Με μία πρώτη ματιά, η θέση «3» στον Ολυμπιακό μοιάζει να έχει ένα ερωτηματικό. Ο Τάισον Γουόρντ αποτελεί την πιο ξεκάθαρη επιλογή για τη συγκεκριμένη θέση, ενώ ο αρχηγός Κώστας Παπανικολάου, στα 36 του χρόνια πλέον, αναμένεται να έχει περισσότερο διαχειριστικό ρόλο και να χρησιμοποιείται με μεγαλύτερη προσοχή μέσα στη σεζόν.
Είναι όμως αυτή ολόκληρη η εικόνα; Όχι ακριβώς. Και αυτό γιατί ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει το «3» με την παραδοσιακή λογική. Ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται απαραίτητα έναν ακόμη παίκτη που να χαρακτηρίζεται αποκλειστικά ως small forward. Αντίθετα, ο σχεδιασμός του προπονητή των πρωταθλητών Ευρώπης βασίζεται ολοένα και περισσότερο στην πολυμορφία, στην εναλλαγή θέσεων και στη δυνατότητα να δημιουργούνται διαφορετικά σχήματα ανάλογα με τις ανάγκες κάθε αγώνα.
Ο Τάισον Γουόρντ είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ο Αμερικανός μπορεί να καλύψει με συνέπεια τη θέση «3», προσφέροντας μέγεθος, αθλητικότητα, ταχύτητα, ένταση στην άμυνα και ενέργεια στο παιχνίδι. Είναι ο παίκτης που μπορεί να αναλάβει δύσκολες αποστολές απέναντι σε αντίπαλους φόργουορντ και να δώσει στον Ολυμπιακό στοιχεία που δεν είναι εύκολο να βρει από όλους τους υπόλοιπους παίκτες του ρόστερ. Ικανότατος στο ανοιχτό γήπεδο, εξαιρετικός στην κίνηση μακριά από την μπάλα, αλλά αυτό που θα χρειαστεί να βελτιώσει ενόψει της νέας σεζόν είναι το περιφερειακό του σουτ.
Φουρνιέ -και- στο «3»
Υπάρχει όμως και ο Εβάν Φουρνιέ για τη θέση «3». Ο Γάλλος καθιερώθηκε πέρσι κυρίως στη θέση «2», ειδικά μετά την προσαρμογή που έκανε ο Γιώργος Μπαρτζώκας κατά τη διάρκεια της σεζόν. Όταν έγινε αντιληπτό πως η ταυτόχρονη παρουσία Φουρνιέ και Τάιλερ Ντόρσεϊ στην αρχική πεντάδα δεν λειτουργούσε πάντα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ο προπονητής του Ολυμπιακού πήρε μία σημαντική απόφαση: έδωσε στον Φουρνιέ τον ρόλο του παίκτη που έρχεται από τον πάγκο στο second unit. Με περισσότερες μπάλες στα χέρια του και μεγαλύτερη ελευθερία στο επιθετικό κομμάτι, χρησιμοποιώντας το σχήμα Ντόρσεϊ-Φουρνιέ κυρίως στο κλείσιμο των αγώνων.
Η συγκεκριμένη αλλαγή αποδείχθηκε κομβική. Ο Φουρνιέ βρήκε τον ρόλο του, ο Ντόρσεϊ απέκτησε μεγαλύτερο χώρο στο επιθετικό κομμάτι και ο Ολυμπιακός έγινε πιο αποτελεσματικός. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, πως ο Γάλλος θα περιοριστεί και τη νέα σεζόν αποκλειστικά στο «2». Αντίθετα, σε συγκεκριμένα σχήματα μπορεί να μετακινηθεί στο «3», δημιουργώντας μία ακόμη λύση για τον Μπαρτζώκα. Ας μη ξεχνάμε πως ο εντυπωσιακός Ζαν Μοντέρο έρχεται να αναλάβει ενεργό και πρωταγωνιστικό ρόλο στην επίθεση των πρωταθλητών Ευρώπης. Θα πάρει αρκετά λεπτά στο παρκέ και θα χρειαστεί να ταιριάξει τόσο με τον Ντόρσεϊ, όσο και με τον Φουρνιέ στο ίδιο σχήμα.
