Ο πατέρας του Κόντρο ήταν συμπαίκτης με τον Αλγκουαθίλ – Ο σκόρερ του ΟΦΗ γεννήθηκε στο Σαν Σεμπαστιάν – Η πορεία του (vids)

Με μία μεγάλη νίκη στις αποσκευές του θα επιστρέψει ο ΟΦΗ από την Αθήνα στο Ηράκλειο, καθώς επικράτησε 1-0 του Ολυμπιακού στο Φάληρο.

«Χρυσός σκόρερ» για τους Κρητικούς ήταν ο Κέναν Κόντρο και κατά ένα σπάνιο παιχνίδι της τύχης ο Βόσνιος στράικερ «χάλασε» το ντεμπούτο ενός ανθρώπου που γνωρίζει από παιδί, αφού ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ που ανέλαβε πρόσφατα την τεχνική ηγεσία των Πειραιωτών υπήρξε επί σειρά ετών συμπαίκτης του πατέρα του, Μέχο Κόντρο.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Βλέπετε ο φορ του ΟΦΗ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σαν Σεμπαστιάν, στον τόπο του νέου κόουτς των «ερυθρολεύκων», καθώς ο πατέρας του – όπως και ο Αλγκουαθίλ – λογίζεται στους «θρύλους» της Ρεάλ Σοσιεδάδ.

Ο Μέχο Κόντρο λοιπόν ήταν ένας εκ των κορυφαίων επιθετικών που έβγαλε ποτέ η πάλαι ποτέ ενωμένη Γιουγκοσλαβία και ύστερα η Βοσνία ως ανεξάρτητη χώρα.

Ξεκίνησε από τη Βελέζ Μόσταρ και το 1991 πήγε στη Ρεάλ Σοσιεδάδ όπου και «έχτισε» το όνομά του στην Ιβηρική, κάτι που του έδωσε το «εισιτήριο» ώστε το 1995 να συνεχίσει στην Μπαρτσελόνα.

Ευρύτερα «ρίζωσε» στην Ισπανία και μετέπειτα ανέλαβε προπονητής των τμημάτων υποδομής της Ρεάλ Σοσιεδάδ. Μάλιστα ο Αλγκουαθίλ ήταν εκείνος που τον διαδέχθηκε στον πάγκο της Β’ Ομάδας της, όταν ο δεύτερος ξεκινούσε και εκείνος την πορεία του στους πάγκους.

Οι δυο τους έπαιξαν μαζί στη Ρεάλ Σοσιεδάδ για τέσσερις σεζόν – φορ ο Κόντρο και αμυντικός ο Αλγκουαθίλ – από το 1991 ως το 1995, και γνωρίζονται πολύ καλά.

Μάλιστα ο Μέχο Κόντρο είπε τα καλύτερα για τον Ιμανόλ Αλγκουαθίλ, όταν εκείνος πήρε τα «ηνία» των «μεγάλων» του club και άρχισε να ξεδιπλώνει τις αρερές του. «Τον γνωρίζω από τότε που έπαιζα μαζί του και δεν με εκπλήσσει, γιατί αυτό που δείχνει τώρα είναι αυτό που έδειχνε και ως παίκτης, σε ότι αφορά το μαχητικό του πνεύμα. Ξέρει τι θέλει. Είναι ένας ικανός προπονητής», σχολίασε μεταξύ άλλων στα media.

Ας επιστρέψουμε όμως στον μεγάλο πρωταγωνιστή της προ ολίγων λεπτών αναμέτρησης.

Γεννήθηκε στη χώρα των Βάσκων το 1993, αφού όπως είπαμε ο πατέρας του έπαιζε τότε στη Ρεάλ Σοσιεδάδ. Ελέω γονιδίων είναι μάλλον εύκολα αντιληπτό γιατί έγινε ποδοσφαιριστής και κυρίως φορ. Το είχε το dna του. Η παραπάνω εξέλιξη φάνταζε ως η… φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων.

