Σωστή η επιλογή του Μιχαηλίδη ως εκτελεστή – Αλλού έγινε το φάουλ

Ένα διαδικτυακό αφιέρωμα με τίτλο «τι έλεγες τότε – τι λες τώρα» που θα παρουσίαζε αντιφάσεις απόψεων – ετυμηγοριών της ποδοσφαιρικής επικαιρότητας, θα είχε μεγάλη δημοτικότητα και θα μάζευε κλικ με το τσουβάλι.

Θα περιλάμβανε τους πάντες, δημοσιογράφους, σχολιαστές των social και φυσικά…ταξιτζήδες που βρίσκονται στην κορυφή της λίστας των παντογνωστών και αναλυτών επί παντός επιστητού.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Από τα πρώτα κιόλας φιλικά του ΠΑΟΚ οι «ειδικοί» ξεκίνησαν το καθιερωμένο βιολί: O νέος ΠΑΟΚ του Λίσι, η φιλοσοφία του Λίσι, τα στοιχεία που προσθέτει ο Λίσι, το πλάνο του Λίσι. Κι αν τους ζητούσες άποψη για το πλάνο του αγώνα με την Άντερλεχτ, θα κοίταζαν τον ουρανό αναζητώντας αεροπλάνο.

Εννοείται ότι δε μέμφομαι τον Ιταλό, εξαρχής ξεκαθαρίστηκε πως όπως και κάθε νέος προπονητής θέλει το χρόνο του. Κι ο χρόνος αυτός δε συνιστά υπεκφυγή, ούτε πρόκειται για κάτι γενικό κι αόριστο. Τα πρώτα δείγματα θ΄ αρχίσουν να φαίνονται στα μέσα του φθινοπώρου και πλήρη εικόνα θα έχουμε με το νέο έτος. Αναφέρομαι ξεκάθαρα σε αυτούς που αραδιάζουν ποδοσφαιρικές μελέτες και γνωματεύσεις Ιούλιο μήνα μετά από δυο – τρεις προπονήσεις και τον Αύγουστο το γυρίζουν στο…τσάμικο.

Ίδια περίπτωση κι ο Νίστρουπ, στις αρχές διαβάζαμε εμφατικά άρθρα του τύπου «ο Δανός ζητούσε πίεση μετά την απώλεια της μπάλας!» Σοβαρά ε; Υπάρχει προπονητής δηλαδή που λέει στους παίκτες του μόλις χάσουν τη μπάλα, να ψάξουν σκιά για να απολαύσουν δυο γουλιές φρέντο;

Το πλέον κωμικό με αυτές τις περιπτώσεις, είναι πως η «κριτική» που τους ασκείται στην πρώτη στραβή, είναι στα επίπεδα της βιαστικής αποθέωσης του ξεκινήματος για το τίποτα. Άρπα κόλλα δηλαδή. Για το Νίστρουπ άνοιξε κουβέντα λόγω της αποχώρησής του από τη flash interview, πριν ο διερμηνέας ολοκληρώσει τη μετάφραση!

Ο άνθρωπος ολοκλήρωσε το τυπικό μιας υποχρέωσης κι έφυγε, αν ψάχνουμε με το μικροσκόπιο για να γεμίζουμε εργατοώρες, το αθλητικό ρεπορτάζ μετατρέπεται σε εκπομπή κουτσομπολιού. Προπονητής είναι, αναμενόμενος ο εκνευρισμένος μετά από τέτοιο αποτέλεσμα και εμφάνιση. Αν στεκόμαστε σε αυτά, να έφερνε ο Παναθηναϊκός το Χρήστο Ζαμπούνη για τον πάγκο, να προσέφερε στο δημοσιογράφο κοκτέιλ στο τέλος και να ήταν όλοι ευτυχισμένοι.

Επιστρέφοντας στα του Λίσι, η συζήτηση αφορούσε κυρίως την απόφαση να εκτελέσει το πέναλτι ο Μιχαηλίδης. Ουδείς απόρησε όταν ο παίκτης έστησε τη μπάλα στη βούλα, αφού το έχασε όμως ανακάλυψαν πως η επιλογή ήταν λάθος. Οι εκτελεστές των πέναλτι είναι συνήθως παίκτες που συνδυάζουν ακρίβεια στις μεταβιβάσεις και δυνατά πόδια, ο Μιχαηλίδης τα έχει και τα δυο. Οπότε η επιλογή κάθε άλλο παρά ανεξήγητη ήταν.

Αν υπάρχει φάουλ του Ιταλού, είναι η τοποθέτησή ότι δεν υπολόγιζε τους υπόλοιπους της εντεκάδας ως αξιόπιστους εκτελεστές, οπότε ελπίζουμε να μην ξαναζήσουμε το remake του ημιτελικού του 2024 στη Λεωφόρο, όταν η ομάδα χρειάστηκε εννιά παίκτες. Ακόμη κι αν πραγματικά ίσχυε κάτι τέτοιο δε το λες δημόσια, διότι «καις» τους παίκτες σου. Αλλά τέλος πάντων ειπώθηκε κι εκλαμβάνεται ως λάθος απειρίας και αποτέλεσμα πίεσης του πρώτου ανεπιτυχούς αποτελέσματος.

Όπως και ο Νίστρουπ βρέθηκε πρώτη φορά με την πλάτη στον τοίχο, με τη δυσκολία διαχείρισης να είναι δεδομένη. Και να επιβεβαιώνει τελικά ότι όποιος σε παρόμοιες περιόδους αναφέρεται σε συμπεράσματα και κάνει γνωμοδοτήσεις επί αγωνιστικών θεμάτων, πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Όλοι οι προπονητές γνωρίζουν τα βασικά συστήματα, ξέρουν πως παίζεται το 4 – 4 – 2 και το 4 -3 – 2 – 1, όπως και όλοι οι παίκτες άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο, ξέρουν να στοπάρουν και να σουτάρουν. Εκείνο που κυρίως μετράει είναι σε ποιο βαθμό εμπνέουν τα αποδυτήρια, πόσο καλά διαβάζουν παιγνίδια κι αντιπάλους, πως ανταπεξέρχονται στην πίεση καθώς και ο τρόπος που διαχειρίζονται καταστάσεις όταν κάτι στραβώνει. Η πορεία θα δείξει λοιπόν ποιος έχει τη δύναμη να ανταπεξέλθει και να πείσει τον περίγυρό ότι αξίζει ως μπροστάρης.