Το οργανωμένο… χάος του Ολυμπιακού είναι problema (για τους αντίπαλους)

Ομολογώ είχα καιρό να δω ομάδα στο ξεκίνημα της προετοιμασίας της να παίζει με τόση ενέργεια, όρεξη και αποτελεσματικότητα παρά την απουσία του MVP της διοργάνωσης που συμμετέχει.

Ναι, ξέρω, είναι νωρίς ακόμη, ισχύει, εγώ ήμουν που πριν δυο μέρες έγραφα ότι είναι νωρίς για συμπεράσματα, ισχύει, αλλά αυτό που έδειξε στο μεγαλύτερο διάστημα της αναμέτρησης κόντρα στον Ερυθρό Αστέρα στον τελικό του IBT Τουρνουά στο Ηράκλειο ο Ολυμπιακός του Bartzokas Ball ήταν σκέτη απόλαυση. Ένα πολύ καλά δουλεμένο και οργανωμένο… χάος (για τον αντίπαλο), μία ομάδα με πολλά διαφορετικά πρόσωπα, με τους πρωταγωνιστές να εναλλάσσονται τόσο γρήγορα όσο οι πάσες σε κάθε επίθεση.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Και μέσα σε όλα; Ο παίκτης για τον οποίο μίλαγε όλη η Ευρωλίγκα πέρυσι, ο οποίος παρότι έπαιζε για πρώτη φορά με τη νέα του ομάδα, με ελάχιστες προπονήσεις με τους συμπαίκτες στα πόδια του, είπε “buenos dias” με buzzer τρίποντο στο τέλος της περιόδου και ξεδίπλωσε κάποιες λίγες από τις αμέτρητες αρετές του. Ο Ζαν El Problema Μοντέρο.

Και τι δεν είδαμε χθες από τους πρωταθλητές Ευρωλίγκα. Τον ψαρωμένο την Παρασκευή Εντιάι να ξεκινάει (ξανά) βασική πεντάδα και να παίρνει για τα καλά τα πάνω του. Ξεκίνημα με 2/2 τρίποντα (!), κάρφωμα ως trailer λίγο αργότερα και φάση highlight με στο τσακ χαμένο κάρφωμα στον αιφνιδιασμό από λόμπα του Ντόρσεϊ και τάπα (αφού γύρισε πρώτος πίσω) στην άμυνα στην ίδια φάση. Κάτι τέτοια έκανε και καμάρωνε ο coach B.

Είδαμε τον primary ball handler (Μίλερ-ΜακΙντάιρ στην 1η, Μοντέρο στη 2η) να παίρνει ρόλο σούτινγκ-γκαρντ με τους Φουρνιέ και Ντόρσεϊ αντίστοιχα να “κατεβάζουν μπάλα” προκαλώντας μπέρδεμα στον αντίπαλο. Είδαμε (όπως και με τη Φενέρ) σχήματα με δίδυμους πύργους (Τζόουνς-Χολ με Φενέρ, Τζοουνς-Μιλουτίνοφ με τον Ερυθρό Αστέρα. Είδαμε μέχρι και σχήμα με τρεις καθαρόαιμους πλέι-μέικερ (Μίλερ-ΜακΙντάιρ, Μοντέρο, Τζόζεφ). Είδαμε παίκτες να μη διστάζουν να σουτάρουν μόλις βρουν ελεύθερο πεδίο και ας λέγονται Εντιάι, Τζόζεφ ή Νετζήπογλου. 

Κυρίως όμως είδαμε μία ομάδα με παίκτες να ξεχειλίζουν από όρεξη, διάθεση, ενέργεια, αποτελεσματικότητα. Διαρκή κίνηση που ζάλιζε τον αντίπαλο. Είδαμε εν κατακλείδι το Bartzokas Ball 2.0 στο οποίο δεν έλλειπε το αμυντικό φίλτρο, δεν έλλειπαν τα deflections, δεν έλλειπε η προσήλωση στην άμυνα.

Όλα τα παραπάνω συνέβησαν με εξαίρεση το διάστημα 25’-34’ διάστημα στο οποίο κάτι η κούραση, κάτι η χαλάρωση (από το +21, 45-66) έριξαν τη διαφορά στους 10 μέχρι που οι φωνές του απαιτητικού από το 2ο κιόλας φιλικό κόουτς Μπαρτζώκα έπιασαν… τόπο (για το +18 στο 35’). Όπως και να ‘χει όμως το μήνυμα που ήθελε να στείλει χθες ο Ολυμπιακός ελήφθη από τους αντιπάλους του. Ό,τι θα πρέπει να τον εξουδετερώσουν, να τον κερδίσουν και μετά να τον εκθρονίσουν.