Το άψογο πλάνο και οι 4 ξεχασμένοι που τον έκαναν «μάγκα»

Υπάρχουν νίκες. Υπάρχουν τίτλοι. Και υπάρχουν εκείνα τα βράδια που μια φανέλα θυμίζει σε όλους γιατί είναι βαριά. Το βράδυ του 4ου τελικού στο ΟΑΚΑ ανήκει σε αυτή την κατηγορία.

Ο Παναθηναϊκός νίκησε τον Ολυμπιακό με 93-86 ύστερα από 2 παρατάσεις και δεν το έκανε επειδή ήταν πιο πλήρης. Δεν το έκανε επειδή είχε περισσότερες λύσεις. Το έκανε επειδή όταν η μπάλα έκαιγε, όταν τα πόδια βάραιναν και όταν οι δυνάμεις εγκατέλειπαν τους παίκτες του είχε το καθαρό μυαλό και τους κατάλληλους παίκτες να βάλει τα κρίσιμα καλάθια.

Χωρίς τον Σλούκα. Χωρίς τον Οσμάν. Χωρίς τον Ρογκαβόπουλο. Με τον Ναν να βγαίνει εκτός μάχης λόγω φάουλ. Με τον Γκραντ να ακολουθεί τον ίδιο δρόμο. Με τις λύσεις να λιγοστεύουν μέσα στο ματς και τα περιθώρια να εξαφανίζονται λεπτό με το λεπτό. Κι όμως, κάθε φορά που ο Ολυμπιακός έμοιαζε έτοιμος να δώσει το τελειωτικό χτύπημα, το ΟΑΚΑ σήκωνε τον Παναθηναϊκό όρθιο.

Υπήρχε και πλάνο. Πλάνο εξουδετέρωσης του αντιπάλου που σχεδίασε ο Αταμάν και οι συνεργάτες του αποκόβοντας τον Νικόλα Μιλουτίνοφ από το παιχνίδι του Ολυμπιακού, οδηγώντας τον Βεζένκοφ στο 1 vs 1 με τον σκληρό Χέιζ-Ντέιβις και αφήνοντας παίκτες όπως ο Γουόκαπ και ο Τζόζεφ να πάρουν τα μεγάλα σουτ. Και μόνο το γεγονός ότι ο Γουόκαπ στο 1ο ημίχρονο είχε τόσα σουτ όσα μαζί Βεζένκοφ, Μιλουτίνοφ και Ντόρσεϊ τα λέει όλα συν το ότι ο Καναδός (Τζόζεφ) αναγκάστηκε να πάρει τα δύο πιο κρίσιμα σουτ του ματς στο τέλος της κανονικής περιόδου και της παράτασης..

Άψογο λοιπόν το πλάνο του κόουτς Άταμαν αλλά από την άλλη ο ίδιος οφείλει ένα μεγάλο «ευχαριστώ» σε 4 παίκτες που όλη τη σεζόν τους είχε είτε στο περιθώριο είτε στο «κρύο-ζεστό» και που τον έκαναν… μάγκα στο τέλος της βραδιάς.

Ο Μήτογλου παίρνει το πιο καθοριστικό επιθετικό ριμπάουντ στο ματς και κέρδισε πολλές μάχες στη ρακέτα. Ο Καλαϊτζάκης έπαιξε τραυματίας αλλά έδωσε το μάξιμουμ σε άμυνα και επίθεση. Και τέλος Τι Τζέι Σορτς και Βασίλης Τολιόπουλος έγιναν οι απρόσμενοι ήρωες. Βγήκαν μπροστά όταν η ομάδα τους χρειαζόταν περισσότερο από ποτέ και «καθάρισαν» στη 2η παράταση.

Όσο για τον Ολυμπιακό; Είχε την ευκαιρία. Όχι μία, αλλά δύο φορές. Προηγήθηκε με 5 πόντους (61-66 και 74-79) σε σημεία που έμοιαζαν ικανά να γείρουν οριστικά την πλάστιγγα υπέρ τους. Είχαν το βάθος. Είχαν την πληρότητα. Είχαν περισσότερα διαθέσιμα όπλα. Όμως στο τέλος λύγισαν. Λιγοψύχησαν. Διστακτικοί εκεί που έπρεπε να είναι αμείλικτοι. Επιφυλακτικοί εκεί που έπρεπε να τελειώσουν τον αντίπαλο. Και απέναντί τους βρήκαν έναν Παναθηναϊκό που αρνήθηκε να πέσει. Έναν Παναθηναϊκό λαβωμένο αλλά όρθιο.

Πλέον στον 5ο τελικό φρονώ ότι το ψυχολογικό αβαντάζ το έχει ξεκάθαρα ο Παναθηναϊκός οι παίκτες του οποίου νιώθουν αυτή τη στιγμή άτρωτοι. Ανίκητοι. Έχοντας πάρει ένα ματς σαν τον 4ο τελικό. Η έδρα είναι σίγουρα το πιο μεγάλο όπλο του Ολυμπιακού που μετράει και 7 σερί νίκες στο ΣΕΦ επί του αντιπάλου του αλλά δεν αρκεί για την ομάδα του Μπαρτζώκα.