Η παραίτηση που εκθέτει ένα ολόκληρο μοντέλο διοίκησης – Από την ΕΚΑΣΚΕΜ μέχρι την ΕΟΚ

Όταν ο ίδιος ο πρόεδρος μιας Επιτροπής Πρωταθλημάτων αισθάνεται ότι η εισήγησή του απαξιώνεται και επιλέγει να παραιτηθεί αντί να παραμείνει σε έναν ρόλο χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, το πρόβλημα δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από διαδικασίες και τίτλους.

Ο Στέλιος Παπαγερίδης πρότεινε για την Α’ Κατηγορία Ανδρών δύο ομίλους με γεωγραφικά κριτήρια. Μια πρόταση με συγκεκριμένη λογική: λιγότερες μετακινήσεις και μικρότερο οικονομικό βάρος για τα σωματεία.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Η εισήγηση δεν υιοθετήθηκε.

Το σοβαρότερο όμως, σύμφωνα με όσα ο ίδιος περιγράφει στην παραίτησή του, είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε.

Και κάπου εδώ αρχίζει η πραγματική συζήτηση.

Επιτροπές με αρμοδιότητες ή επιτροπές-βιτρίνα;

Γιατί υπάρχει Επιτροπή Πρωταθλημάτων εάν ο επικεφαλής της αισθάνεται ότι δεν έχει ουσιαστικό λόγο ακόμη και για τη δομή του ίδιου του πρωταθλήματος;

Γιατί στελέχη αναλαμβάνουν θεσμικές αρμοδιότητες εάν οι εισηγήσεις τους μπορούν απλώς να παρακάμπτονται χωρίς να αισθάνονται ότι υπάρχει ουσιαστικός διάλογος;

Και κυρίως: είναι αυτή η αντίληψη διοίκησης που θέλουμε για το ελληνικό μπάσκετ;

Η ΕΟΚ μπορεί να υποστηρίξει ότι οι Ενώσεις διαθέτουν τη δική τους διοικητική αυτονομία. Σωστά.

Αυτό όμως δεν εξαφανίζει το ευρύτερο πολιτικό και θεσμικό ερώτημα.

Η Ομοσπονδία βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας του ελληνικού μπάσκετ. Και όταν στη βάση της πυραμίδας εμφανίζονται καταγγελίες για απαξίωση θεσμικών ρόλων, η κεντρική διοίκηση δεν μπορεί να συμπεριφέρεται σαν να πρόκειται για προβλήματα που αφορούν πάντοτε κάποιους άλλους.

Τα σωματεία δεν είναι κομπάρσοι

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μήνυμα της παραίτησης Παπαγερίδη.

Οι Ενώσεις και η Ομοσπονδία υπάρχουν επειδή υπάρχουν τα σωματεία. Όχι το αντίστροφο.

Τα σωματεία πληρώνουν μετακινήσεις, γήπεδα, προπονητές, αθλητές και λειτουργικά έξοδα. Αυτά κρατούν καθημερινά ζωντανό το άθλημα.

Επομένως, όταν κατατίθεται μια πρόταση που υποτίθεται ότι περιορίζει το οικονομικό κόστος τους, τουλάχιστον αξίζει ουσιαστική συζήτηση.

Δεν χρειάζεται να συμφωνήσει κανείς με την πρόταση Παπαγερίδη για να αντιληφθεί το πρόβλημα.

Χρειάζεται απλώς να αναρωτηθεί γιατί ένας πρόεδρος Επιτροπής Πρωταθλημάτων έφτασε στο σημείο να θεωρεί προτιμότερη την παραίτηση από την παραμονή του στη θέση.

Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί.

Και όχι μόνο από την ΕΚΑΣΚΕΜ.

Αφορά συνολικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται η σημερινή διοικητική πυραμίδα του ελληνικού μπάσκετ τις Ενώσεις, τις επιτροπές και —πάνω απ’ όλα— τα ίδια τα σωματεία.

Γιατί οι θεσμοί δεν κρίνονται από το πόσες επιτροπές δημιουργούν.

Κρίνονται από το αν επιτρέπουν στις επιτροπές αυτές να έχουν πραγματική φωνή.

Και όταν ένας άνθρωπος επιλέγει να εγκαταλείψει την καρέκλα αντί να λειτουργήσει ως διακοσμητικό στοιχείο, ίσως το πρόβλημα τελικά να μην βρίσκεται σε εκείνον που σηκώθηκε και έφυγε.

Ίσως βρίσκεται σε εκείνους που πρέπει να εξηγήσουν γιατί έφτασε στην πόρτα.