){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
EuroLeague
)
Ο Γιάννης Ψαράκης γράφει για τον ανώτερο Παναθηναϊκό που πήρε δίκαια το Κύπελλο, με κομβική τη δεύτερη πεντάδα, άμυνα και καθαρό μυαλό, αλλά και τον Ολυμπιακό που πλήρωσε ρίσκα, αστοχία και λανθασμένες επιλογές.
Λένε ότι τα μεγάλα ματς τα καθορίζουν οι λεπτομέρειες. Mόνο που τον αποψινό τελικό τον καθόρισε η καλύτερη ομάδα και αυτή ήταν ο Παναθηναϊκός.
Ο καλύτερος φετινός Παναθηναϊκός, η ομάδα που πήγε στο Ηράκλειο με στόχο να καθαρίσει τη μαύρη κηλίδα της ήττας από τον Κολοσσό (και όσων προηγήθηκαν στην Ευρωλίγκα τον προηγούμενο ενάμιση μήνα) και κατάφερε να ρεφάρει πνευματικά, αλλά και αγωνιστικά παίρνοντας τεράστιο μπουστάρισμα για την τελική ευθεία της σεζόν.
Από την άλλη, ο Ολυμπιακός, έκανε all-in, τόσο με την παρουσία του (ανέτοιμου) Ντόρσεϊ που έμοιαζε με ξένο σώμα μετά το ταξίδι του στις ΗΠΑ και την απουσία του για 5 μέρες από την ομάδα, όσο, κυρίως, με την απόφαση να μπουν στη 12αδα οι (τραυματίες) Μιλουτίνοφ και Τζόουνς και να μείνει εκτός ο πιο αξιόπιστος σουτέρ της ομάδας (Πίτερς).
Όλο αυτό στοχεύοντας να «φθείρει» τον θεωρητικά πιο αδύναμο Παναθηναϊκό στη ρακέτα, όμως με τον τρόπο που έπαιξε (1/13 τρίποντα στο 1ο ημίχρονο) είδε τη μπίλια στη ρουλέτα να «κάθεται» στο μηδέν και αυτό ακριβώς πήρε από έναν τελικό που ήθελε τόσο πολύ.
Για τους πράσινους τη διαφορά τη διαφορά την έκανε ξεκάθαρα η 2η πεντάδα. Ή αν προτιμάτε το γεγονός ότι όποιος παίκτης ερχόταν από τον πάγκο προσέφερε (πολλά) περισσότερα από τους βασικούς.
Μπαίνει ο Χέιζ-Ντέιβις αντί του Χουάντσο (που είχε «φάει» 12 πόντους σε μια περίοδο από τον Βεζένκοφ), κρατάει τον Σάσα στο ένα καλάθι στη 2η, βάζει και 6 μαζεμένους πόντους. Μπαίνει ο (MVP) Ρογκαβόπουλος αντί του Οσμάν; Τσουπ 10 πόντοι με απόλυτη ευστοχία στη 2η περίοδο. Μπαίνει ο Μήτογλου αντί του εξαιρετικού όσον αφορά στην ενέργεια που έβγαλε στο παρκέ Χολμς, 5 μαζεμένοι πόντοι στο ξέσπασμα της ομάδας του Αταμάν.
Κάπως έτσι το 17-17 έγινε 19-33 και ο τελικός άρχισε να “γέρνει” για τα καλά προς τον Παναθηναϊκό. Ο Ολυμπιακός στο ίδιο διάστημα αντί να τροφοδοτεί τους ψηλούς, έμοιαζε σαν τον σκύλο που κυνηγούσε την ουρά του. Σωρεία άστοχων τριπόντων (0/8 μετά το μοναδικό εύστοχο του Γουόρντ στην 1η περίοδο), μηδέν ψυχραιμία, πανικοβλημένη αντίδραση στην ανεβασμένη ψηλά στην περιφέρεια επιθετική άμυνα του Παναθηναϊκού.
Οι ερυθρόλευκοι έμοιαζαν λες και περίμεναν να βρουν μπροστά τους έναν άλλο Παναθηναϊκό. Στην πραγματικότητα αυτό έγινε. Είδαν έναν αλλαγμένο προς το (πολύ) καλύτερο Παναθηναϊκό, ήρεμο, να διαβάζει σχεδόν τέλεια τις επιθέσεις, να έχει απόλυτη συγκέντρωση στην άμυνα και να παίρνει το μάξιμουμ από όσους πάτησαν παρκέ.
Δικαιότατα λοιπόν οι πράσινοι έκαναν 22 τα τρόπαιά τους στη διοργάνωση (σε 29 τελικούς, ποσοστό επιτυχίας 75,8%) αλλά κυρίως πήραν ψυχολογική ένεση αντίστοιχη με αυτή που είχε πάρει ο Ολυμπιακός μετά τη νίκη του στο ΟΑΚΑ για την Ευρωλίγκα.
Μένει πλέον να μετουσιωθεί και σε θετικά αποτελέσματα στην Ευρωλίγκα. Τον τρόπο (πλέον) τον γνωρίζουν.
Όσο για τον Ολυμπιακό, τέτοιες ήττες φέρνουν συνήθως εσωστρέφεια (όπως γίνεται 99 στις 100 φορές στον ηττημένο των «αιώνιων» ντέρμπι) οπότε είναι στο χέρι του κόουτς Μπαρτζώκα και του κλαμπ να περιχαρακώσουν την ομάδα, να της δείξουν εμπιστοσύνη για τη συνέχεια της Ευρωλίγκας και να δουν το δάσος (του Final-4) και όχι το δέντρο (της απώλειας του τίτλου).
Μιας απώλειας που σίγουρα πάντως πονάει λόγω των όσων προανέφερα για τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε η συγκεκριμένη αναμέτρηση.
){kind=small}
Παναθηναϊκός ){kind=small}
Ολυμπιακός )
)
)
)
)
)
)
)
