){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
EuroLeague
)
Η Έλενα Μποσγανά βοήθησε την Εθνική Γυναικών να προκριθεί στο Ευρωμπάσκετ 2027, επιστρέφοντας μετά από δραματικές στιγμές πολέμου στο Ισραήλ, όπου έζησε σειρήνες, καταφύγια και μια επικίνδυνη διαφυγή μέσω Αιγύπτου.
Με δύο επιβλητικές νίκες απέναντι στη Βόρεια Μακεδονία (101-47) και τη Δανία (99-77), η Εθνική ομάδα Γυναικών εξασφάλισε την πρόκριση στη δεύτερη φάση των προκριματικών του Ευρωμπάσκετ 2027, ολοκληρώνοντας με επιτυχία το «παράθυρο» της FIBA.
Για την Έλενα Μποσγανά, όμως, αυτή η επιτυχία είχε πολύ βαθύτερη σημασία. Η 23χρονη φόργουορντ βρέθηκε στην… μέση ενός πολέμου, αφού αγωνιζόταν στην Ελιτζούρ Ράμλα του Ισραήλ και εξαιτίας της κατάστασης με τις ΗΠΑ και το Ιράν αναγκάστηκε να αποχωρήσει.
Η ίδια μίλησε στην ιστοσελίδα της ΕΟΚ για την περιπέτειά της, τις δύσκολες στιγμές και τα μαθήματα ζωής που πήρε. Για την απόφασή της να φύγει από την Ισπανία και να πάει στο Ισραήλ, η Μποσγανά εξηγεί:
«Υπήρχαν διάφοροι λόγοι για τους οποίους έπρεπε να φύγω από την Ισπανία. Το περιβάλλον εκεί δεν με κάλυπτε. Έπρεπε να βρω άλλη ομάδα σε μία μη μεταγραφική περίοδο. Δεν ήταν εύκολο. Ήταν ένα δύσκολο χρονικό διάστημα. Όταν ήρθε η πρόταση από την Ελιτζούρ Ράμλα, άρχισα να το σκέφτομαι. Η Ελιτζούρ, ιστορικά είναι μία από τις καλύτερες ομάδες του Ισραήλ και εκείνο το διάστημα αγωνιζόταν στο EuroCup. Αν και στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπήρχε το γεγονός ότι το Ισραήλ είναι πάντα εμπλεκόμενο σε κάποια πολεμική σύγκρουση, πήρα την απόφαση να πάω.
Στην αρχή αυτό με άγχωνε αλλά είχα ρωτήσει πολλά κορίτσια, Αμερικανίδες κυρίως, που είχαν πάει στην χώρα ή είχαν αγωνιστεί πέρυσι που τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα, και μου είπαν ότι όλα ήταν μια χαρά. Έχω και φίλους από την εποχή που ήμουν στο Στάνφορντ που είναι Ισραηλινοί, οπότε με βοήθησαν και αυτοί να πάρω την απόφαση. Έπρεπε να πάρω ένα ρίσκο. Προφανώς τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι όπως ήταν στο μυαλό μου…».
)
Σχετικά με την αρχική περίοδο διαμονής της στο Ισραήλ: «Πιστεύω ότι ο κόσμος δεν ξέρει στην πραγματικότητα πώς είναι η ζωή στο Ισραήλ. Ακόμα και τώρα η ζωή των ανθρώπων στην χώρα κυλάει κανονικά. Υπάρχουν μεν οι βόμβες, οι πύραυλοι και οι αναχαιτίσεις, αλλά η ζωή τους συνεχίζεται κανονικά. Οι πρώτοι μήνες της διαμονής μου, στην πόλη κυλούσαν ομαλά. Ήμουν κι εγώ πολύ χαρούμενη που βρισκόμουν σ’ ένα διαφορετικό περιβάλλον. Μέχρι την στιγμή που άλλαξαν όλα!».
Για τη στιγμή που άκουσε για τον πόλεμο: «Το προηγούμενο διάστημα ακουγόταν ότι υπήρχε ένταση μεταξύ της χώρας και του Ιράν αλλά εμείς, οι ξένες, δε ξέραμε πολλά. Ώσπου μια μέρα η φυσικοθεραπεύτρια στην ομάδα μου, την ώρα που “έδενε” τα πόδια μου για να πάω στην προπόνηση, με ρώτησε:
“Φοβάσαι για τον πόλεμο;” Ποιον πόλεμο; απάντησα. Για ποιον πόλεμο μιλάμε; Μια εβδομάδα μετά, η Αμερικάνικη Πρεσβεία στο Ισραήλ εξέδωσε ανακοίνωση καλώντας τους υπηκόους της, να φύγουν αμέσως από την χώρα. Όταν μάθαμε για την ανακοίνωση, υπήρξε μια αναστάτωση. Καταλάβαμε πως κάτι σοβαρό συνέβαινε. Κάποιες από τις συμπαίκτριές μου, έκλεισαν αμέσως αεροπορικά εισιτήρια για την επόμενη μέρα, κάτι που σκέφτηκα να κάνω κι εγώ παρά το γεγονός ότι είχα προγραμματίσει την αναχώρησή μου για την Ελλάδα για δυο μέρες αργότερα. Όλα αυτά συνέβησαν την Παρασκευή.
