Το «Χ» που πριν αγοράζαμε και τώρα μας αφήνει πίκρα

Πριν από το παιχνίδι, αν μας έλεγαν ότι η Εθνική Ελλάδας θα έπαιρνε το «Χ» απέναντι στην Ολλανδία, το αγοράζαμε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Μετά από 90 λεπτά, όμως, το ίδιο «Χ» μάς αφήνει πίκρα. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη απόδειξη για το πόσο έχουν αλλάξει οι απαιτήσεις γύρω από αυτή την ομάδα.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Για ένα ημίχρονο η Ελλάδα δεν έμοιαζε με μία ομάδα που προσπαθούσε απλώς να επιβιώσει απέναντι στους «οράνιε». Έπαιζε, έβρισκε χώρους, έβγαινε μπροστά με αυτοπεποίθηση και κάθε φορά που πλησίαζε την περιοχή της Ολλανδίας έδινε την αίσθηση ότι μπορούσε να δημιουργήσει.

Ούτε η αποχώρηση του Χρήστου Τζόλη κατάφερε να τη βγάλει από τον ρυθμό της. Ο Γιώργος Μασούρας μπήκε και έκανε ακριβώς αυτό που χρειάζεται μία ομάδα από έναν παίκτη που έρχεται από τον πάγκο. Μπήκε κατευθείαν στο παιχνίδι, έβγαλε ασίστ, σκόραρε και είχε συνεχή παρουσία.

Το 2-0 στο ημίχρονο δεν ήταν απλώς προϊόν αποτελεσματικότητας. Η Εθνική είχε μπει καλύτερα στο παιχνίδι, δημιουργούσε προβλήματα στην Ολλανδία και κάθε φορά που έβγαινε μπροστά έμοιαζε ικανή να απειλήσει.

Το πρόβλημα ήταν ότι απέναντι υπήρχε μία ομάδα με τεράστια ποιότητα και αυτό φάνηκε στο δεύτερο μέρος.

Οι «οράνιε» ανέβασαν την ένταση, η Ελλάδα άρχισε να χάνει μέτρα και μετά το πρώτο γκολ η πίεση έγινε πολύ μεγαλύτερη. Η Ολλανδία πήρε την κατοχή, εγκαταστάθηκε για μεγάλα διαστήματα γύρω από την περιοχή της Εθνικής και άρχισε να δημιουργεί τη μία επικίνδυνη κατάσταση μετά την άλλη.

Η Ελλάδα δυσκολεύτηκε να κρατήσει την μπάλα, δεν κατάφερε να βρει εύκολα εξόδους από την πίεση και για μεγάλο διάστημα αναγκάστηκε να αμυνθεί πολύ κοντά στην περιοχή της.

Εκεί είναι και το κομμάτι που ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς και οι παίκτες του θα χρειαστεί να δουν. Μία ομάδα που θέλει να συνεχίσει να μεγαλώνει δεν μπορεί να παραδίδει τόσο εύκολα τον χώρο και την πρωτοβουλία στον αντίπαλο, ακόμη κι όταν απέναντί της βρίσκεται μία ομάδα του επιπέδου της Ολλανδίας.

Από την άλλη, δεν πρέπει να χαθεί και η συνολική εικόνα. Η Εθνική κατάφερε για ένα ημίχρονο να επιβάλει το παιχνίδι της απέναντι στους Ολλανδούς και, όταν στο δεύτερο μέρος βρέθηκε κάτω από μεγάλη πίεση, βρήκε τελικά τον τρόπο να κρατήσει τον βαθμό και μαζί την πρώτη θέση του ομίλου.

Γι’ αυτό και το τελικό 2-2 αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα. Πριν από τη σέντρα, μία ισοπαλία απέναντι στην Ολλανδία θα ήταν ένα αποτέλεσμα που θα αγοράζαμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Από τη στιγμή, όμως, που η Ελλάδα προηγήθηκε με 2-0 και έδειξε για μεγάλο διάστημα ικανή να φτάσει σε μία ακόμη μεγάλη νίκη, είναι λογικό να μένει και μία πικρία.

Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της βραδιάς. Το γεγονός ότι ένας βαθμός απέναντι στην Ολλανδία δεν μας αρκεί απόλυτα δείχνει πόσο έχουν ανέβει οι απαιτήσεις και πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζουμε πλέον αυτή την Εθνική.