Ουόκαπ-Ολυμπιακός: Αγάπη που’γινε δίκοπο μαχαίρι

Σχεδόν από το πουθενά η υπόθεση του Τόμας Ουόκαπ έγινε το σίριαλ του καλοκαιριού. Για όποιον ασχολείται με το μπάσκετ η ζωή δεν θα είναι ποτέ βαρετή. Ποιος περίμενε ότι μια σχέση θεωρητικά δεμένη και κατοχυρωμένη θα βρισκόταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας δύο περίπου μήνες πριν το ξεκίνημα της νέας σεζόν.

Να ξεκινήσουμε από κάτι που πιθανώς είναι ευρέως γνωστό, ίσως και όχι: Ο Ουόκαπ είναι μια σπάνια περίπτωση ανθρώπου και ειδικότερα σπάνια περίπτωση επαγγελματία αθλητή. Το καταθέτω μετά λόγου γνώσεως και το έχω πει και δημόσια: Είναι στο ΤΟΠ-5 των καλύτερων ξένων παικτών που έχουν παίξει στην Ελλάδα και έχω γνωρίσει. Με βάση την παιδεία, τη συμπεριφορά και την ευγένεια. Φυσικά, το ξέρουν πολύ καλύτερα οι συμπαίκτες του και τα αποδυτήρια του Ολυμπιακού.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Η σειρήνα των 6 εκατομμυρίων

Στα 34 του χρόνια ο Τόμας Ουόκαπ προέρχεται από μια πλήρη χρονιά, από το καλύτερο φάιναλ φορ του με τον Ολυμπιακό και την κατάκτηση της Ευρωλίγκας. Έχει συμβόλαιο για άλλο ένα χρόνο και στο προσκήνιο εμφανίστηκε το Ντουμπάι κάνοντας του μια προσφορά που ουσιαστικά αποτελεί σύνταξη και εφάπαξ μαζί! Και μια πρόταση που λόγω ηλικίας ο Oυόκαπ δεν είναι βέβαιος ότι θα έχει και του χρόνου. Εννιά εκατομμύρια δολάρια εγγυημένα -για την επόμενη τριετία- δεν τα βρίσκεις στα 34 και πιθανώς μετά από χρονιά που ο ρόλος του λόγω προσθηκών στο ρόστερ θα συρρικνωθεί. Παράλληλα, όταν υπέγραψε στον Ολυμπιακό πήρε καλά λεφτά σε σχέση με το συμβόλαιο που είχε στο Κάουνας. Από τότε μέχρι σήμερα όμως έχουν αλλάξει δραστικά και τα στάνταρ της Ευρωλίγκας. Σήμερα, αν ο Ουόκαπ ήταν ελεύθερος (ακόμη και αν δεν ξέραμε την πρόταση της Ντουμπάι) θα άξιζε εύκολα το διπλάσιο συμβόλαιο με πρόσθετο μπόνους και το ελληνικό διαβατήριο που έχει αποκτήσει στο ενδιάμεσο. Με μεσαίου βεληνεκούς γκαρντ να κοστίζουν 1,5 εκατομμύριο το χρόνο ο Ουόκαπ και νιώθει και είναι κακοπληρωμένος. Αλλά για να είναι ισχυρό ένα τέτοιο επιχείρημα πρέπει να το αποδεχθεί και η απέναντι πλευρά, δηλαδή, η διοίκηση του Ολυμπιακού.

Το θέμα της υπεραξίας

Στον Ολυμπιακό θεωρούν ότι χάρη στην ομάδα ο Τόμας Οουόκαπ έγραψε μεγάλες υπεραξίες. Και οι αδελφοί Αγγελόπουλοι έχουν ως σταθερή αρχή(πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) να μην πληρώνουν υπεραξίες που δημιουργεί ο ίδιος ο Ολυμπιακός. Επιβραβεύουν παίκτες με πολυετή προσφορά ειδικά στο τέλος της καριέρας τους αλλά ποτέ δεν μπαίνουν σε λογικές πλειστηριασμού. Σε μια παρόμοια συνθήκη πριν από αρκετά χρόνια ο Ολυμπιακός άφησε να φύγει ο εξίσου αγαπητός, συμπαθής αλλά και υπερ-χρήσιμος αγωνιστικά Κάιλ Χάινς. Και μάλιστα σε ηλικία μικρότερη από αυτή του Ουόκαπ. Προφανώς η διοίκηση της ομάδας είναι αποφασισμένη να μην κάνει πίσω και να πάει την υπόθεση στα όρια ειδικά από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός έχει φροντίσει στο ενδιάμεσο να θωρακίσει την περιφέρεια του με δύο παίκτες (Μοντέρο-Μακ Ιντιάιερ) που θεωρητικά σπρώχνουν ούτως ή άλλως τον νατουραλιζέ γκαρντ σε τρίτο ρόλο πίσω τους. Εικάζω αυθαίρετα ότι αν δεν είχε το υπερ-πολύτιμο ελληνικό διαβατήριο η στάση του Ολυμπιακού θα ήταν ακόμη πιο σκληρή. Παράλληλα, ο Ολυμπιακός θέτει ως ένα σοβαρό και ακλόνητο επιχείρημα το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια στήριξε τον Γουόκαπ ακόμη και μετά από αποτυχημένες χρονιές.

