Η παλιά φρουρά επιστρέφει – Το λάθος που μπορεί να στοιχίσει στην ΕΟΚ

Κάποιοι πίστεψαν ότι με αποκλεισμούς, απομονώσεις και διοικητικούς χειρισμούς θα έκλειναν τους λογαριασμούς τους με την «παλιά φρουρά» της ελληνικής διαιτησίας.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Η παλιά φρουρά όχι μόνο δεν αποσύρεται, αλλά φαίνεται να επιστρέφει. Και επιστρέφει οργανωμένη.

Η περίπτωση του Κυριάκου Ταβουλαρέα μπορεί να αποδειχθεί η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Έπειτα από 43 χρόνια παρουσίας στα γήπεδα, η σύγκρουσή του με την ΟΔΚΕ και τον Σύνδεσμο Κεντρικής & Νότιας Πελοποννήσου αποκτά πλέον διαστάσεις που ξεπερνούν κατά πολύ μία προσωπική ή τοπική αντιπαράθεση.

Γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο τι συνέβη.

Το πραγματικό ζήτημα είναι τι ακολουθεί.

Το «δώρο» που ίσως δεν υπολόγισαν

Η επιδίωξη απόρριψης, σύμφωνα με όσα υποστηρίζει η πλευρά Ταβουλαρέα, της ήδη εγκεκριμένης δήλωσης μη ενεργού διαιτητή και της ιδιότητάς του ως παρατηρητή μπορεί τελικά να λειτουργήσει αντίστροφα.

Ένας άνθρωπος εκτός θεσμικών περιορισμών δεν έχει πλέον τους ίδιους λόγους να σιωπά.

Μπορεί να μιλήσει.

Να καταγγείλει.

Να παρουσιάσει τη δική του εκδοχή για πρόσωπα, γεγονότα και αποφάσεις.

Και κυρίως να μεταφέρει τη σύγκρουση εκεί όπου οι διοικητικοί συσχετισμοί δεν αρκούν: στη Δικαιοσύνη.

Σύμφωνα με πληροφορίες γύρω από την υπόθεση, εξετάζονται αστικές και ποινικές ενέργειες. Εάν και σε ποιο βαθμό θα ευδοκιμήσουν αποτελεί αποκλειστικά υπόθεση των αρμόδιων δικαστικών αρχών.

Το μήνυμα όμως είναι σαφές:

κανείς δεν δείχνει διατεθειμένος να κάνει πίσω.

Και μετά τα δικαστήρια… οι κάλπες;

Εδώ βρίσκεται ίσως η πραγματική πολιτική διάσταση της ιστορίας.

Η υπόθεση Ταβουλαρέα μπορεί να αποτελέσει αφετηρία για κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Στο τραπέζι βρίσκεται η πιθανότητα διεκδίκησης της προεδρίας της ΕΚΑΣΚΕΝΟΠ στις επόμενες εκλογές.

Και εφόσον αυτή η κινητικότητα αποκτήσει ευρύτερη οργανωτική μορφή, δεν μπορεί να αποκλειστεί η συγκρότηση νέου παραταξιακού πόλου με βλέμμα ακόμη και στις επόμενες αρχαιρεσίες της ΕΟΚ.

Εκεί ακριβώς αλλάζει το παιχνίδι.

Γιατί άλλο είναι να έχεις απέναντί σου έναν δυσαρεστημένο πρώην διαιτητή και άλλο να έχεις απέναντί σου ανθρώπους με δεκαετίες παρουσίας στο ελληνικό μπάσκετ, οργανωμένους πλέον σε κοινή κατεύθυνση.

Κορομηλάς, Γκόντας, Ταβουλαρέας, Μητσόπουλος, Αναστόπουλος

Τα συγκεκριμένα ονόματα κουβαλούν μεγάλη ιστορία μέσα στην ελληνική διαιτησία.

Δεν πρόκειται για ανθρώπους που γνώρισαν χθες το σύστημα.

Γνωρίζουν πρόσωπα.

Γνωρίζουν διαδικασίες.

Γνωρίζουν τι συνέβαινε επί χρόνια πίσω από κλειστές πόρτες.

Και, το σημαντικότερο, διαθέτουν δίκτυο επαφών και εμπειρία που δεν αποκτάται από τη μία ημέρα στην άλλη.

Εάν οι διαφορετικές αυτές προσωπικές διαδρομές συναντηθούν πράγματι σε ένα κοινό θεσμικό μέτωπο, τότε όσοι θεωρούσαν ότι είχαν «τελειώσει» με την προηγούμενη γενιά της διαιτησίας ίσως βρεθούν μπροστά σε μία πολύ δυσάρεστη έκπληξη.

Δίπλα σε ιστορικά στελέχη και προσωπικότητες του χώρου, όπως ο Γιάννης Κουτραφούρης, φαίνεται να δημιουργείται πλέον μια διαφορετική δυναμική.

Το μεγάλο λάθος

Και κάπου εδώ προκύπτει το ερώτημα που αρχίζει να συζητείται όλο και περισσότερο στους μπασκετικούς διαδρόμους:

Μήπως οι αποκλεισμοί πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα;

Μήπως αντί να αποδυναμώσουν συγκεκριμένα πρόσωπα, τους έδωσαν κοινό αντίπαλο;

Μήπως αντί να διασπάσουν την παλιά φρουρά, την επανένωσαν;

Και, τελικά, μήπως άνθρωποι που μέχρι χθες είχαν διαφορετικές πορείες και διαφορετικές επιδιώξεις αρχίζουν τώρα να αντιλαμβάνονται ότι απέναντι σε ένα σύστημα που θεωρούν ότι τους αποκλείει, η απάντηση μπορεί να είναι μόνο συλλογική;

Αν συμβεί αυτό, η μάχη δεν θα δοθεί μόνο μέσα στη διαιτησία.

Θα δοθεί στις αίθουσες των δικαστηρίων.

Θα δοθεί στις ενώσεις.

Θα δοθεί στις κάλπες.

Και ενδεχομένως, αργότερα, να φτάσει μέχρι την ίδια την ΕΟΚ.

Γιατί στην πολιτική –και το ελληνικό μπάσκετ έχει αποδείξει πολλές φορές ότι διαθέτει τη δική του πολιτική– υπάρχει ένας παλιός κανόνας:

Όταν προσπαθείς να εξουδετερώσεις πολλούς αντιπάλους ταυτόχρονα, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να τους ενώσεις.

Και τότε το πρόβλημα δεν είναι πλέον ο Ταβουλαρέας.

Είναι όλοι μαζί.