Το πρωτάθλημα τώρα αρχίζει! Που υστερεί η ΑΕΚ, γιατί ο Ολυμπιακός είναι φαβορί, το ερωτηματικό του ΠΑΟΚ, το διπλό μειονέκτημα του Παναθηναϊκού

Ο Λευτέρης Δούκας γράφει για την έναρξη των play off 1-4 που θα κρίνουν την υπόθεση τίτλο και «σκιαγραφεί» το προφίλ των τεσσάρων ομάδων της κορυφής

Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ είναι πιο «περπατημένοι» από την ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ προβλημάτισε τελευταία, στην απόσταση του Παναθηναϊκο΄ύ προσθέστε και τον προπονητή υπό προθεσμία.

Πείτε αλήθεια τώρα, εάν ακούγατε αυτές τις ημέρες την εισαγωγή του τραγουδιού Ελλάς του Βασίλη Παπακωνσταντίνου «το πρωτάθλημα αρχίζει κι η εξέδρα πλημμυρίζει» δε θα ροκάρατε στο ρυθμό;

Ρωτάω γιατί μερικά χρόνια πριν θα μονολογούσαμε «άσε μας ρε φίλε, ποιο πρωτάθλημα; Κυριακή έχει τσίπουρα με την παρέα, το βράδυ που έχει αθλητικά η τηλεόραση θα μάθουμε τι έγινε στους αγώνες..»

Θα πει κάποιος ότι αγωνιστικές παίζονται από Αύγουστο και αρχίζουν τα play offs, το κανονικό πρωτάθλημα όμως τώρα ξεκινάει. Τους προηγούμενους μήνες γευόμασταν τα ορεκτικά, έφτασε η ώρα για το κυρίως πιάτο.

Με την υπερδιέγερση να βαράει κόκκινο, ας ζυγίσουμε τα μέχρι στιγμής δείγματα γραφής των ομάδων που ξεδιπλώθηκαν στο χόρτο. Ίσως αποτελέσουν μπούσουλα, για όσα έρχονται.

Η πρωτοπόρος ΑΕΚ, έδειξε αξιοθαύμαστη σταθερότητα και συνέπεια, δεν την «πήρε από κάτω» ειδικά τους πρώτους μήνες που ακόμη ψαχνόταν.

Κάτι που πιστώνεται 100% στον προπονητή της, που θα ήταν ο δικαιούχος του τίτλου «προπονητής της χρονιάς» αν η ψηφοφορία γινόταν τώρα.

Στάθηκε επάξια κόντρα σε πιο έτοιμες και δουλεμένες ομάδες, από τους προπονητές τους.

Ο μεν ΠΑΟΚ μοιάζει με ζυμάρι στα χέρια του Λουτσέσκου, που μετά από πέντε συνεχή χρόνια στον πάγκο του δίνει το σχήμα που θέλει εύκολα και γρήγορα. Στην ίδια περίπου φάση κι ο Ολυμπιακός του Μεντιλίμπαρ.

Το καλοκαίρι που ήρθε ο Νίκολιτς για να τους ανταγωνιστεί, ήθελε κάνα 15ήμερο μέχρι να μάθει να πηγαίνει στα Σπάτα χωρίς gps κι άλλο τόσο για να απομνημονεύσει τα ονόματα των παικτών του. Οι άλλοι είχαν έτοιμες τις συνταγές, ο Σέρβος μάθαινε τα διαθέσιμα υλικά έχοντας και τρεις απαιτητικούς προκριματικούς ως δαμόκλειο σπάθη πάνω από το κεφάλι του.

Πέτυχε σε όλα υπερκαλύπτοντας τις αποστάσεις, αλλά το πιθανότερο είναι ότι το προαναφερθέν μειονέκτημα σε σχέση με τους υπόλοιπους δυο ανταγωνιστές, θα φανεί τώρα. Σε άκρως κρίσιμες, απαιτητικές και χωρίς ανάσα αναμετρήσεις, με κάθε λάθος να κοστίζει ακριβά.

Δε βρίσκω τον τρόπο που θα μπορέσει να δείξει πιο έτοιμη ομάδα από τους πιο «περπατημένους και καλύτερα ζυμωμένους» αντιπάλους, φάνηκε και στην κανονική διάρκεια όταν δεν κατάφερε να κερδίσει κάποιον εξ αυτών.

Περίπτωση να δούμε ξανά το περσινό στραπάτσο δεν υπάρχει, δε νομίζω όμως ότι έχει τα φόντα να κερδίσει όλα τα παιχνίδια φωτιά που απαιτούνται, για να παραμείνει πρώτη.

Ο Ολυμπιακός φαντάζει ως φαβορί και το ένα βασικό κριτήριο είναι η πορεία στο Champions League. Ξεκινώντας στραβά, βρέθηκε μπροστά σε τρία απανωτά must win παιγνίδια και τα κέρδισε όλα, πετυχαίνοντας το βασικό στόχο που ήταν η πρόκριση από τη League Phase.

Στα play offs, όλοι οι αγώνες είναι επίσης must win.

Μπορεί στην κανονική περίοδο να έκανε γκέλες, αλλά όταν παίζεις με Μπαρτσελόνα, Ρεάλ και Άρσεναλ, οι αγώνες της εγχώριας διοργάνωσης αντιμετωπίζονται ως αγγαρεία θες δε θες.

Ειδικά όταν παρά τα στραβοπατήματα, παραμένεις στην κορυφή ή πέριξ αυτής.

