Άργησε τρία χρόνια ο Λιόλιος, αλλά θυμήθηκε… ξανά την “καινοτόμο” πρότασή του, να ορίζουν οι ομάδες τους διαιτητές των αγώνων τους. Μάλιστα…

Ας κάνουμε, λοιπόν, ένα βήμα παρακάτω. Αφού οι ομάδες μπορούν να κάνουν τον ορισμό των διαιτητών, γιατί να χρειάζεται μια ολόκληρη διοίκηση; Γιατί να υπάρχουν αρμόδια όργανα, διαδικασίες και θεσμική ευθύνη; Ας αφήσουμε τις ομάδες να αποφασίζουν ποιος θα σφυρίξει τον κάθε αγώνα και, αν γίνεται, ας τους αφήσουμε να αποφασίζουν και για το αποτέλεσμα.

Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι άλλο: αν ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας θεωρεί ότι οι ομάδες μπορούν να κάνουν καλύτερα μια δουλειά που αποτελεί βασική ευθύνη της διοίκησης, τότε ποιος ακριβώς είναι ο λόγος ύπαρξης της διοίκησης;

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Γιατί η διοίκηση δεν υπάρχει για να μεταφέρει τις ευθύνες της αλλού. Υπάρχει για να δημιουργεί κανόνες, να τους εφαρμόζει με διαφάνεια και να εγγυάται ότι όλοι αγωνίζονται με τους ίδιους όρους.

Και όταν ένας πρόεδρος, αντί να παρουσιάζει ένα αξιόπιστο και αδιάβλητο σύστημα, προτείνει να αναλάβουν οι ίδιες οι ομάδες τον ορισμό των διαιτητών τους, τότε είτε δεν έχει καταλάβει τον θεσμικό του ρόλο είτε παραδέχεται εμμέσως ότι αδυνατεί να τον υπηρετήσει.

Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει μια πολύ απλή λύση: αν δεν μπορείς να διοικήσεις, δεν μεταφέρεις τη δική σου δουλειά στους άλλους. Παραιτείσαι.

Γιατί δεν γίνεται να ζητάς από τις ομάδες να κάνουν τη δουλειά της διοίκησης και ταυτόχρονα να θέλεις να κρατάς τον τίτλο και την καρέκλα της διοίκησης.

Ίσως, λοιπόν, το πιο έντιμο πρωτάθλημα που θα μπορούσε να προσφέρει ο κ. Λιόλιος στο ελληνικό μπάσκετ να είναι αυτό στο οποίο θα έχει επιτέλους το θάρρος να αναγνωρίσει τα όριά του και να αποχωρήσει.