Βομβαρδισμός του Νιου Τζέρσεϊ από τον Τραμπ και… Γιάννης Ινφαντίνος

Τα περισσότερα απ΄ όσα βλέπουμε στο «κάτι σαν Μουντιάλ» όπως θα το βάφτιζε ο Βασίλης Σκουντής, γράφτηκαν και ειπώθηκαν πριν ξεκινήσει. Και δυστυχώς διαπιστώνουμε στην πράξη τις συνέπειες της μετατροπής του κορυφαίου ποδοσφαιρικού γεγονότος, σε εμποροπανήγυρη.
Τα κανονικά Μουντιάλ, αυτά δηλαδή που είχαμε συνηθίσει και εκτόξευαν την απήχηση του αθλήματος, θα είχαν ολοκληρωθεί προχθές Κυριακή, εικοσιπέντε μέρες μετά το εναρκτήριο λάκτισμα.
Στο «κάτι σαν Μουντιάλ» που διεξάγεται μεταξύ Αρκτικού ωκεανού και Διώρυγας του Παναμά, ακόμη διανύουμε τη φάση των δεκαέξι κι έχουμε δρόμο.
Έχοντας φτάσει στα μισά της διαδρομής, ήδη κούνησαν μαντηλάκι παραδοσιακές δυνάμεις όπως η Ολλανδία, η Γερμανία και η Βραζιλία. Η Πορτογαλία δεν περιλαμβάνεται, καθώς αν περνούσε θα έμεναν εκτός οι Ισπανοί.
Τιμώντας και πάλι το Βασίλη Σκουντή, σα να έβλεπες Άρη στα 80s χωρίς Γκάλη, Γιαννάκη, Σούμποτιτς.
Ουδείς αμφισβητεί ότι οι εκπλήξεις όχι μόνο δεν απαγορεύονται αλλά και επιβάλλονται, ειδάλλως οι διοργανώσεις θα καταντούσαν μονότονες. Είναι ότι το αλατοπίπερο στο φαγητό.
Στην περίπτωσή μας όμως το κακό έχει παραγίνει, Μουντιάλ με τις μισές παραδοσιακές δυνάμεις να έχουν αποκλειστεί πριν φτάσουμε στα προημιτελικά, είναι σαν μουσακάς χωρίς κιμά. Ποια η χρησιμότητα του αλατοπίπερου άραγε, να πάρουν γεύση η μπεσαμέλ και οι πατάτες;
Το πλέον τραγικό δεν είναι οι καθαυτοί αποκλεισμοί αλλά η διαδικασία μέσω της οποίας προήλθαν, που σαφώς έχει να κάνει με τους υπεράριθμους αγώνες. Πάνω από εκατό θα γίνουν στο σύνολο, όταν το σύνηθες ταβάνι δεν ξεπερνούσε τους εξήντα.
Ο περιορισμένος αριθμός αγώνων έδινε άλλο χρώμα στις εκπλήξεις και στους αναπάντεχους αποκλεισμούς, καθώς οι λόγοι ήταν αμιγώς ποδοσφαιρικοί. Οι αντίστοιχοι του νυν Μουντιάλ οφείλονται ξεκάθαρα στην ταλαιπωρία και τη ρουτίνα, που εξοντώνουν την πνευματική εγρήγορση.
Πρόσφατα θυμηθήκαμε τον άθλο της Εθνικής του 2004, που για να επιτευχθεί χρειάστηκαν μόλις έξι αγώνες. Τρείς στον όμιλο, προημιτελικός, ημιτελικός, τελικός με Γαλλία, Τσεχία, Πορτογαλία και απογειωθήκαμε στον έβδομο ουρανό όλοι αδέρφια.
