Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός: Δεν ήταν κωμωδία, αλλά χιλιοπαιγμένη παρωδία

Ο Γιάννης Ψαράκης γράφει για το ντέρμπι Παναθηναϊκού AKTOR - Ολυμπιακού που δεν είναι ποτέ αδιάφορο αλλά έμοιαζε με χιλιοπαιγμένη παρωδία

Καταρχάς να το ξεκαθαρίσουμε ότι στην εποχή της απόλυτης τοξικότητας που ζούμε ανάμεσα στους δύο “αιώνιους” όχι τώρα αλλά εδώ και σχεδόν 20 χρόνια δεν υπάρχει “αδιάφορο” μεταξύ τους παιχνίδι. Αυτό επίσης που δεν πρόκειται να αλλάξει είναι ότι αμφότεροι θα είναι τόσο μα τόσο προβλέψιμοι ακόμη και σε αγώνες διαδικαστικού χαρακτήρα. Πως; Μα γκρινιάζοντας προκαταβολικά για το… επόμενο. Μόνο που πλέον έχουν περάσει σε άλλο επίπεδο.

Θα διαφωνήσω λοιπόν με τον Εργκίν Αταμάν ότι το ματς της Δευτέρας ήταν “θέατρο” και “κωμωδία”. Ήταν μία χιλιοπαιγμένη παρωδία με γνωστούς πρωταγωνιστές, αναμενόμενες και ειπωμένες ξανά και ξανά ατάκες και τοξικότητα. Όχι από τον Ναν και τον Ντόρσεϊ που μαναφούκιασαν για το τίποτα και αποβλήθηκαν (πολύ κακώς) για το ακόμη πιο τίποτα. Αλλά για όσα έγιναν από το τζάμπολ κιόλας.

Καταρχάς ο Παναθηναϊκός είχε λόγω των σημαντικότατων είναι η αλήθεια απουσιών του το τέλειο άλλοθι για την ήττα οπότε είχε πεδίο δόξης λαμπρό για να γκρινιάξει. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο σφύριγμα των διαιτητών με πρώτο και καλύτερο τον προπονητή του που προκάλεσε τεχνική ποινή στο πρώτο 5λεπτο και μάλιστα μετά από καθαρή φάση. Η “γραμμή” είχε περάσει και στην εξέδρα οπότε μέχρι το τέλος δεν υπήρχε ούτε ένα σφύριγμα που δεν αμφισβητήθηκε ενώ ακολούθησαν και οι κλασσικές ατάκες περί διαιτησίας, τα post στα social του ιδιοκτήτη κλπ κλπ Κάπου το έχουμε ξαναδεί το έργο, ναι;

Οι απέναντι, δε, πήγαν στο ΟΑΚΑ για να… καταγγείλουν. Με την πρώτη ευκαιρία τα non paper (που βαφτίζονταν “ανακοινώσεις” από μερίδα των ΜΜΕ, έτσι για να κανονικοποιηθεί και η “εκ των έσω πληροφόρηση”) έφευγαν "σφαίρα". Τρία τον αριθμό μόνο στο πρώτο ημίχρονο. Ό,τι έβριζαν τον Μπαρτζώκα οι οπαδοί. Ναι, λες και στα προηγούμενα παιχνίδια στο ΟΑΚΑ τον υποδέχονταν με σύνθημα “Γιώργο, ψυχάρα, Ολυμπιακάρα” και στο ΣΕΦ υποδέχονται τον Αταμάν με κόκκινα τριαντάφυλλα. Κάπου το έχουμε ξαναδεί το έργο, ναι;

Δεν έλειψε η παραδοσιακή γκρίνια για τη μετάδοση της ΕΡΤ λες και για τους 60 πόντους του Ολυμπιακού στο 1ο ημίχρονο έφταιγε ο Δημήτρης ο Χατζηγεωργίου. Και φωνάζουν, ποιοι, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός που έχει καθιερώσει και κανονικοποιήσει με την ανοχή φυσικά της δημόσιας τηλεόρασης να “απολαμβάνουν” μεταδόσεις των “δικών τους” σπίκερ, ή αυτών που είναι πιο αρεστοί στην εξέδρα.