Την επόμενη μέρα, το Σάββατο, ξύπνησα οκτώ παρά τρία το πρωί. Θυμάμαι ότι κοίταξα το ρολόι και μετά τον ουρανό. Είχε ήλιο και σκέφτηκα ότι το προηγούμενο βράδυ ίσως ήμασταν λίγο υπερβολικές που πανικοβληθήκαμε και αγχωθήκαμε. Στις 8 ακριβώς ήχησαν οι σειρήνες! Δεν υπήρχε καμία προειδοποίηση ούτε ενημέρωση για το τι είχε συμβεί. Δεν γνώριζα αν γινόταν επίθεση στην χώρα, ή η χώρα είχε επιτεθεί σε κάποια άλλη.
Έντρομη πήγα στο καταφύγιο που βρίσκεται μέσα στο διαμέρισμα. Την ίδια στιγμή κάλεσα στο τηλέφωνο ένα ζευγάρι που διέμενε στον επάνω όροφο για να μάθω τι συνέβαινε. Λίγο αργότερα κατέβηκε η κυρία να με καθησυχάσει και με ενημέρωσε ότι το Ισραήλ και οι Η.Π.Α είχαν επιτεθεί στο Ιράν. Ήμουν σε σοκ!».
Σχετικά με την παραμονή στο Ισραήλ μετά το κλείσιμο του αεροδρομίου: «Ήταν αδύνατον να μείνω μόνη μου στο σπίτι! Ευτυχώς ήρθε μια συμπαίκτριά μου. Δύο ώρες αργότερα, ήχησε η δεύτερη σειρήνα. Η πρώτη σκέψη πια που έκανα ήταν να κλείσω αμέσως το εισιτήριο της επιστροφής μου εκείνη την ημέρα κάτι το οποίο τελικά έκανα. Δυστυχώς όμως, λίγες ώρες μετά, έκλεισε το αεροδρόμιο και μείναμε όλες στη χώρα. Το επόμενο διήμερο, που οι επιθέσεις του Ιράν είχαν ενταθεί, οριακά βγαίναμε από το καταφύγιο. Δεν προλαβαίναμε να φάμε, καλά-καλά. Για έναν Έλληνα και έναν άνθρωπο μη ισραηλινό, όλα αυτά ήταν καταστάσεις που δεν φαντάζεσαι καν ότι θα ζήσεις».
Για την ανησυχία της: «Από τη μία, η αεράμυνα του Ισραήλ είναι από τις ισχυρότερες στον κόσμο. Από την άλλη όμως ακούγαμε οτιδήποτε συνέβαινε στον εξωτερικό χώρο. Τις αναχαιτίσεις των πυραύλων στο ουρανό, τις εκρήξεις… Επειδή το Ισραήλ είναι μια μικρή χώρα και η πόλη στην οποία έμενα ήταν κοντά στο Τελ Αβίβ, ακούγονταν όλα! Φανταστείτε, ένα βράδυ έπεσε ένας πύραυλος στο Τελ Αβίβ, και νομίζαμε ότι έπεσε δίπλα μας παρά το γεγονός η απόσταση του κτιρίου όπου μέναμε μέχρι το σημείο όπου έπεσε ο πύραυλος είναι είκοσι λεπτά!».
)
Για την επικοινωνία της με τις αρχές και τον κόουτς Ιτούδη: «Όλο εκείνο το διάστημα είχα συχνή επικοινωνία με τους ανθρώπους στην ελληνική πρεσβεία και με τον Έλληνα πρόξενο οι οποίοι με ενημέρωναν για τις εξελίξεις. Ακόμη και με τον κόουτς Ιτούδη μίλησα λίγο πριν αναχωρήσει η Χάποελ Τελ Αβίβ από τη χώρα. Νομίζω ότι έφυγε τη δεύτερη μέρα των επιθέσεων.
Όλοι με βοήθησαν πάρα πολύ. Στην τέταρτη μέρα αρχίσαμε να ψάχνουμε με τις ξένες συμπαίκτριές μου, πώς θα φύγουμε από τη χώρα. Είχαμε μάθει ότι και άλλοι ξένοι σχεδίαζαν να φύγουν μόνοι τους και αποφασίσαμε να κάνουμε το ίδιο. Νοικιάσαμε ένα βαν και βρήκαμε έναν οδηγό για να πάμε οδικώς μέχρι την Αίγυπτο κι από εκεί να φύγουμε αεροπορικώς για τις χώρες μας».
