Το άλμα πίστης στο ευρωπαϊκό μπάσκετ

Τα ακριβή νούμερα παραμένουν υπό καθεστώς NBA, αλλά ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: το ενδιαφέρον για το ευρωπαϊκό μπάσκετ είναι απολύτως υπαρκτό.

Το μοντέλο που συζητείται δείχνει αναδιάρθρωση εσόδων, εισροή νέου κεφαλαίου, αλλαγές στη διακυβέρνηση και, τελικά, έλεγχο του οικοσυστήματος. Η φιλοδοξία είναι η ενοποίηση του συστήματος, η επέκταση στη Δυτική Ευρώπη και η αύξηση του οικονομικού του ορίου. Τα τηλεοπτικά δικαιώματα θα αναδιαμορφωθούν και θα διανεμηθούν πιο παγκοσμίως, οι χορηγίες θα κλιμακωθούν και το ticketing βασίζεται στην υπόθεση ότι κάθε αγώνας μπορεί να αποφέρει πάνω από τα διπλάσια έσοδα σε σχέση με σήμερα - όχι μέσω περισσότερων αγώνων, αλλά μέσω υψηλότερης αξίας ανά αγώνα.

Ωστόσο, η βασική ένταση εντοπίζεται αλλού. Οι οικονομικές προβλέψεις αυξάνονται σημαντικά, ενώ το ίδιο το αθλητικό προϊόν παραμένει σχεδόν αμετάβλητο. Παράλληλα, αναμένεται ότι οι παραδοσιακές αγορές του μπάσκετ θα δουν μειωμένη συμμετοχή.

Λιγότερες ομάδες, μικρότερη τοπική παρουσία, αλλά υψηλότερες προσδοκίες εσόδων. Η υπόθεση είναι ότι ένα ισχυρότερο παγκόσμιο brand και μια πιο κεντρικοποιημένη προσέγγιση στη διανομή μπορούν να αντισταθμίσουν τη μειωμένη τοπική βάση.

Το κατά πόσο αυτό μπορεί να λειτουργήσει στην Ευρώπη παραμένει αβέβαιο. Η Ευρώπη δεν είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι κατακερματισμένη, πολιτισμικά βαθιά ριζωμένη και δομημένη πάνω σε ισχυρά τοπικά οικοσυστήματα.

Το κεφάλαιο εμφανίζεται ως ευκαιρία, αλλά μεγάλο μέρος του χρηματοδοτεί franchise fees. Οι σύλλογοι αντλούν κεφάλαια όχι για να ενισχύσουν τα projects τους, αλλά για να αποκτήσουν πρόσβαση στο σύστημα. Μια λογική franchise που θυμίζει ό,τι βλέπουμε σε πολλούς κλάδους.

Σκεφτείτε το ως εξής: για να ανοίξει κανείς ένα McDonald’s, πληρώνει για να αποκτήσει πρόσβαση σε ένα μοντέλο. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, η αφετηρία θα μπορούσε να είναι διαφορετική. Το ευρωπαϊκό μπάσκετ μοιάζει περισσότερο με ένα δίκτυο εστιατορίων. Σε αυτή τη λογική, ο αγοραστής θα έπρεπε να πληρώνει για να αποκτήσει πρόσβαση στο δίκτυο - όχι το αντίστροφο.

Η κερδοφορία συχνά χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για να αμφισβητηθεί η αξία. Το ευρωπαϊκό μπάσκετ δεν είναι σταθερά κερδοφόρο, άρα γιατί να επενδύσει κάποιος; Αυτό μπορεί να ισχύει. Όμως η κερδοφορία και η αξία δεν είναι το ίδιο. Το οικοσύστημα διαθέτει αξία που έχει χτιστεί επί δεκαετίες και έχει αποτιμηθεί ανεξάρτητα σε πάνω από 3,2 δισ. ευρώ. Στους περισσότερους κλάδους, το κεφάλαιο κατευθύνεται προς την αξία. Εδώ, εκείνοι που τη δημιούργησαν καλούνται να πληρώσουν για να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτή. Σε αυτό το σημείο σπάει η συμμετρία.

Την ίδια στιγμή, το πιο σημαντικό επίπεδο απουσιάζει σε μεγάλο βαθμό από τη συζήτηση. Η μακροπρόθεσμη αξία βρίσκεται στις υποδομές: γήπεδα, περιοχές ανάπτυξης, δεδομένα και εμπορικές πλατφόρμες που λειτουργούν όλο τον χρόνο. Από τη στιγμή που γίνει αποδεκτό το μοντέλο, το επόμενο βήμα γίνεται ξεκάθαρο: περισσότερο κεφάλαιο, μεγαλύτερα projects και έλεγχος αυτών των υποδομών. Και τότε, η λήψη αποφάσεων απομακρύνεται ακόμη περισσότερο από τις αγορές όπου δημιουργήθηκε αρχικά η αξία.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το NBA μπορεί να δημιουργήσει αξία. Η ικανότητά του στην εκτέλεση είναι απαράμιλλη. Όμως αυτό δεν είναι το βασικό ερώτημα. Το ερώτημα είναι πώς μπορεί να ισορροπήσει η ασυμμετρία που εισάγεται. Γιατί δεν πρόκειται απλώς για τη δημιουργία κάτι νέου. Πρόκειται για το πόσο από αυτό που ήδη υπάρχει θα παραχωρηθεί - και ποιος θα καρπωθεί τελικά την αξία.