Τίποτε άλλο από τον Νίκολιτς, εκτός από συνέπεια στο πλάνο

Για να εξηγούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε, η δουλειά του κόσμου της ΑΕΚ (όπως και γενικώς του κόσμου των ομάδων), είναι να απαιτεί και να στηρίζει. Να στηρίζει και να απαιτεί. Αν κάποια στιγμή σταματήσει να απαιτεί, η ΑΕΚ θα σταματήσει να γίνεται πιο δυνατή, πιο διεκδικητική. Αν κάποια στιγμή σταματήσει να στηρίζει, θα σταματήσουν τα πάντα. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Επομένως δεν είναι ούτε για αντιπαραθέσεις, ούτε πολύ περισσότερο για να νουθεσίες, ο προβληματισμός, ακόμα και η γκρίνια του κόσμου για τις μεταγραφές. Τους οπαδούς του facebook που βλέπουν την ομάδα σαν προέκταση της μαγκιάς τους και όσους ισοπεδώνουν, δεν τους μετρώ καν. Για τον κόσμο όμως που πληρώνει το διαρκείας του, που είναι πάντα κοντά στην ομάδα, δεν είναι παράλογο να θέλει και δεξί μπακ, να θέλει και στόπερ, να θέλει να μην φύγει και ο Κουτέσα, να θέλει και τον Ζοάο Μάριο, να θέλει και ακόμα καλύτερο από τον Ζοάο Μάριο.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Αυτή, το ξαναγράφω, είναι η δουλειά του κόσμου. Και μεταξύ μας, δεν είναι και πολύ περίεργο που έχει μπερδευτεί λίγο αυτός ο κόσμος, με το πλάνο που υπάρχει για τις εναλλακτικές πίσω από τους βασικούς σε κέντρο άμυνας και σε δεξί άκρο. Όπως και να ψάχνει να βρει το πως έφτασε να τελειώσει ο Κουτέσα και να επιστρέψει ο Ζοάο Μάριο. Αυτά ως προς τον κόσμο. Διότι των ανθρώπων της ΑΕΚ και του Νίκολιτς, η δουλειά είναι διαφορετική.

Γι αυτούς που έχουν την ευθύνη και τρέχουν την ομάδα., αυτό που μπαίνει πρώτο και πάνω απ’ όλα, είναι το πλάνο. Και πόσο συνεπείς και σταθερή, είναι στην υλοποίησή του. Ειδικά αν πλέον δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, πως πρόκειται για ένα πλάνο που είναι αποτελεσματικό και οδηγεί την ΑΕΚ στον δρόμο των επιτυχιών. Και εδώ ο Νίκολιτς χωρίς να επηρεάζεται από καμία περιρρέουσα ατμόσφαιρα, παραμένει απολύτως σταθερός.

Ο Νίκολιτς έχει έναν πολύ συγκεκριμένο αγωνιστικό σχεδιασμό, που βασίζεται σε μια φιλοσοφία. Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την ΑΕΚ, πάνω σ’ αυτόν δουλεύει και κτίζει. Δεν είναι ο Νίκολιτς απ’ αυτούς που θα πήγαιναν ποτέ από το ισόγειο στο ρετιρέ. Το κτίσιμο έγινε σταδιακά, αλλά με συγκεκριμένο σχέδιο και συγκεκριμένα υλικά. Και αυτό συνεχίζει να κάνει ακόμα και τώρα ο Νίκολιτς.

Για να έχουμε μια απολύτως καθαρή εικόνα. Τόσο πέρυσι, όσο και πολύ περισσότερο στην φετινή μεταγραφική αγορά, ο Νίκολιτς ψώνισε κυρίως μέσους. Και επιθετικούς για να παίξει με 4-4-2. Συνολικά η ΑΕΚ σε τρεις μεταγραφικές περιόδους με τον Σέρβο κόουτς στον πάγκο, έχει κάνει συνολικά 19 προσθήκες. Γκρούγιτς, Μαρίν, Ζοάο Μάριο πέρυσι καλοκαίρι, Σαχαμπό το χειμώνα και τώρα Κάιρινεν, Μάγερ, Βιτάλις, Αριάγκα και ξανά Ζοάο Μάριο. Εννέα χαφ και Γιόβιτς και Βάργκα στην επίθεση. Έντεκα στους 19. Αυτούς χρειάζεται για να παίξει αυτό που θέλει να παίξει.