Για τη διαφυγή μέσω Αιγύπτου: «Την ημέρα που ξεκινήσαμε το ταξίδι για την Αίγυπτο, δέκα λεπτά μετά την αναχώρησή μας άρχισαν πάλι να ηχούν οι σειρήνες. Το αυτοκίνητο έπρεπε να σταματήσει για να κατέβουμε, να σκύψουμε στο έδαφος και να καλυφθούμε. Σε περίπτωση έκρηξης πυραύλου ή βόμβας, τα θραύσματα και το ωστικό κύμα μπορούν να προκαλέσουν σοβαρούς τραυματισμούς, επομένως έπρεπε να προστατευτούμε.
Μόλις έληξε ο συναγερμός συνεχίσαμε το ταξίδι μας, κι όταν φτάσαμε κοντά στα σύνορα με την Αίγυπτο κατεβήκαμε από το βαν και περπατήσαμε σχεδόν ενάμιση χιλιόμετρο “φορτωμένες” με τα πράγματά μας. Την στιγμή που περάσαμε τα σύνορα εγώ και οι τρεις συμπαίκτριές μου πανηγυρίζαμε. Το πρώτο μέρος της περιπέτειάς μας, είχε λήξει».
Για το αεροδρόμιο της Αιγύπτου: «Το συγκεκριμένο αεροδρόμιο ήταν κλειστό πάρα πολλά χρόνια και είχε ανοίξει μόνο και μόνο για να γίνει ο επαναπατρισμός των ανθρώπων που ήταν από άλλες χώρες. Για να καταλάβετε, ο έλεγχος των ονομάτων των ανθρώπων που θα ταξίδευαν γινόταν από μία χειρόγραφη λίστα!».
Για την επιστροφή στην Ελλάδα και τα μαθήματα ζωής: «Επέστρεψα στην Ελλάδα, έχοντας πάρει πολλά μαθήματα. Το πρώτο πράγμα που έμαθα είναι πως σ’ αυτή τη ζωή, τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ούτε καν η ειρήνη! Δεύτερον απόκτησα μεγαλύτερη ενσυναίσθηση για τους ανθρώπους που βιώνουν παρόμοιες καταστάσεις. Είτε συστηματικά, είτε σποραδικά. Τρίτον, έμαθα να εκτιμώ περισσότερο ακόμη και τα πιο απλά πράγματα που συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας. Ακόμη και το να κάνω μπάνιο χωρίς να φοβάμαι ότι θα ηχήσουν οι σειρήνες και θα πρέπει να βγω αμέσως να πάω στο καταφύγιο. Ακούγεται τρελό, αλλά είναι η πραγματικότητα».
Για τη σημασία της παρέας και της υποστήριξης: «Τέλος, συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό είναι στις δύσκολες καταστάσεις να έχεις γύρω σου ανθρώπους και παρέα. Αν ήμουν εντελώς μόνη, χωρίς τις ξένες συμπαίκτριές μου, δε ξέρω τι θα είχα κάνει. Επίσης, ήταν πολύ συγκινητική η στήριξη που είχα όλο αυτό το διάστημα και από τους ανθρώπους της Εθνικής ομάδας. Τις συμπαίκτριές μου, τον κόουτς την κ. Σοφία (σ.σ. Κλιγκοπούλου) το γυμναστή… Απ’ όλους! Είναι συγκινητικό να βλέπεις σε μια δύσκολη κατάσταση να υπάρχουν άνθρωποι που σε στηρίζουν και ενδιαφέρονται για σένα. Αυτό μου έδινε δύναμη. Αν κάποιος μου έλεγε πριν επτά μήνες τι θα συνέβαινε αυτόν τον χρόνο, θα γελούσα. Δεν θα τον πίστευα. Θα τρόμαζα.
Εν τέλει όμως κατάλαβα πως ότι μας έρχεται μπορεί να είναι για καλό. Θα περάσουμε δυσκολίες, αλλά θα τις ξεπεράσουμε. Είναι στη φύση του ανθρώπου. Θέλει δε θέλει, σε κάποια περίοδο της ζωής του θα περάσει δύσκολα και πρέπει να το ξεπεράσει. Πλέον δεν κάνω μακροχρόνια πλάνα. Ζω το παρόν και ελπίζω! Ελπίζω να σταματήσουν γρήγορα όλα αυτά που συμβαίνουν, γιατί πραγματικά είναι πολύ στενάχωρο να ζουν άνθρωποι υπό αυτές τις συνθήκες».
)
)
)
)
)
)
)