Όταν ήταν περίπου πέντε ετών ο πατέρας του πήγε στην Τενερίφη και εκεί, στα Κανάρια Νησία, ήταν που … μυήθηκε στα μυστικά της «στρογγυλής θεάς».

«Τότε έκανε (σ.σ. ο πατέρας του) ντους και μετά έβγαινε να παίξει ποδόσφαιρο μαζί μου στο άδειο στάδιο με τα φώτα σβηστά. Πήγαινα επίσης να παρακολουθήσω τις προπονήσεις και μετά συμμετείχα με τους παίκτες. Πάντα είχα μια μπάλα μαζί μου. Αργότερα, στο Σαν Σεμπαστιάν, η μητέρα μου με μάλωνε αν έλειπα από το μάθημα για να πάω να παίξω ποδόσφαιρο. Ξεκίνησα να παίζω στην παραλία με το σχολείο μου, το English School, όπου έβαζα πέντε γκολ ανά αγώνα. Από εκεί πήγα σε ορισμένες ακαδημίες και ύστερα υπέγραψα στη Ρεάλ Σοσιεδάδ. Στο σπίτι όλα είχαν να κάνουν με το ποδόσφαιρο. Βλέπαμε αγώνες και όταν ο μπαμπάς μου έλειπε, ήταν επειδή έπαιζε ποδόσφαιρο. Υπήρχαν μπάλες παντού», σχολίασε για τα παιδικά του χρόνια.

Βέβαια το νερό είχε ήδη… μπει στο αυλάκι.

Ο Κόντρο βρίσκονταν αρχικά και μάλλον εύλογα στη σκιά του πατέρα του, όπως δυστυχώς συμβαίνει πάντα. Ωστόσο σταδιακά άρχισε να δημιουργεί τον δικό του μύθο.

Μετά τη Ρεάλ Σοσιεδάδ ακολούθησε η Οσασούνα όπου οι εμφανίσεις του στη La Liga του άνοιξαν την πόρτα και για την Εθνική Βοσνίας.

Την ίδια στιγμή «μάθαινε» συνεχώς δίπλα στον Έντιν Τζέκο και συνέχισε, μεταξύ άλλων, σε Μάιντζ, Γκρασχόπερς, Κοπεγχάγη, Αθλέτικ Μπιλμπάο, Βαγιαδολίδ, Σαραγόσα και μέχρι πρότινος στη Φερεντσβάρος.

Παράλληλα συνεργάστηκε και με τον πατέρα του, αφού στις αρχές του 2010 ήταν προπονητής στα τμήματα υποδομής της Ρεάλ Σοσιεδάδ που ξεκίνησε, ενώ το 2023 στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας τους.

Βέβαια η συγκεκριμένη εξέλιξη δεν τον… διευκόλυνε. Το αντίθετο.

Ο πατέρας του είναι ο πιο αυστηρός κριτής του και ορισμένες φορές τον άφηνε εκτός αποστολής. «Ήταν δύσκολο και για τους δύο μας. Προσπαθήσαμε να το διαχειριστούμε όσο καλύτερα μπορούσαμε. Νομίζω ότι ήταν πιο δύσκολο για τον πατέρα μου, επειδή όλοι θα μιλούσαν ‘κάπως’ αν έπαιζα. Υπήρχαν επίσης φορές που με άφηνε εκτός ομάδας και αυτό δεν ήταν εύκολο για αυτόν. Πάντα πίστευα ότι μπορώ να παίξω», θα σχολιάσει μεταγενέστερα για τη συνύπαρξή τους.

Πάντως υπήρχε στο σπίτι και η μητέρα του, όπου όταν δεν τον έβαζε να παίζει… ανελάμβανε δράση. «Μου έλεγε ότι ‘δεν επρόκειτο να τον ταΐσω’ στο σπίτι. Γέλαγε. Και οι δύο νιώσαμε ανακούφιση όταν έφυγε. Ένιωσα ένα βάρος να φεύγει από πάνω μου».

Πλέον ο 1,88 φορ έγινε Κρητικός.

