Μοντέρο – ΜακΚιντάιρ: Πώς θα λειτουργήσει το νέο δίδυμο του Ολυμπιακού

Η απόκτηση του Γιάν Μοντέρο δεν φέρνει απλώς ακόμα έναν ποιοτικό γκαρντ στο ρόστερ του Ολυμπιακού. Δημιουργεί, μαζί με τον Κόντι Μίλερ-ΜακΚιντάιρ, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και ιντριγκαδόρικα δίδυμα περιφέρειας στην Ευρώπη. Το πρώτο ερώτημα που γεννιέται στο μυαλό όλων είναι απλό: Ποιος θα έχει την μπάλα στα χέρια; Η απάντηση, όμως, αποδεικνύεται πολύ πιο σύνθετη.

Ο εγκέφαλος και ο εκτελεστής

Ο Μίλερ-ΜακΚιντάιρ δεν είναι ο κλασικός scoring guard. Το μεγαλύτερο προσόν του είναι ότι διαβάζει εξαιρετικά το παιχνίδι. Είναι ο παίκτης που οργανώνει, ελέγχει τον ρυθμό, πιέζει την άμυνα, βρίσκει την τέλεια πάσα και βάζει τους συμπαίκτες του στις κατάλληλες θέσεις. Με απλά λόγια, είναι ο γκαρντ που κάνει όλους τους γύρω του καλύτερους. Σε αρκετές επιθέσεις, θα είναι εκείνος που θα κατεβάζει την μπάλα και θα δίνει το έναυσμα για να ξεκινήσει το σύστημα.

Από την άλλη, ο Μοντέρο είναι ο δημιουργός του «χάους». Εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά. Ο νεαρός άσος δεν χρειάζεται απαραίτητα να οργανώσει την επίθεση από το μηδέν. Αυτό που χρειάζεται είναι μία άμυνα που έχει ήδη μετακινηθεί. Είναι elite σε καταστάσεις isolation (απομονώσεις), στο pick and roll, στις αλλαγές κατεύθυνσης, στα closeouts, αλλά και στη δημιουργία μετά την πρώτη ντρίμπλα. Όταν πάρει την μπάλα, η άμυνα βρίσκεται ήδη σε κατάσταση πίεσης. Αυτό τον κάνει περισσότερο έναν «εκρηκτικό» δημιουργό παρά έναν κλασικό οργανωτή.

Το τέλος των παραδοσιακών ρόλων και η κατανομή της μπάλας

Όποιος περιμένει να δει τον έναν σε ρόλο καθαρού point guard και τον άλλον ως shooting guard, μάλλον κάνει λάθος. Το σύγχρονο μπάσκετ δεν λειτουργεί πια με αυτά τα στεγανά. Στην πραγματικότητα, Μίλερ-ΜακΚιντάιρ και Μοντέρο θα μοιράζονται συνεχώς τους ρόλους στο παρκέ.

Μία κατοχή μπορεί να ξεκινά με τον Κόντι, να συνεχίζεται με ένα handoff, η μπάλα να περνά στον Μοντέρο και εκείνος να παίρνει την τελική απόφαση. Στην επόμενη κατοχή, μπορεί να συμβεί ακριβώς το αντίθετο.

Ποιος δημιουργεί; Και οι δύο, αλλά με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Ο Κόντι δημιουργεί μέσω της κυκλοφορίας, του διαβάσματος της άμυνας, της extra pass και της διαχείρισης του pick and roll. Ο Μοντέρο δημιουργεί μέσω της προσωπικής φάσης, της διείσδυσης (penetration), προκαλώντας το collapse της άμυνας για να βγάλει μια kick out πάσα. Οι δύο αυτοί τρόποι δεν συγκρούονται, αλλά συμπληρώνουν αρμονικά ο ένας τον άλλον.

Στο ερώτημα για το ποιος τελειώνει τις φάσεις, το προβάδισμα ανήκει ξεκάθαρα στον Μοντέρο, καθώς είναι ένας πολύ πιο φυσικός σκόρερ.

Πώς θα μοιραστούν την μπάλα σε μια κατοχή; Πιθανότατα όχι με ένα στείρο 50-50, αλλά μέσα από μια ροή:

• Πρώτη φάση επίθεσης – Κόντι: Για ρυθμό, οργάνωση και διάβασμα.
• Δεύτερη φάση – Μοντέρο: Για δημιουργία ανισορροπίας και ρήγμα στην άμυνα.
• Τελική επίθεση – Μοντέρο ή ο ελεύθερος συμπαίκτης: Ανάλογα με την αντίδραση της άμυνας.

