Sunel Arena: Μια απόφαση με λογική, ένα θέμα με συναίσθημα

 Μετά τη συνέντευξη του Μάκη Αγγελόπουλου, η εικόνα γύρω από τη συμφωνία της Sunel Arena είναι σαφώς πιο ολοκληρωμένη.

Ο ισχυρός άνδρας της ΑΕΚ εξήγησε ότι η ΚΑΕ δεν έχει οικονομικό κέρδος από την παραχώρηση, αναφέρθηκε στις συναυλίες που χρειάστηκε να ακυρωθούν, στη δυνατότητα χρήσης του ΣΕΦ εφόσον παρουσιαστεί ανάγκη και στις συμβατικές υποχρεώσεις που υπάρχουν.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Με λίγα λόγια, έβαλε στο τραπέζι τη διοικητική λογική πίσω από μια απόφαση που μέχρι εκείνη τη στιγμή ο περισσότερος κόσμος έβλεπε κυρίως μέσα από το αποτέλεσμα, τον Ολυμπιακό να αγωνίζεται στην έδρα της ΑΕΚ. Aυτό έχει σημασία, γιατί μία απόφαση μπορεί να προκαλεί αντιδράσεις και ταυτόχρονα να έχει λόγους για τους οποίους πάρθηκε. Οι δύο πραγματικότητες δεν αλληλοαναιρούνται.

Το δύσκολο σημείο είναι ότι το γήπεδο δεν είναι μόνο γήπεδο

Εκεί που θεωρώ ότι χρειάζεται να σταθούμε περισσότερο είναι στο πώς βλέπει τη Sunel Arena ο κόσμος της ΑΕΚ.

Για τη διοίκηση ένα γήπεδο αναπόφευκτα έχει και μια επιχειρηματική διάσταση. Υπάρχουν συμβάσεις, λειτουργικά κόστη, εκδηλώσεις, υποχρεώσεις, συμφωνίες και ανάγκη αξιοποίησης μιας εγκατάστασης.

Για τον φίλαθλο, όμως, τα πράγματα λειτουργούν διαφορετικά. Η ΑΕΚ πέρασε πολλά χρόνια χωρίς ένα σταθερό μπασκετικό σπίτι. Μετακινήσεις, διαφορετικές έδρες, προσωρινές λύσεις και η διαρκής αναζήτηση ενός χώρου στον οποίο η ομάδα θα μπορούσε να ριζώσει πραγματικά.

Γι’ αυτό η Sunel Arena απέκτησε από νωρίς έναν συμβολισμό πολύ μεγαλύτερο από αυτόν μιας απλής εγκατάστασης. Έγινε το μέρος στο οποίο η ΑΕΚ προσπάθησε να χτίσει ξανά σχέση με τη βάση της. Έγινε ένα σταθερό σημείο αναφοράς. Έγινε, με απλά λόγια, το σπίτι της.

Όταν ένας χώρος αποκτά αυτή τη σημασία, είναι απόλυτα κατανοητό ότι οποιαδήποτε διαφορετική χρήση του, και ειδικά από έναν μεγάλο αντίπαλο, δημιουργεί συναισθήματα. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο κόσμος απορρίπτει τη λογική της συμφωνίας, σημαίνει ότι βλέπει το ίδιο θέμα από διαφορετική γωνία.

Τα «ντουβάρια» και αυτό που ήθελε να πει ο Αγγελόπουλος

Ο Μάκης Αγγελόπουλος έκανε λόγο για «κάποια ντουβάρια για μερικούς μήνες». Προσωπικά δεν νομίζω ότι η ουσία αυτής της φράσης ήταν να μειώσει τη σημασία της έδρας για τον κόσμο. Περισσότερο αντιλαμβάνομαι ότι προσπάθησε να διαχωρίσει το κτίριο από την ίδια την ΑΕΚ.

Να πει, δηλαδή, ότι η ταυτότητα, η ιστορία και η υπόσταση του συλλόγου δεν παραχωρούνται επειδή για ένα διάστημα ένας αντίπαλος χρησιμοποιεί το γήπεδο και σε αυτό υπάρχει μια λογική.

Από την άλλη, είναι επίσης εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί η συγκεκριμένη φράση ακούστηκε διαφορετικά στα αυτιά ενός φιλάθλου. Γιατί για εκείνον αυτά τα «ντουβάρια» έχουν αποκτήσει ήδη ιστορίες, αγώνες, εικόνες και αναμνήσεις. 

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος έχει δίκιο και κάποιος άδικο. Σημαίνει ότι διοίκηση και κόσμος μπορεί να κοιτούν το ίδιο πράγμα μέσα από δύο εντελώς διαφορετικά φίλτρα. Εκεί βρίσκεται ίσως όλη η δυσκολία αυτής της υπόθεσης.

«Αντίπαλος, όχι εχθρός»

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις του Αγγελόπουλου ήταν ότι «ο Ολυμπιακός είναι αντίπαλος, όχι εχθρός». Είναι μια φράση με την οποία δύσκολα μπορεί κανείς να διαφωνήσει ως αρχή.

Ο αθλητισμός χρειάζεται πολύ περισσότερο αυτή τη λογική και πολύ λιγότερο την αρρωστημένη αντίληψη ότι ο απέναντι είναι εχθρός επειδή φοράει διαφορετική φανέλα.

Η ένταση της εξέδρας, η αντιπαλότητα και η ανάγκη να κερδίσεις τον απέναντι είναι μέρος του παιχνιδιού. Δεν χρειάζεται όμως να μετατρέπονται σε λογική μόνιμης σύγκρουσης.