Δεν είναι ότι η φυσιολογική διάρκεια μιας διοργάνωσης συρρικνώνει τις πιθανότητες εκπλήξεων, απλώς όλα συμβαίνουν με τέτοια ταχύτητα που πριν προλάβεις να χωνέψεις το ένα, ακολουθεί το επόμενο. Κι έτσι, αναπόφευκτα οι ομάδες παραμένουν σε επαγρύπνηση.
Σε αυτό το Μουντιάλ κοντεύει μήνας που σκάσαμε τρώγοντας ορεκτικά και γνωρίζουμε ήδη ότι όταν με το καλό έρθει το κυρίως πιάτο, θα στερηθούμε παραδοσιακών γεύσεων.
Διοργάνωση με συμμετοχή της enfant gaté επιβάλλεται να έχει περιορισμένα όρια, είναι καταστροφικό να την…τεντώνεις χρονικά για εμπορικούς λόγους, διότι το αποτέλεσμα θα είναι το αντίστροφο.
Το Γουίμπλεντον διαρκεί δυο εβδομάδες, χρόνος που αρκεί για να πάρει ο θεατής τη «δόση» του βλέποντας Τζόκοβιτς, παλιότερα Φέντερερ, Ναδάλ. Τόσο ώστε να μην μπουχτίσει και να γεννηθεί σύντομα μέσα του στερητικό σύνδρομο, προσμονώντας το επόμενο μεγάλο τουρνουά.
Τα ίδια ισχύουν και στους Ολυμπιακούς αγώνες, στους δρόμους ταχύτητας υπάρχουν προκριματικοί, ημιτελικοί, τελικός και ακολουθεί η ανάβαση στο βάθρο.
Αν ανάγκαζες το Γιουσέιν Μπολτ να αγωνίζεται Δευτέρα – Πέμπτη – Σάββατο για εβδομάδες μόνο για να ενταχθούν στη διοργάνωση σπρίντερ από Αζερμπαϊτζάν και Αλβανία, μέχρι και οι Τζαμαϊκανοί θα έκλειναν τις τηλεοράσεις.
Τα χειρότερα ίσως δεν έχουν έρθει, σκεφτείτε για παράδειγμα τελικό Αιγύπτου – Ελβετίας ή Μαρόκου – Νορβηγίας.
Σε μια τέτοια περίπτωση, ο Ντόναλντ Τραμπ θα διέταζε την επιστροφή των στρατευμάτων από τα στενά του Ορμούζ, για να βομβαρδίσουν το Νιου Τζέρσεϊ και να μην ταυτιστεί η χώρα του με το μεγαλύτερο όνειδος της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ιστορίας.
ΥΓ. Μια και αναφερθήκαμε στον πλανητάρχη, αυτό που συνέβη με την ακύρωση της κάρτας στον Μπαλογκάν, αποτελεί το σκάνδαλο των σκανδάλων.
Σε μια όχι πολύ μακρινή Ελλάδα…επαιρόμασταν πως «τα έχουμε δει όλα κι αυτά που ζούσαμε δε συνέβαιναν πουθενά στο κόσμο», να όμως που η πραγματικότητα μεταμόρφωσε τους παλιούς προϊστάμενους των εγχώριων παραγκών σε αθώες περιστερές.
Θα θεωρούσαμε δεδομένες τις Ελληνικές ρίζες του προέδρου της FIFA, η αναζήτηση στα ληξιαρχεία ονοματεπώνυμου Γιάννης Ινφαντίνος θα το επιβεβαίωνε, αν και οι δικοί μας ήταν πιο καπάτσοι.
Κρατούσαν τα προσχήματα στο μέτρο του δυνατού και σίγουρα δεν θα παραδεχόταν ποτέ φωναχτά την παρέμβαση από το boss.
Κάθε μαγείρεμα θα γινόταν αφενός πιο διακριτικά, στον αγώνα με τους Βέλγους αφετέρου θα αρκούσε μια κλωνοποίηση του Papoutselis και του Yahoo και η δουλειά θα γινόταν όμορφα κι ωραία…