ΕΟΚ: Κάναμε ΓΚΑΛΟΠ μεταξύ γνωστών και συνεργατών του ΒΑΓΓΕΛΗ ΛΙΟΛΙΟΥ

ΟΛΟΙ καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα:

Είναι άνθρωπος που δεν χτίζει σχέσεις, αλλά χτίζει εξαρτήσεις. Άνθρωπος άφιλος που αντιμετωπίζει τους συνεργάτες τους όχι ως συνοδοιπόρους, αλλά ως εργαλεία για την προσωπική τους προβολή. Δεν υψώνει ποτέ τη φωνή του. Αντίθετα, μιλάει πάντα γλυκά, ευγενικά και καθησυχαστικά. Λέει στον καθένα ακριβώς αυτό που θέλει να ακούσει. Χαϊδεύει αυτιά, μοιράζει υποσχέσεις και καλλιεργεί ελπίδες, όχι γιατί τις πιστεύει, αλλά γιατί γνωρίζει πως έτσι κερδίζει συμπάθειες, ψήφους και εξουσία.

Το χαμόγελό του είναι η μάσκα του. Πίσω από αυτήν, όμως, δεν κρύβεται η ειλικρίνεια, αλλά η υποκρισία. Δεν κρύβεται η αγάπη, αλλά ο υπολογισμός. Δεν κρύβεται η αλήθεια, αλλά το ψέμα. Είναι ο άνθρωπος που αλλάζει πρόσωπο ανάλογα με τον συνομιλητή του. Υπόσχεται τα πάντα στους πάντες, χωρίς να δεσμεύεται για τίποτα. Σήμερα σε αποθεώνει, αύριο σε αγνοεί και, όταν πάψεις να του είσαι χρήσιμος, σε διαγράφει χωρίς δεύτερη σκέψη.

Το «εγώ» του βρίσκεται πάντοτε πάνω από το «εμείς». Δεν αντέχει να μοιραστεί την επιτυχία, γιατί πιστεύει πως κάθε διάκριση πρέπει να φέρει αποκλειστικά τη δική του υπογραφή. Δεν επιτρέπει στους συνεργάτες του να αναδειχθούν, να αποκτήσουν αναγνώριση ή να χαρούν τους καρπούς της δουλειάς τους. Αντίθετα, επιδιώκει να παραμένει ο μοναδικός πρωταγωνιστής.

Κάθε βράβευση παρουσιάζεται ως προσωπικό του επίτευγμα. Κάθε επιτυχία οικειοποιείται. Κάθε προσπάθεια των άλλων υποβαθμίζεται ή αποσιωπάται. Εκεί όπου θα έπρεπε να κυριαρχεί η ομαδικότητα, κυριαρχεί η ματαιοδοξία. Δεν υπηρετεί αξίες. Υπηρετεί μόνο το προσωπικό του συμφέρον. Η εικόνα του είναι καλοφτιαγμένη, αλλά ο χαρακτήρας του κενός. Η ευγένειά του είναι εργαλείο, η καλοσύνη του σκηνοθεσία και το χαμόγελό του ένα προσωπείο που κρύβει την αλαζονεία, την ιδιοτέλεια και την απουσία πραγματικής ηθικής.

Παράλληλα, η εκδικητικότητα γίνεται μέσο άσκησης εξουσίας. Όποιος διαφωνεί, αμφισβητεί ή τολμά να ξεχωρίσει, αντιμετωπίζεται ως αντίπαλος. Η ανασφάλεια μετατρέπεται σε έλεγχο, η συνεργασία σε εξάρτηση και η εμπιστοσύνη σε φόβο. Δεν φοβάται τους εχθρούς του φοβάται τους ικανούς ανθρώπους δίπλα του. Γι’ αυτό προσπαθεί να τους κρατά διαρκώς στη σκιά, ώστε κανείς να μην απειλήσει την εικόνα που έχει χτίσει για τον εαυτό του.

Η πραγματική ηγεσία, όμως, δεν μετριέται από το πόσες φορές εμφανίζεται κάποιος στις φωτογραφίες, στις βραβεύσεις ή στα πρωτοσέλιδα. Μετριέται από το πόσους ανθρώπους ανέδειξε, πόσους στήριξε και πόσους έκανε καλύτερους. Ο πραγματικός ηγέτης δημιουργεί νέους ηγέτες δεν τους φοβάται. Χαίρεται όταν οι συνεργάτες του ξεπερνούν τον ίδιο, γιατί αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του.

Ο άνθρωπος της αλήθειας δεν χρειάζεται να λέει πάντα αυτά που θέλουν οι άλλοι να ακούσουν. Έχει το θάρρος να λέει αυτά που πρέπει να ειπωθούν, ακόμη κι όταν αυτό έχει κόστος. Ο δήθεν άνθρωπος, αντίθετα, ζει από το ψέμα, τρέφεται από την υποκρισία και επιβιώνει όσο οι μάσκες του παραμένουν ανέπαφες. Όμως η αλήθεια έχει έναν τρόπο να αποκαλύπτεται. Και όταν οι μάσκες πέσουν, δεν μένει το γλυκό χαμόγελο, αλλά ο πραγματικός χαρακτήρας. Γιατί στο τέλος, κανείς δεν κρίνεται από όσα είπε για τον εαυτό του, αλλά από το αποτύπωμα που άφησε στις ζωές των ανθρώπων που συνάντησε.