The MVP.@EvanFourmizz carried over his Final Four form and led @Olympiacos_BC’s title charge, earning Final Four MVP honors.#F4GLORY pic.twitter.com/IiObtIUmqo
— EuroLeague (@EuroLeague) June 3, 2026
Το «3» μπορεί να προκύψει από το «4»
Εδώ βρίσκεται και ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία του σχεδιασμού. Ο Ολυμπιακός αναζητά εδώ και καιρό το νέο του «4άρι», μετά την αποχώρηση του Άλεκ Πίτερς. Τα χαρακτηριστικά του παίκτη που θέλει ο Γιώργος Μπαρτζώκας έχουν ιδιαίτερη σημασία. Δεν αναζητεί απλώς έναν πάουερ φόργουορντ που θα παίζει αποκλειστικά στη θέση «4», αλλά έναν αθλητικό παίκτη, με μέγεθος και ταχύτητα, ο οποίος θα έχει τη δυνατότητα να κατέβει και στο «3».
Με άλλα λόγια, η τελευταία μεταγραφή μπορεί να αποτελέσει μέρος της εξίσωσης και για τη θέση του small forward. Αυτός είναι και ο λόγος που η αναζήτηση έχει καθυστερήσει. Ο Ολυμπιακός δεν θέλει να πάρει απλώς έναν καλό παίκτη για να κλείσει μία θέση στο ρόστερ. Θέλει να βρει εκείνον που θα ταιριάξει καλύτερα στη συνολική φιλοσοφία της ομάδας και θα προσφέρει περισσότερες από μία λύσεις.
Και όταν υπάρχει ένας παίκτης όπως ο Σάσα Βεζένκοφ στο «4», η ανάγκη για ευελιξία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Ο κορυφαίος πάουερ φόργουορντ της EuroLeague δεν πρόκειται να χάσει τον βασικό του ρόλο, αλλά ο παίκτης που θα βρίσκεται πίσω του θα πρέπει να μπορεί να συνυπάρξει μαζί του σε διαφορετικά σχήματα, εφόσον το απαιτεί η εξέλιξη ενός αγώνα.
Και τα τρία γκαρντ στο ίδιο σχήμα
Το «κρυφό» σχέδιο του Μπαρτζώκα, όμως, δεν περιορίζεται μόνο στους φόργουορντ. Ο Ολυμπιακός έχει πλέον μία περιφέρεια που του επιτρέπει να δοκιμάσει και σχήματα με τρία γκαρντ. Ο Ζαν Μοντέρο, ο Τάιλερ Ντόρσεϊ και ο Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ μπορούν να συνυπάρξουν στο ίδιο σχήμα, με τον τελευταίο να διαθέτει την ικανότητα να μαρκάρει διαφορετικούς τύπους παικτών στην περιφέρεια.
Δεν σημαίνει πως ο Ολυμπιακός θα παίζει μόνιμα με τρία γκαρντ. Σημαίνει, όμως, πως ο Μπαρτζώκας αποκτά ένα ακόμη εργαλείο. Ο Μοντέρο μπορεί να δημιουργήσει με την μπάλα στα χέρια, ο Ντόρσεϊ να λειτουργήσει ως εκτελεστής και ο ΜακΙντάιρ να αναλάβει μεγαλύτερο κομμάτι στην οργάνωση και την άμυνα.
Ανάλογα, λοιπόν, με το ποιοι βρίσκονται στο παρκέ, το «3» μπορεί να καλυφθεί από διαφορετικούς παίκτες και διαφορετικού τύπου σχήματα. Και αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτημα του φετινού Ολυμπιακού.
Ο Παπανικολάου θα συνεχίσει να αποτελεί μία σημαντική μονάδα, αλλά η ηλικία του επιβάλλει διαφορετική διαχείριση. Ο Γουόρντ είναι η πιο καθαρή λύση στο «3», ο Φουρνιέ μπορεί να μετακινηθεί από το «2», το νέο «4άρι» θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να παίξει και στο «3», ενώ τα γκαρντ προσφέρουν τη δυνατότητα για πιο ευέλικτα σχήματα.
Άρα, το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος θα παίξει στο «3». Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσους διαφορετικούς τρόπους έχει πλέον ο Γιώργος Μπαρτζώκας για να καλύψει τη συγκεκριμένη θέση.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το «κρυφό» σχέδιο του Ολυμπιακού. Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει ένας ακόμη καθαρόαιμος «3άρι» για να θεωρείται γεμάτη η θέση. Η πληρότητα μπορεί να προκύψει από την πολυμορφία του ρόστερ και από την ικανότητα αρκετών παικτών να μετακινούνται σε διαφορετικές θέσεις, χωρίς να αλλάζει η αγωνιστική ταυτότητα της ομάδας.