Από εκεί και πέρα, το ότι ο Ολυμπιακός δεν είναι «εχθρός» δεν σημαίνει ότι ο κόσμος της ΑΕΚ δεν έχει δικαίωμα να νιώθει περίεργα βλέποντάς τον να χρησιμοποιεί την έδρα της ομάδας του.

Και πάλι, πρόκειται για δύο διαφορετικά επίπεδα της ίδιας συζήτησης. Μπορείς να αντιμετωπίζεις τον απέναντι ως αντίπαλο που σέβεσαι και την ίδια στιγμή να θεωρείς ότι η έδρα σου έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό.

Ίσως το πιο σημαντικό σημείο ήταν η επικοινωνία

Ο Αγγελόπουλος αναγνώρισε ότι η επικοινωνιακή διαχείριση του θέματος θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά.

Και εκεί βρίσκεται ένα από τα πιο ουσιαστικά σημεία όσων είπε. Όχι επειδή μια διαφορετική ανακοίνωση θα εξαφάνιζε τις αντιδράσεις, πιθανότατα δεν θα τις εξαφάνιζε.

Ίσως μια πιο αναλυτική παρουσίαση της συμφωνίας από την αρχή να βοηθούσε τον κόσμο να γνωρίζει όλες τις παραμέτρους πριν σχηματιστεί η πρώτη εντύπωση. Ότι δηλαδή δεν πρόκειται απλώς για μία παραχώρηση με στόχο το οικονομικό κέρδος, ότι υπάρχουν συμβατικές υποχρεώσεις, ότι υπάρχουν απώλειες από άλλες δραστηριότητες και ότι υπάρχει και η δυνατότητα χρήσης του ΣΕΦ από την ΑΕΚ σε περίπτωση ανάγκης.

Όταν ένα θέμα έχει τόσο έντονο συναισθηματικό φορτίο, όσο περισσότερα γνωρίζει ο κόσμος τόσο πιο εύκολα μπορεί τουλάχιστον να καταλάβει τη λογική μιας απόφασης, ακόμη κι αν εξακολουθεί να μην του αρέσει.

Η συνολική εικόνα Αγγελόπουλου δεν μπορεί να αγνοηθεί

Η συνάντηση δεν περιορίστηκε φυσικά στη Sunel Arena. Ο Μάκης Αγγελόπουλος μίλησε για την ΑΕΚ που παρέλαβε, για την οικονομική προσπάθεια όλων αυτών των ετών, για τις διοργανώσεις που φιλοξενήθηκαν, τα Final Four, την αξιοποίηση του γηπέδου και συνολικά για τη δική του παρουσία στην ομάδα.

Η ΑΕΚ της σημερινής εποχής δεν μπορεί να εξεταστεί ανεξάρτητα από όσα έχουν γίνει τα προηγούμενα χρόνια. Το γήπεδο, άλλωστε, που σήμερα βρίσκεται στο κέντρο αυτής της αντιπαράθεσης είναι το ίδιο γήπεδο που αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα project της διοίκησης Αγγελόπουλου.

Αυτό από μόνο του δείχνει και πόσο σύνθετη είναι η υπόθεση. Δεν έχουμε μία διοίκηση αδιάφορη απέναντι στην έννοια της έδρας.

Έχουμε τη διοίκηση που επένδυσε στην ιδέα ότι η ΑΕΚ πρέπει επιτέλους να αποκτήσει το σπίτι της και η οποία σήμερα καλείται να διαχειριστεί και την επιχειρηματική πραγματικότητα γύρω από αυτό. Ακριβώς γι’ αυτό η συζήτηση δεν χρειάζεται ούτε ισοπέδωση ούτε εύκολες ετικέτες.

Η εξήγηση δόθηκε, το επόμενο βήμα είναι να κλείσει η απόσταση

Η συνέντευξη του Μάκη Αγγελόπουλου έδωσε απαντήσεις που έλειπαν. Δεν σημαίνει ότι όλοι οι φίλοι της ΑΕΚ θα πειστούν, ούτε χρειάζεται να συμβεί αυτό.

Ο κόσμος ενός συλλόγου δεν λειτουργεί με συμβάσεις και επιχειρηματικούς όρους. Λειτουργεί κυρίως με το συναίσθημα και αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για κάθε διοίκηση, να πρέπει να συνδυάσει δύο κόσμους που πολλές φορές μιλούν διαφορετική γλώσσα.

Από τη μία βρίσκεται η πραγματικότητα της διαχείρισης ενός επαγγελματικού συλλόγου. Από την άλλη βρίσκεται ο φίλαθλος, για τον οποίο η ομάδα του δεν είναι εταιρεία, το σήμα δεν είναι brand και το γήπεδο δεν είναι ακίνητο, αλλά κομμάτι της ζωής του.

Κάπως έτσι βλέπω και τη συγκεκριμένη υπόθεση. Κατανοώ τη λογική που παρουσίασε ο Μάκης Αγγελόπουλος. Κατανοώ όμως απόλυτα και γιατί ένα κομμάτι του κόσμου δυσκολεύεται να δει τη Sunel Arena μόνο μέσα από αυτή τη λογική.

Το πραγματικό στοίχημα από εδώ και πέρα για την ΑΕΚ είναι να πείσει ότι, ακόμη και όταν αποφασίζει με όρους επιχείρησης, δεν ξεχνά ποτέ ότι διοικεί κάτι που για τον κόσμο της δεν είναι επιχείρηση, είναι η ΑΕΚ.