«Έμαθα να μιλώ όταν θέλω εγώ, όχι όταν θέλουν οι άλλοι» – Η τελευταία συνέντευξη του Μαζωνάκη (vid)

Η Ελλάδα πενθεί την απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη, που σε ηλικία μόλις 54 ετών έφυγε ξαφνικά από τη ζωή.

Η τελευταία τηλεοπτική εμφάνιση του αγαπημένου τραγουδιστή ήταν στην εκπομπή «Τετ α τετ» του Τάσου Τρύφωνος, τον περασμένο Ιούλιο (12/7).

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Εκεί και μεταξύ άλλων μίλησε για την περιπέτειά του στο Δρομοκαΐτειο.

Μέρος των όσων είχε πει

«Έμαθα να μιλώ όταν θέλω εγώ, όχι όταν θέλουν οι άλλοι. Χτυπάει η πόρτα και εμφανίζονται δυο αστυνομικοί με πολιτικά. Πίστευα ότι δε θα με κρατήσουν, γιατί ακούσια νοσηλεία σημαίνει ότι είσαι εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και του εαυτού σου. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν πώς θα αντιμετωπίσω κόσμο που είναι μέσα στην κλινική. Το είδα λίγο σαν να πήγαινα επίσκεψη. Ήταν αρκετά δύσκολα μπορώ να σου πω. Η χαρά του Δρομοκαΐτειου ήμουν. Ή επίσης, για κάποιον που σε βλέπει εκεί, σου λέει “εντάξει, μια χαρά είμαστε για να είναι και ο Μαζωνάκης εδώ, είμαστε τέλεια”».

Για την περίοδο της ακούσιας νοσηλείας του στο Δρομοκαΐτειο: «Το αντιμετώπισα με πάρα πολύ ησυχία… Ταυτόχρονα η μία μου αδελφή ήταν απ’ έξω και περίμενε, η Μαρία… Είχα τρόμο, αλλά ο κόσμος με προστάτεψε».

Για τη συνεργασία με την αδελφή του, τη Βάσω: «Δεν ήταν μάνατζερ η Βάσω, ήταν συνεργάτης. Τις αποφάσεις τις έπαιρνα εγώ. Αυτό άρχισε να αλλάζει αρκετά χρόνια πριν. Επίσης, για να πάρω μία απόφαση και να πω ότι αυτό είναι έτσι, πρέπει να το δω από πολλές πλευρές. Να το εξαντλήσω, να βεβαιωθώ ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται ή και το αντίθετο. Υπήρξαν, λοιπόν, μια σειρά από καταστάσεις που μας οδήγησαν στο να σταματήσουμε τη συνεργασία μας. Περάσαμε από κουβέντες, κουβέντες, κουβέντες και κατάλαβα ότι δεν μπορούμε να συνεργαστούμε άλλο. Πολύ φυσιολογικά, να πάρουμε μια απόσταση από τα πράγματα. Τον τελευταίο χρόνο, όμως, αυτό έγινε έντονο από την πλευρά της οικογένειας, όχι από τη δική μου».

Για την εταιρεία διαχείρισης ακινήτων που δημιουργήθηκε το 2020: «Εκεί άρχισαν τα πράγματα, χωρίς να συμμετέχω εγώ. Θυμάμαι ότι η συγκεκριμένη συμβολαιογράφος είχε πει: ”Μα πόσο χαρούμενη ήμουν να βλέπω αδέρφια που είναι τόσο δεμένα”. Γιατί αυτό το χαρτί έλεγε τα πάντα. Έτσι γίνεται και με τα σπίτια. Καλυμμένοι νομικά δεν ήταν, γιατί δική μου υπογραφή δεν υπήρχε. Την υπογραφή στο πληρεξούσιο την έκανε η αδελφή μου. Έτσι άρχισε η λογική του παραλόγου. Δεν ήμουν ούτε με τη μία πλευρά ούτε με την άλλη. Έλεγα πράγματα που αμφισβητούνταν από την πλευρά της οικογένειας».

Για τη στήριξη που είχε όλα αυτά τα χρόνια από την οικογένειά του, αλλά και στη δική του συμβολή: «Ήμουν, ουσιαστικά, το όνομα της οικογένειας και τη βοηθούσα οικονομικά. Κάθε παιδί θα βοηθήσει την οικογένειά του και το βρίσκω απόλυτα σωστό να το κάνει όταν χρειάζεται. Όπως κι εκείνοι με βοήθησαν στο παρελθόν. Εγώ θεωρώ βοήθεια και μόνο το γεγονός ότι η οικογένειά μου με ακολουθούσε παντού. Με στήριξαν».