Τρία χρόνια διοίκηση, ένας χρόνος αγκαλιές: Γιατί ο Λιόλιος θυμήθηκε τώρα τα σωματεία;

Υπάρχει μια γνώριμη εικόνα στον ελληνικό αθλητισμό.

Τα πρώτα χρόνια μιας διοίκησης περνούν με αποφάσεις, συγκρούσεις, προτεραιότητες και τη συνηθισμένη διοικητική καθημερινότητα. Όσο όμως πλησιάζει η κάλπη, κάτι… αλλάζει.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Ο πρόεδρος γίνεται ξαφνικά πιο εξωστρεφής.

Περισσότερες επισκέψεις στα σωματεία. Περισσότερες συναντήσεις. Περισσότερες φωτογραφίες. Περισσότερα χαμόγελα. Περισσότερες αγκαλιές.

Και, βεβαίως, περισσότερη συζήτηση για ενισχύσεις και παροχές.

Το ερώτημα που δικαιούνται να κάνουν τα σωματεία είναι απλό:

Γιατί τώρα;

Γιατί αυτή η κινητικότητα να γίνεται τόσο έντονη όσο πλησιάζουν οι εκλογές και όχι με την ίδια συνέπεια σε ολόκληρη τη διάρκεια της θητείας;

Τα σωματεία δεν είναι εκλογικός μηχανισμός

Το ελληνικό μπάσκετ δεν χρειάζεται μια Ομοσπονδία που ανακαλύπτει τη βάση της όταν πλησιάζει η κάλπη.

Χρειάζεται μια Ομοσπονδία δίπλα στα σωματεία 365 ημέρες τον χρόνο.

Και εάν υπάρχουν χρήματα για την ενίσχυσή τους, αυτά πρέπει να κατανέμονται με σταθερά, δημόσια, αντικειμενικά και απολύτως διαφανή κριτήρια.

Γιατί διαφορετικά γεννιέται αναπόφευκτα ένα ερώτημα:

Πρόκειται για σταθερή πολιτική ανάπτυξης του μπάσκετ ή για προεκλογική στρατηγική;

Τρία χρόνια διοίκηση. Ένας χρόνος αγκαλιές;

Μια διοίκηση δεν κρίνεται από τις φωτογραφίες του τελευταίου χρόνου.

Κρίνεται από ολόκληρη τη θητεία της.

Τι έκανε για τα μικρά σωματεία;

Τι άλλαξε στις υποδομές;

Τι έκανε για τις ακαδημίες, τους προπονητές και τους διαιτητές;

Τι έκανε για το γυναικείο μπάσκετ και την περιφέρεια;

Και παράλληλα, ποιο είναι το αποτύπωμα των δικαστικών αντιπαραθέσεων που χαρακτήρισαν αυτή την περίοδο;

Γιατί δημιουργήθηκαν τόσες συγκρούσεις με ομάδες, ενώσεις και ανθρώπους του μπάσκετ;

Αυτά είναι τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν όταν έρθει η ώρα της κάλπης.

Όχι πόσες χειραψίες έγιναν. Ούτε πόσες φωτογραφίες ανέβηκαν.

Η κάλπη δεν πρέπει να θυμίζει «προεκλογικό πακέτο»

Οι εκλογές μιας Ομοσπονδίας πρέπει να αποτελούν διαδικασία αξιολόγησης μιας ολόκληρης τετραετίας.

Η οικονομική ενίσχυση δεν πρέπει να δημιουργεί αίσθημα υποχρέωσης.

Η επίσκεψη του προέδρου δεν πρέπει να αφήνει πίσω της το υπονοούμενο:

«Θυμήσου ποιος ήταν δίπλα σου όταν έρθει η ώρα της κάλπης».

Τα σωματεία πρέπει να ψηφίσουν ελεύθερα.

Και να θυμηθούν όλα.

Τις καλές αποφάσεις, αλλά και τις κακές.

Την παρουσία, αλλά και την απουσία.

Τις αγκαλιές του τελευταίου χρόνου, αλλά και τις συγκρούσεις των προηγούμενων.

Γιατί ύστερα από δύο εκλογικές αναμετρήσεις, ο καθένας μπορεί πλέον να κρίνει εάν βλέπει μια πραγματική αλλαγή νοοτροπίας ή απλώς έναν γνώριμο ρόλο που επαναλαμβάνεται όταν πλησιάζει η κάλπη.

Και αν ισχύει το δεύτερο, η ερμηνεία ίσως αξίζει… Νόμπελ Α΄ Ανδρικού Ρόλου.

Ένας πρόεδρος, όμως, δεν κρίνεται από το πόσο θερμά αγκαλιάζει τα σωματεία λίγο πριν από τις εκλογές.

Κρίνεται από το πόσο στάθηκε δίπλα τους όταν δεν υπήρχε καμία κάλπη στον ορίζοντα.

Και μια φράση που αποδίδεται συχνά στον Αβραάμ Λίνκολν ταιριάζει περισσότερο από ποτέ:

«Μπορείς να ξεγελάς όλους για κάποιο διάστημα και κάποιους για πάντα. Δεν μπορείς όμως να ξεγελάς τους πάντες για πάντα.»