EuroLeague
Πρωταθλητής ΝΒΑ. Hall of Famer. Μέλος των καλύτερων πεντάδων. All Star. Ο λόγος για τον Γκάρι Πέιτον που βρέθηκε στην Αθήνα καλεσμένος της Novibet και μίλησε στο Sportal.
Πρωταθλητής ΝΒΑ. Hall of Famer. Μέλος των καλύτερων πεντάδων. All Star. Αν αρχίσουμε να αραδιάζουμε τις προσωπικές και ομαδικές επιτυχίες του τεράστιου Γκάρι Πέϊτον θα μας πάρει ώρα οπότε ας αρκεστούμε στο γεγονός ότι ένας τέτοιος παίκτης, αυτή η τεράστια προσωπικότητα, ο ένας και μοναδικός glove, ένας από τους λίγους παίκτες που τολμούσε και μπορούσε να κοιτάξει στα μάτια τον GOAT Μάικλ Τζόρνταν βρέθηκε στη χώρα μας.
Καλεσμένος της Novibet, o “The Glove” έδωσε το παρόν πρωί και απόγευμα στο τουρνουά 3 on 3 που διοργανώθηκε στην κεντρική πλατεία της Αθήνας, την Πλατεία Κοτζιά απέναντι από το Δημαρχείο με την υποστήριξη φυσικά του Δήμου Αθηναίων.
Απλός, προσιτός αλλά και συνάμα… τρομακτικός με εκείνο το βλέμμα που πάγωνε τους αντιπάλους του στην άμυνα στα ‘90ς όπου μεσουράνησε ο Πέιτον παρακολούθησε από κοντά τους αγώνες του τουρνουά, έκανε τις παρατηρήσεις του, κινήθηκε σαν κοινός θνητός ανάμεσα σε δεκάδες παιδιά που φορούσαν t-shirt ή ρεπλίκες από τις φανέλες τους και ας ήταν… αγέννητοι οι περισσότεροι όταν όργωνε τα παρκέ του ΝΒΑ.
Φυσικά το Sportal ήταν εκεί και ακολούθησε βήμα βήμα την παρουσία του στη χώρα μας και προλάβαμε να μοιραστούμε μαζί του κάποιες σκέψεις του. Όπως για παράδειγμα ποιος ήταν ο ιδανικός συμπαίκτης στην τεράστια καριέρα του όπου διατέλεσε παίκτης κυρίως των Σιάτλ Σουπερσόνικς και στη συνέχεια των Λος Άντζελες Λέικερς, των Μιλγουόκι Μπακς, των Μπόστον Σέλτικς και τον Μαιάμι Χιτ.
Προσωπικά περίμενα (και κατά βάθος ήθελα) να απαντήσει “ο Σον Κεμπ” αφού οι δυο τους αποτέλεσαν το αχτύπητο δίδυμο “πάρε-βάλε” όσο φόρεσαν μαζί τη φανέλα των θρυλικών Σόνικς που δεν υπάρχουν πια με τον reign man να προσφέρει εκείνα τα βροντερά, τα μοναδικά καρφώματά του. Όμως ο Πέιτον την είχε έτοιμη την απάντηση και την ξεστόμισε δίχως δισταγμό.
“Ο Σακ. Ξεκάθαρα ο Σακίλ Ο’ Νιλ” είπε και το πρόσωπό του άστραψε όπως τα καρφώματα του ίσως πιο dominant παίκτη ρακέτας στην ιστορία του ΝΒΑ. “Με τον Σακ είχαμε χημεία από την αρχή. Οι συνεργασίες μας γίνονταν με κλειστά μάτια σαν να παίζαμε χρόνια μαζί από την πρώτη μέρα που βρεθήκαμε συμπαίκτες” θυμήθηκε γυρνώντας τη μνήμη του πίσω 22 χρόνια. Τη σεζόν 2003-04, τη πρώτη αλλά όχι μοναδική σεζόν της συνύπαρξής τους στους Λέικερς αφού ακολούθησε και η διετία στους Μαιάμι Χιτ (2005-07) όταν πανηγύρισαν και το πρωτάθλημα. Το μοναδικό στην καριέρα του Πέιτον.