Τα «έκανε τόσες σέντρες και δεν απειλεί από τον άξονα» που ακούγονταν μετά από στραβές δεν ακυρώνονται, αλλά το δέλεαρ του τίτλου θα τα υπερκαλύψει.

Βρισκόμενος απέναντι σε πρόκληση έξι κρίσιμων αγώνων, που και με δυσκολότερους αντιπάλους έδειξε ότι έχει τον τρόπο, χρειάζεται απλά να βγάλει το χαρακτήρα που έδειξε στην Ευρώπη.

Η δεύτερη παράμετρος που δίνει το χρίσμα του φαβορί στον Ολυμπιακό, είναι ότι αν και η τελευταία νίκη που πέτυχε σε βάρος των υπολοίπων των play offs χρονολογείται πριν την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, δεν ήταν κατώτερος σε κανένα από τα μεταξύ τους παιχνίδια πρωταθλήματος. Είτε τα έχασε, είτε δεν τα κέρδισε.

Δεν ήταν χειρότερος ούτε από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα και στο Καραϊσκάκης, ούτε από την ΑΕΚ στη Φιλαδέλφεια, ούτε ακόμα ακόμα και από τον Παναθηναϊκό στην πιο σοκαριστική ήττα της χρονιάς, όπως και στη Λεωφόρο. Σε ορισμένα εξ αυτών μάλιστα, ήταν καλύτερος.

Ο ΠΑΟΚ αποτελεί ερωτηματικό, αν κι ένα μήνα πριν έδειχνε ότι δεν έχει αντίπαλο περνώντας από παντού σαν άνεμος.

Ακόμη και ο φρενήρης ρυθμός με τον οποίον έβγαλε το μεγαλύτερο μέρος της μέχρι στιγμής σεζόν πάντως, δημιουργούσε την εξής απορία: Αν φτάσει σε σημείο που δεν είναι τόσο καταιγιστικός, θα μπορεί να κερδίσει; Οι μικρές ή μεγαλύτερες κοιλιές είναι αναπόφευκτες για όλους, το θέμα είναι να κρατάς κάποιες σταθερές και να μη χάνεις πόντους όταν διανύεις τέτοιες περιόδους.

Χωρίς το πέναλτι του Φωτιά στην Κηφισιά δεν ξέρω αν θα έφευγε έστω με το Χ, με το Βόλο ήταν τραγικός, ενώ ούτε με τον Λεβαδειακό έδειξε κάτι αξιόλογο παρά το άνετο 3-0.

Το πλέον προβληματικό είναι ότι τα παιχνίδια αυτά δεν εντάσσονταν στο εξουθενωτικό πρόγραμμα των απανωτών αγώνων, που εγκαινιάστηκε λίγο πριν τα μέσα και ολοκληρώθηκε στο τέλος του χειμώνα.

Το δεύτερο πρόβλημα του ΠΑΟΚ είναι πως αρκεί ένα κακό αποτέλεσμα, για να τον βυθίσει στην εσωστρέφεια. Συμβαίνει σε όλες τις οικογένειες, απλά στον ΠΑΟΚ ξεπερνάει κάθε όριο και ίσως επιτείνεται λόγω προσμονής σε χρονιά γενεθλίων.

Οι ελπίδες του τελευταίου Παναθηναϊκού, στηρίζονταν σε εξωποδοσφαιρικές θεωρίες του τύπου «επικίνδυνος είναι όποιος δεν έχει κάτι να χάσει». Σε περίπτωση που κάποιος εκ των τριών -με βασικότερο υποψήφιο τον ΠΑΟΚ, λόγω της μικρότερης διαφοράς- δεν ξεκινούσε καλά, ίσως έδινε το δικαίωμα στους πράσινους να πιστέψουν στο παραπάνω βήμα.

Διαβάζοντας ωστόσο τον τελευταίο καιρό ρεπορταζιακά υπονοούμενα για επισφαλή θέση του Μπενίτεθ, είναι απορίας άξιον σε τι μπορεί να ελπίζει μια ομάδα που ενδέχεται να διαλυθεί για να στηθεί εκ νέου, όπως συμβαίνει σταθερά τα τελευταία χρόνια.

Αν υπήρχε μια βάση συσπείρωσης που θα κρατούσε ζωντανές τις ελπίδες του Παναθηναϊκού για να μην τα παρατήσει, θα ήταν το σύνθημα «και του χρόνου πάλι μαζί θα είμαστε, ότι καλύτερο πάρουμε φέτος κέρδος θα είναι για την επόμενη χρονιά της αντεπίθεσης».

Για να έχει απήχηση τέτοιο σύνθημα θα έπρεπε να ακουστεί από τις κεφαλές του αγωνιστικού, που όμως δε γνωρίζουν αν θα παραμείνουν. Και δυστυχώς το καταλαβαίνουν και οι ποδοσφαιριστές, οπότε ακόμη κι αν ακουγόταν δε θα έπειθε κανέναν.

Στην αρκετά μεγάλη βαθμολογική διαφορά λοιπόν, προστίθεται το επιπλέον μειονέκτημα, ότι ο Παναθηναϊκός θα είναι η μοναδική ομάδα που θα κατέβει με προπονητή υπό προθεσμία.

Κανείς δεν παίρνει όρκο τι θα συμβεί με Νίκολιτς, Μεντιλίμπαρ και Λουτσέσκου σε περίπτωση που δεν κατακτήσουν το στόχο, ουδείς εκ των τριών πάντως ξεκινά με ρητή προϋπόθεση ότι αν αποτύχουν κουνάνε μαντίλι.