονητή, όμως, και παρά τις… γιόμες για τις οποίες μίλησε μετά από την κλήρωση του Europa, έριξε νερό στο κρασί του πολλές φορές, μέχρι να πεισθεί ότι για το καλό όλων πρέπει να πάει παρακάτω.

Ο Μεντιλίμπαρ δεν είχε σε καμία ομάδα απ’ όσες εργάστηκε ως τώρα τη στήριξη που βρήκε στον Πειραιά. Η Σεβίλλη τον έστυψε και τον πέταξε σαν λεμονόκουπα λίγους μήνες μετά την κατάκτηση του Europa. Ο Ολυμπιακός τον τίμησε με τέσσερα διαφορετικά συμβόλαια. Τα άξιζε, τα πήρε, του απονεμήθηκαν τα εύσημα στο μέγιστο βαθμό και μπορεί αύριο-μεθαύριο να τον ξαναδούμε στα μέρη μας.

Αυτό το κεφάλαιο, όμως, έχει κλείσει. Ηρθαν στην ομάδα 17 νέοι παίκτες, αναμένονται τουλάχιστον άλλοι δύο μέσα στις επόμενες ημέρες. Εγιναν αγορές που ξεπέρασαν τα 15-20 εκατομμύρια ευρώ. Για να δουν ξανά τα σύννεφα να φεύγουν, ωστόσο, όλοι όσοι αγαπούν αυτό τον σύλλογο και δεν ξεχνούν πόσες επιτυχίες τους έχει προσφέρει, οφείλουν να κάνουν το ίδιο και με τον επόμενο, μέχρι να τους πείσει στο γήπεδο αν αξίζει ή όχι…

Το να… καίει μόνος του ο κάθε Ολυμπιακός την ομάδα που αγαπάει, όσο δίκιο κι αν νιώθει ότι έχει, μόνο κακό μπορεί να κάνει στην παρούσα φάση, όπως έκανε και χθες όσο η ομάδα πάλευε να βάλει έστω ένα γκολ.

Τουλάχιστον αυτή τη φορά επιχείρησε να παίξει όπως πρέπει να παίζει ο Ολυμπιακός. Κυριαρχικά. Κι ας αποδείχθηκε ανέτοιμος ή ευάλωτος αμυντικά. Ναι δεν μπορεί κανείς να δεχθεί ο ΟΦΗ στις τελικές που δημιούργησε να έχει γκολ, δοκάρι κι άλλα δύο τέρματα που ακυρώθηκαν ως οφσάιντ, αλλά τον χρόνο δεν μπορεί να τον νικήσει ουδείς.

Πόσω μάλλον με γκρίνια και αποδοκιμασίες. Αυτό είναι το τέλειο… αυτογκόλ. Αυτή είναι η ζωή στο ποδόσφαιρο. Σκληρή πολλές φορές, αλλά προχωρά. Και οι προπονητές είναι οι πρώτοι που αναλαμβάνουν την ευθύνη, έστω κι αν δεν τους αξίζει όλο το ανάθεμα. Από τη στιγμή, όμως, που χαράχθηκε η επόμενη μέρα, δεν επιτρέπεται να την… φρενάρουν πρώτοι απ’ όλους εκείνοι που επιθυμούν το ακριβώς αντίθετο. Κι επειδή ξέρουν τι έχει συμβεί στο παρελθόν, ας το μετατρέψουν σε οδηγό για το μέλλον…