“Με τον Σακ ήμασταν κάτι παραπάνω από συμπαίκτες. Και ακόμη είμαστε. Είναι ένας από τους φίλους που ακόμη διατηρούμε στενή επαφή και χαίρομαι κάθε στιγμή μαζί του όπως τότε που ήμασταν συμπαίκτες” πρόσθεσε.
Ο Πέιτον έκανε όνομα στο ΝΒΑ ως ένας από τους κορυφαίους αμυντικούς στην ιστορία. Το 1996 αναδείχθηκε αμυντικός της χρονιάς, αλλά στο παλμαρέ του έχει κάτι που κανείς άλλος παίκτης στην ιστορία δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα. Αναδείχθηκε μέλος της καλύτερης αμυντικής πεντάδας για 9 (!) συνεχόμενες σεζόν. Από το 1993-94 έως το 2001-02!
Οι ομηρικές μάχες του με τον Μάικλ Τζόρνταν στους τελικούς του 1996 μνημονεύονται μέχρι σήμερα. Τον ρώτησα ποιον παίκτη της σημερινής εποχής θεωρεί τρόπον τινά διάδοχό του όσον αφορά στις αμυντικές ικανότητες και την προσήλωση και η απάντησή του ήταν ξανά ακαριαία.
“Έχει το ίδιο όνομα με εμένα. Ο γιος μου ο Γκάρι Πέιτον Τζούνιορ. Δεν το λέω γιατί είναι γιος μου, αλλά γιατί πραγματικά είναι. Παίζει ρόλο τελικά το DNA” είπε χαμογελώντας και πρόσθεσε: “Έχει πολλά από τα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού μου. Μελετάει τον αντίπαλο, είναι πάντα συγκεντρωμένος, είναι σκληρός, εκρηκτικός” λέει με περηφάνια και συμπληρώνει. “Εκτός από τον Τζούνιορ θα έβαζα στην ίδια θέση και τον Τζρου Χόλιντεϊ. Ένας πραγματικά φοβερός αμυντικός”.
Στην καριέρα του ο Πέιτον πήρε τίτλους, έπαιξε σε τελικούς (με τρεις διαφορετικές ομάδες, Σόνικς, Λέικερς και Χιτ), κατέκτησε δύο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια σε Ατλάντα (1996) και Σίντνεϊ (2000), γέμισε το προσωπικό του παλμαρέ με δεκάδες ατομικές διακρίσεις.
Ποια όμως θα ήταν η ιστορία της ζωής του αν στα γυμνασιακά του χρόνια δεν… κολλούσε με την πορτοκαλί μπάλα, παρέα τότε με τον πάλαι ποτέ παίκτη (και) του Παπάγου Γκρεγκ Φόστερ με τον οποίο αποτέλεσε αχτύπητο δίδυμο 40 χρόνια πριν.
“Αν δεν γινόμουν μπασκετμπολίστας ε; Δεν με έχουν ρωτήσει ποτέ ξανά. Ωραία ερώτηση φίλε. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου ασχολούμαι με το μπάσκετ. Αν όμως δεν το είχα κάνει το μόνο σίγουρο είναι πως το αντικείμενο της απασχόλησής μου θα είχε να κάνει με τα παιδιά. Όχι απαραίτητα ως προπονητής ή μέντορας σε κάποιο σπορ. Μπορεί να γινόμουν δάσκαλος. Οτιδήποτε έχει να κάνει με την εκπαίδευση, την καθοδήγηση των νέων ανθρώπων. Πάντα μου άρεσε να δείχνω τον δρόμο. Να συναναστρέφομαι με παιδιά, με νεαρό κόσμο όπως εδώ τώρα στο τουρνουά. Σίγουρα θα είχε να κάνει με αυτό” κατέληξε.