Δεσμώτης του ενός εκατομμυρίου

Δυνητικά λοιπόν καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο Ουόκαπ πρέπει να μείνει σκλάβος ενός συμβολαίου που υπέγραψε όταν ο ίδιος ήταν διαφορετικός παίκτης και η Ευρωλίγκα διαφορετική αγορά. Σκλάβος βέβαια με απολαβές ενός εκατομμυρίου δεν υπάρχει. Ας πούμε δεσμώτης για να μην διαμαρτυρηθούν και δίκαια οι σκλάβοι του βασικού μισθού. Η ΄λογική του εργοδότη λεει ναι, η λογική του παίκτη όχι. Ολοι οι υπόλοιποι μιλάμε ‘’με ξένα κόλλυβα’’ και παίρνουμε θέση ανάλογα με τα πιστεύω μας. Η αλήθεια είναι ότι οι δύο πλευρές έχουν βρεθεί σε ένα αναμενόμενο –πλην όμως- παράδοξο αδιέξοδο που έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα δεν είναι αναγκαία οικονομικό αλλά επικοινωνιακό. Τώρα πια αμφότεροι φοβούνται περισσότερο αυτό που έχουν να χάσουν και όχι ότι μπορούν να κερδίσουν.Θα το εξηγήσουμε πιο κάτω. Με λάθος επικοινωνιακή λογική ξεκίνησε και το όλο πρόβλημα.

Ο λάθος συγχρονισμός

Από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός είχε μαρκάρει από νωρίς και είχε προχωρήσει τις δύο μεταγραφές σπουδαίων περιφερειακών θα ήταν απόλυτα λογικό να φώναζε τον Ουόκαπ να του πρότεινε μια λογική και τιμητική αναπροσαρμογή συμβολαίου (με ενδεχόμενη επέκταση των χρόνων) και να του έδινε την ευκαιρία να κλείσει την καριέρα του στην ομάδα. Ακόμη και αν είχε στα χέρια του την πρόταση του Ντουμπάι είναι πιθανό να τη δεχόταν. Ο Ουόκαπ είδε μπροστά του μια πρόταση και άκουσε την ομάδα του να ζητάει τριπλάσια χρήματα από την αμοιβή του για να μείνει ελεύθερος. ‘Ετσι όμως λειτουργεί πλέον η αγορά, ο Ολυμπιακός δεν κάνει κάτι παράτυπο ή κάτι που έχουν κάνει άλλα κλάμπ πριν από αυτόν. Δεν διάλεξε την δίοδο της επικοινωνίας σε εσωτερικό επίπεδο αλλά μίλησε για έλλειψη σεβασμού σε μια συνέντευξη που έδωσε και ουσιαστικά κοινοποίησε το πρόβλημα του μέσω του τύπου. Νομίζω όμως ότι εκείνη τη στιγμή διαβάζοντας τη συνέντευξη του οι αδελφοί Αγγελόπουλοι θα ένιωσαν κάτι που δεν τους αρέσει καθόλου: ‘Ελλειψη σεβασμού!

Αντί λοιπόν δύο πλευρές να μιλήσουν μεταξύ τους ανοιχτά και να βρουν μια διέξοδο επωφελή και για τους δύο αυτή τη στιγμή κινδυνεύουν να βρεθούν αμφότεροι ηττημένοι. Ο Ολυμπιακός εφόσον ο Ουόκαπ μείνει θα φορτωθεί ένα παίκτη που δεν θέλει να είναι στην ομάδα και θα είναι ξενερωμένος όλη τη σεζόν. Αν ο Μπαρτζώκας τον παρκάρει στον πάγκο μη έχοντας άλλη επιλογή τότε θα δούμε την καταστροφή μιας σχέσης (παίκτη-συλλόγου) που είχε λειτουργήσει τέλεια για πολλά χρόνια. Από την άλλη ο Oυόκαπ ξέρει ότι αν παραμείνει όσο επαγγελματικά και να λειτουργήσει σε κάθε λάθος ή άστοχο σουτ αντί των χειροκροτημάτων που εισέπραττε θα ακούει πιθανώς αποδοκιμασίες. Υπάρχει λύση η απλά θα γίνουμε θεατές στο χρονικό μιας καταστροφής. Προφανώς να γίνει αυτό που δεν έγινε στην αρχή του καλοκαιριού οι δύο πλευρές να μιλήσουν δια ζώσης και όχι μέσω αντιπροσώπων και να βρουν την άκρη. Οσο για την έξωθεν εικόνα. Αφού ούτως ή άλλως ο καθένας μας θα πει ή θα γράψει το μακρύ και το κοντό του αρκεί ένα ‘’περασμένα ξεχασμένα’’ από την πλευρά των εμπλεκόμενων. Διαφορετικά θα δούμε μια χρονιά στα χαμένα.