Αντίθετα από τις 19 μεταγραφές, μόλις μια ήταν σε εξτρέμ. Και αυτή ήταν ο Κουτέσα και είχε κλείσει, πριν αναλάβει ο Νίκολιτς προπονητής. Ήταν μια ευκαιρία που είχε βρει ο Ριμπάλτα και δεν ήθελε να αφήσει να πάει χαμένη. Στο αγωνιστικό μοντέλο που θέλει να εφαρμόζει ο Νίκολιτς, δύσκολα χωράνε παίκτες όπως ο Ελίασον ή όπως ο Κουτέσα. Όπως και δεν χωρούσαν παίκτες όπως ο Σιμάνσκι και ο Γιόνσον. Και επειδή ο κόουτς είναι σταθερός στο πλάνο του και ειλικρινείς απέναντι σε επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, ήταν κατηγορηματικός χωρίς μεσοβέζικα πράγματα.

Ο Κουτέσα, όπως και ο Ελίασον, δεν έμειναν εκτός, επειδή είναι κακοί παίκτες. Παρότι ο Σουηδός είναι αλήθεια πως είχε τον τελευταίο χρόνο και μια περίεργη συμπεριφορά. Όμως ο Νίκολιτς δεν τους θεωρεί καθόλου κακούς παίκτες και αν τον ρωτήσεις είναι βέβαιος πως εκεί που θα πάνε μπορούν να κάνουν και σούπερ πράγματα. Σ’ αυτό που θέλει να κάνει στην ΑΕΚ, δεν μπορούν να κουμπώσουν. Το δοκίμασε. Και με τους δυο. Περισσότερο με τον Κουτέσα. Και δεν βγήκε όπως το ήθελε ο Νίκολιτς και όπως μπορούσε να το κάνει ο Ελβετός. Το καλύτερο λοιπόν και για την ΑΕΚ και για τον παίκτη, ήταν να βρεθεί η λύση που βρέθηκε.

Όσο για τον Ζοάο Μάριο, τα πράγματα είναι ακόμα πιο ξεκάθαρα. Πέρυσι ο Νίκολιτς τον έβαλε συνολικά σε 31 παιχνίδια. Χωρίς να τον έχει δηλώσει καθόλου στην ευρωπαϊκή λίστα. Ούτε στην φάση του ομίλου, ούτε μετά. Μόνο σε πρωτάθλημα και κύπελλο. Από το 31 τα 14 τα έκανε ως βασικός. Πως λοιπόν να μην θέλει και πάλι πίσω ο Νίκολιτς έναν παίκτη, που του είχε δώσει 31 ματς σε μια σεζόν στην οποία η ομάδα πήρε το πρωτάθλημα. Και από την στιγμή που δεν είναι στα 37 του αλλά στα 33 του χρόνια. Δεν υπάρχει τίποτε παράλογο σ’ αυτό, μόνο σταθερότητα σ’ ένα αγωνιστικό πλάνο.

Όσον αφορά τα δεδομένα στο κέντρο της άμυνας και στην θέση του δεξιού μπακ, εκεί σ’ όλους εμάς, το τοπίο δεν είναι ξεκάθαρο. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ο Γκεοργκίεφ μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις τις εναλλακτικής λύσης του Ρότα, διότι τον έχουμε δει ελάχιστα εκεί. Και η επιλογή να μείνει και εκτός ευρωπαϊκής λίστας, ενισχύει και την απορία. Δεν μπορούμε να ξέρουμε πως ποιος θα είναι ο τρίτος σε ιεραρχία στόπερ πίσω από τους δυο βασικούς. Διότι για διαφορετικούς λόγους, όλοι οι υπάρχοντες, έχουν απόσταση σε ποιότητα και δυνατότητες, από τους δυο βασικούς. Εμείς δεν ξέρουμε, όμως ο Νίκολιτς που είναι ο προπονητής και που είναι στα Σπάτα και στις προπονήσεις, ξέρει.

Έχει δει κάτι, έχει υπολογίσει κάτι, έχει σχεδιάσει κάτι. Όλοι και όλα κρίνονται. Αλλά και όλοι ξέρουμε που έχει τελικά οδηγήσει αυτό το «ξέρει» του Νίκολιτς. Το είδαμε και πέρυσι, όταν όλοι οι απ’ έξω πάλι δεν ξέραμε. Και όπως να το δει κανείς, ένα πρωτάθλημα και μια πρόκριση σε ομίλους Τσάμπιονς Λιγκ, έχουν μεγαλύτερο βάρος ως κριτήριο εμπιστοσύνης, από μια γκέλα με την Κηφισιά.