Η εξίσωση των γκαρντ: Πώς βρίσκονται οι ισορροπίες;

Φυσικά, η άφιξη του Δομινικανού δεν επηρεάζει μόνο τον Κόντι Μίλερ-ΜακΚιντάιρ. Αλλάζει συνολικά την ιεραρχία και τις ισορροπίες σε όλη την περιφέρεια του Ολυμπιακού. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας καλείται να διαχειριστεί ένα γκρουπ γκαρντ με διαφορετικά χαρακτηριστικά, αλλά και με παίκτες που δικαιολογημένα διεκδικούν σημαντικό χρόνο συμμετοχής.

• Τόμας Ουόκαπ – Ο αμυντικός «εγκέφαλος»: Παραμένει ο κορυφαίος αμυντικός της ομάδας και ο παίκτης που προσφέρει έλεγχο, ηρεμία και υψηλό μπασκετικό IQ. Δεν είναι απαραίτητα ο πρώτος δημιουργός ή εκτελεστής, όμως σε παιχνίδια υψηλής έντασης δύσκολα θα λείπει από το παρκέ, καθώς η αμυντική του επιρροή είναι μοναδική.
• Εβάν Φουρνιέ – Ο εκτελεστής: Δεν χρειάζεται πολλές κατοχές για να επηρεάσει το παιχνίδι. Αντίθετα, θα ωφεληθεί τα μέγιστα από την παρουσία δημιουργών όπως οι Μοντέρο και Μίλερ-ΜακΚιντάιρ, αφού θα βρίσκει περισσότερα ελεύθερα σουτ και ιδανικές συνθήκες για να εκτελέσει.
• Τάιλερ Ντόρσεϊ – Ο μεγάλος γρίφος: Ίσως ο παίκτης που επηρεάζεται περισσότερο από τις νέες ισορροπίες. Διαθέτει το ταλέντο να σκοράρει με πολλούς τρόπους, όμως πλέον θα πρέπει να βρει τον ρόλο του σε μια περιφέρεια με περισσότερους χειριστές από ποτέ. Η αποτελεσματικότητά του χωρίς την μπάλα και η συνέπειά του στην άμυνα ενδέχεται να καθορίσουν τον χρόνο συμμετοχής του.

Το «Ντόμινο», οι κερδισμένοι ψηλοί και η πρόκληση του Μπαρτζώκα

Αν το δίδυμο Μοντέρο/ΜακΚιντάιρ (και γενικότερα η λειτουργία της περιφέρειας) αποδώσει όπως αναμένεται, ο μεγάλος κερδισμένος μπορεί να είναι ο Σάσα Βεζένκοφ. Ο Μοντέρο θα αναγκάζει την άμυνα να κλείνει, ο ΜακΚιντάιρ θα βρίσκει την έξτρα πάσα και ο Βεζένκοφ θα εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις κινήσεις του χωρίς την μπάλα. Παράλληλα, ο Νίκολα Μιλουτίνοφ θα δει περισσότερες συνεργασίες στο pick-and-roll.

Το πλεονέκτημα για τον Γιώργο Μπαρτζώκα είναι ότι διαθέτει γκαρντ με συμπληρωματικά χαρακτηριστικά. Το «κλειδί» είναι ότι δεν θα ζητήσει από τον έναν να παίξει τον ρόλο του άλλου.

Η πρόκληση, όμως, είναι τεράστια. Σε μια εξαντλητική σεζόν σε EuroLeague και πρωτάθλημα, θα χρειαστεί να μοιράσει λεπτά, ρόλους και κατοχές, κρατώντας όλους τους παίκτες ικανοποιημένους. Στο σύγχρονο ευρωπαϊκό μπάσκετ, οι μεγάλες ομάδες δεν χτίζονται γύρω από έναν μόνο δημιουργό, αλλά γύρω από πολλαπλές απειλές. Αν ο Ολυμπιακός βρει τη σωστή ισορροπία ανάμεσα στον έλεγχο του Ουόκαπ, τη δημιουργία του Μίλερ-ΜακΚιντάιρ, την εκρηκτικότητα του Μοντέρο, την εκτέλεση του Φουρνιέ και το instant scoring του Ντόρσεϊ, τότε θα αποκτήσει μία από τις πιο ευέλικτες, απρόβλεπτες και πλήρεις περιφέρειες της Ευρώπης.

Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει το ταλέντο. Το ερώτημα είναι αν όλοι αυτοί οι ρόλοι θα συνυπάρξουν αρμονικά μέσα στο ίδιο αγωνιστικό πλαίσιο.