Την ίδια στιγμή ελέω της παρουσίας των γονιών του στην Ισπανία δεν βίωσε από κοντά τη φρίκη του πολέμου, αν και μεταγενέστερα ανέσυρε από την παιδική του μνήμη πως θυμάται ακόμη να φιλοξενούν οι γονείς του στο Σοδιεδάδ δεκάδες συγγενείς τους, που αναζητούσαν εκεί καταφύγιο πριν μεταναστεύσουν σε Γερμανία ή Νορβηγία.

Η γενέτειρα των δικών του, το χωριό Μπλάγκαϊ, απέχει 11 χιλιόμετρα από το Μόσταρ που ήταν στο επίκεντρο των τότε εχθροπραξιών. Έτσι η φαμίλια του και οι γνωστοί της έζησαν από κοντά τον θάνατο και τον πόνο και πολλοί από τους φίλους τους έχασαν τη ζωή τους στις σκοτεινές εκείνες ημέρες.

Ο Κόντρο όμως μεγάλωσε στο Σαν Σεμαστιάν και μικρός απολάμβανε τη δημοτικότητα του πατέρα του, που, όπως αναφέραμε παραπάνω, ήταν κάτι σαν «λαϊκός ήρωας» για τους φίλους της Ρεάλ Σοσιεδάδ.

Διατήρησε όμως τις ρίζες του. Τη γλώσσα και τη θρησκεία της οικογένείας του και ναι μεν τον πρώτο καιρό δεν έκρυβε πως αισθάνονταν, με γνώμονα την αντιμετώπιση που είχε από τον κόσμο, Βόσνιος για τους Ισπανούς και Ισπανός για τους Βόσνιους, πλέον νιώθει και εκείνος ως μία αναγνωρίσιμη αθλητική προσωπικότητα της πατρίδας του.

«Στη Βοσνία, ζούσαμε όλοι μαζί. Βόσνιοι, Κροάτες, Σέρβοι… Ήταν όλα πολυπολιτισμικά και οι άνθρωποι τα πήγαιναν καλά, αλλά τα πολιτικά και θρησκευτικά προβλήματα έκαναν τα πάντα να πάνε στραβά και ο πόλεμος τα κατέστρεψε όλα», θα πει αργότερα ο ίδιος για τις μαύρες – χωρίς εισαγωγικά – ημέρες του πολέμου.

Αλλά θα υπογραμμίσει παράλληλα. «Η γενιά μας έχει ξεπεράσει όλα αυτά. Αρκετοί φίλοι μου και συμπαίκτες είναι από το Βελιγράδι. Ορθόδοξοι, Καθολικοί και εγώ είμαι Βόσνιος Μουσουλμάνος, αλλά μιλάμε την ίδια γλώσσα, αν και αυτοί την αποκαλούν σερβική και εγώ τη λέω βοσνιακή. Πολλοί από τους καλύτερούς μου φίλους είναι Σέρβοι. Έχουμε μάθει να κοιτάμε τον άνθρωπο πριν από την καταγωγή του».

Αλήθεια. Μακάρι κανείς να μην βιώσει ξανά τη φρίκη του πολέμου και τον θάνατο. Τα λόγια του να βρουν απήχηση παντού.

Πάντως ας μην νομίζει κάποιος πως δεν σπούδασε και χάλασε το χατήρι της μητέρας του (βλέπε άνωθεν). Αρχικά πήγε, παράλληλα με το ποδόσφαιρο, σε μία σχολή οικονομικών που όμως δεν του άρεσε και έκατσε για μόνο λίγες μέρες. Αμέσως μετά εγγράφθηκε σε μία τουριστικών, από την οποία αποφοίτησε με επιτυχία.

Στο σώμα του βρίσκουμε και αρκετά τατουάζ, όπου και μεταξύ άλλων μπορεί κάποιος να δει τη δική του ημερομηνία γέννησης όπως και δικών του ανθρώπων, τα πρώτα γράμματα από τα ονόματα όσων αγαπά, μία μπάλα – λογικά – αλλά και τα σύνορα της πατρίδας του.