Ποιον να φοβηθεί με τέτοιον Σορτς και τέτοια δίψα;

Ο Απόστολος Μαυράκης γράφει για την επική εμφάνιση του Τι Τζέι Σορτς κόντρα στη Μονακό, που ήρθε κι έδεσε με την πρόκριση του Παναθηναϊκού στα playoffs της EuroLeague.

Ήταν λίγες ώρες -μην πούμε λεπτά- μετά τον τελικό της EuroLeague στο Άμπου Ντάμπι, όπου η Φενέρμπαχτσε το σήκωσε με αντίπαλο στον τελικό τη Μονακό, όταν έγινε γνωστό πως οΤι Τζέι Σορτς ήρθε σε συμφωνία με τον Παναθηναϊκό AKTOR. Για πολλούς, μία σπασμωδική κίνηση, για άλλους μία κίνηση ενθουσιασμού και για τους υπόλοιπους μία κίνηση με ουσία και νόημα.

Ο τρόπος με τον οποίον ο Σορτς ξεκίνησε φέτος τη σεζόν με τα πράσινα φάνηκε να δικαιώνει τους αμφισβητίες του. Παρόλα αυτά, πολλοί συνέχισαν να πιστεύουν και να έχουν στα πουλέν τους τον θαυματουργό κοντορεβυθούλη, που πέρσι τρέλανε την Ευρώπη με τον ευρηματικό, καινοτόμο, παράξενο, πρωτόγνωρο και καταιγιστικό τρόπο με τον οποίον αγωνιζόταν.

Σε συζητήσεις, κύκλους και πηγαδάκια, το όνομα του Σορτς πάντα ερχόταν όταν η κουβέντα πήγαινε στην απογοήτευση, την αμφισβήτηση, τον προβληματισμό. Ματς, όμως, όπως αυτό με τη Μονακό υπάρχουν για να υπενθυμίζουν το τι παίκτης είναι τελικά ο Αμερικανός και τι πραγματικά μπορεί να κάνει. Τι επιρροή μπορεί να έχει στο παιχνίδι της ομάδας του και πόσο μπορεί να ανεβάσει και τους συμπαίκτες του, όταν κι εκείνος αποδίδει τα μέγιστα.

Δεν είναι οι 21 πόντοι, τα 3 ριμπάουντ και οι 2 ασίστ για κανένα λάθος που είχε κόντρα στους Μονεγάσκους. Είναι πως ο Σορτς εμφανίστηκε, βγήκε μπροστά και τόλμησε στο ματς που ο Παναθηναϊκός και ο Έργκιν Αταμάν τον είχαν περισσότερο ανάγκη από ποτέ. Κάθε πράγμα γίνεται για κάποιον λόγο και το κακό πρώτο δίλεπτο του τριφυλλιού, που έφερε το τάιμ άουτ του Τούρκου κόουτς ήταν και το πλέον κομβικό σημείο στο ματς.

Ναι, τόσο νωρίς στο παιχνίδι. Κι αυτό γιατί ο Σορτς μπήκε μέσα και διόρθωσε την επιθετική ξηρασία των πράσινων με 11 πόντους και 3 ριμπάουντ ήδη από το πρώτο δεκάλεπτο. Παράλληλα, προσέφερε ασφαλή και σίγουρα χέρια όσον αφορά στο κατέβασμα της μπάλας, καθώς και στο μοίρασμά της. Είναι, άλλωστε, μανούλα σε αυτά.

Και μια φάση που ξεχώρισε φυσικά, ήταν τότε που πήρε το τόπι στα χέρια και διέσχισε όλο το γήπεδο σαν τρελός, αφήνοντας την μπάλα στο καλάθι με τρόπο που θα ζήλευε και ο καλύτερος σκόρερ στη EuroLeague. Δεν τα έμαθε τώρα αυτά φυσικά ο Σορτς, τα ήξερε, τα κατείχε και είχε αποδείξει από εποχές Βόννης -για να μην πούμε Βέντσπιλς– ότι μπορεί να τα κάνει. Αλλά κάθε πράμα στον καιρό του.

Και τώρα έχει έρθει ο καιρός για τον Παναθηναϊκό. Φυσικά, πρέπει να δώσουμε και στο υπόλοιπο σύνολο του Αταμάν τα… λουλούδια του, αφού ο Σορτς δεν έπαιζε μόνος του στο ματς. Εννοείται πως ο αειθαλής Κένεθ Φαρίντ και ο ανεβασμένος Νίκος Ρογκαβόπουλος ήταν τρομεροί, την ίδια ώρα που η παραγωγικότητα των πράσινων χτύπησε για άλλη μια φορά υψηλά επίπεδα.

Το τριφύλλι έδειξε στα δυο τελευταία ματς πως είναι έτοιμο, ψημένο και συγκεντρωμένο για Playoffs. Σίγουρα, δεν θα έχει το ευκολότερο έργο. Η Βαλένθια έχει αποδείξει πως είναι μία από τις καλύτερες ομάδες φέτος και αν και άπειρη στις post-season διαδικασίες, δείχνει πως μπορεί να ανταποκριθεί έχοντας ως όπλο και την καυτή, υπερσύγχρονη έδρα της (Roig Arena).

Παρόλα αυτά, ο σοβαρός, υγιής και πλήρης Παναθηναϊκός δεν έχει να φοβηθεί τη Βαλένθια, αλλά ούτε οποιαδήποτε άλλη, αντίστοιχη ομάδα που θα βρεθεί στο διάβα του σε περίπτωση πρόκρισης στο Final Four στο σπίτι του. Οι πράσινοι δείχνουν έτοιμοι να ριχθούν στη μάχη, να αντιμετωπίσουν την πρόκληση του μειονεκτήματος έδρας κατάματα και να πάρουν αυτό που τους αναλογεί.

Άπαξ και κάνουν έστω ένα μπρέικ στην Ισπανία, τότε η ευκαιρία να τελειώσει τη σειρά στην Αθήνα, θα είναι ιστορική.