Αν για κάτι είναι υπόλογη η ΕΡΤ για το φιάσκο της Δευτέρας είναι ότι το ertflix για μία ακόμη φορά είχε… πέσει (σάμπως είναι και ποτέ όρθιο;) και κυρίως ότι έφτασαν στο σημείο για να ικανοποιήσουν τους… πελάτες τους να διαβάζουν on air τα non paper που μοίραζαν οι υπεύθυνοι Τύπου κατά τη διάρκεια του αγώνα. Οι συνάδελφοι στα κλαμπ μια χαρά έκαναν τη δουλειά τους, για αυτό είναι εκεί για να προασπίζονται τα συμφέροντας της εταιρείας/ομάδας, η ΕΡΤ όμως δεν είχε καμία δουλειά να τα αναπαράγει και μάλιστα την ώρα του αγώνα στο πλαίσιο του ξεκατινιάσματος.

Πάμε και στις εντελώς άκυρες δηλώσεις του Αταμάν για τους Ντόρσεϊ, Βεζένκοφ και την ελληνικότητά τους. Δηλαδή όταν ο Παναθηναϊκός κέρδισε πριν ενάμιση μήνα τον Ολυμπιακό στο Κύπελλο αυτό δεν ίσχυε; Φτηνή δικαιολογία αγαπητέ Εργκίν αφού τους όρους που παίζεται το ελληνικό πρωτάθλημα τους γνώριζες πριν καν έρθεις στη χώρα μας. Και στη δική σου άλλωστε που είναι “μετρ” στις… τουρκοποιήσεις τα ίδια και χειρότερα γίνονται και εσύ απολάμβανες κατά καιρούς αντίστοιχων προνομίων όπου κοουτσάριζες, έτσι δεν είναι;

Και στην τελική αν κάποιοι δεν δικαιούνται διά να ομιλούν για “ελληνοποιήσεις” και “εύνοια” του κράτους είναι οι ομάδες που εν μια νυχτί έκαναν Έλληνες τους Τάρλατς, Τόμιτς, Κούουσμα, Σοκ και δεκάδες άλλους από τη δεκαετία του ‘70 και μετά μέχρι το σήμερα. Να δεχτώ ότι η υπόθεση του Γουόκαπ έγινε προς το συμφέρον μιας ομάδας του Ολυμπιακού. Όπως επίσης ότι ο παίκτης έχει να παίξει σχεδόν 2 χρόνια με την Εθνική (τελευταίος του αγώνας τον Αύγουστο του 2024 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού) αλλά εξακολουθεί να απολαμβάνει ο ίδιος και κυρίως η ομάδα του των προνομίων του διαβατηρίου.

Αν είχε κάτι να πει ο Αταμάν και ο Παναθηναϊκός αυτό θα έπρεπε να ήταν και όχι ότι “παίζουν ως Έλληνες ένας Βούλγαρος και ένας που γεννήθηκε στις ΗΠΑ”. Στις ΗΠΑ ήταν γεννημένος άλλωστε και ένας ακόμη “νατουραλιζέ” ο οποίος πήρε εν μία νυχτί ελληνικό διαβατήριο (υπό τη διοίκηση Βασιλακόπουλου προς τα τέλη των ‘10ς), χρησιμοποιήθηκε ως Ελληνας στο πρωτάθλημα από τον Παναθηναϊκό αλλά στην Εθνική στην οποία υποτίθεται θα χρησιμοποιούσε το διαβατήριο δεν έπαιξε ούτε μία φορά. Ο Ζακ Όγκαστ. Το διαβατήριο του οποίου 1-2 χρόνια αφότου έφυγε από τα μέρη μας (και δεν ξαναπάτησε) ανακλήθηκε στα… μουλωχτά.

Λοιπόν ας σταματήσουν την προκαταβολική και τόσο προβλέψιμη (άρα κουραστική) γκρίνια για τα πάντα αμφότεροι αιώνιοι και ας ασχοληθούν με την Ευρωλίγκα. Γιατί το πρόσφατο παρελθόν έχει δείξει ότι το να αναλώνονται τόσο πολύ με τις… έριδες εσωτερικού έχει αντίκτυπο στα αποτελέσματά τους στο εξωτερικό. Εξι ήττες στους 9 τελευταίους αγώνες Ευρωλίγκα μετά από ελληνικό ντέρμπι ο Ολυμπιακός, επτά ήττες στους 13 τελευταίους αγώνες Ευρωλίγκα αντίστοιχα ο Παναθηναϊκός. Το όλον 13 ήττες στους 22 τελευταίους αγώνες τους ποσοστό 59%. Τα κεφάλια μέσα λοιπόν. Κουράσατε..