Αυτή η ΑΕΚ του Νίκολιτς, ακόμα και αν βρει ταβάνι, μπορεί και να το τρυπήσει

Ο Κώστας Τσίλης γράφει για όσα απέδειξε η ΑΕΚ στον εαυτό της στην ρεβάνς με την Ράγιο και όσα αφήνει πίσω του αυτός ο άδικος και πρόωρος αποκλεισμός

Η ΑΕΚ είχε κερδίσει τελευταία φορά ισπανική ομάδα, στο μακρινό 1988, μ’ ένα φτωχό 1-0, που δεν της έφτασε στην ρεβάνς για να προκριθεί. Η Ράγιο Βαγιεκάνο δεν κέρδισε μόνο την ΑΕΚ φέτος στο Βαγιέκας με 3-0, είχε κερδίσει με το ίδιο σκορ και την Ατλέτικο Μαδρίτης που τώρα είναι στα ημιτελικά του Champions League.

Δεν θυμάμαι άλλη φορά κατά το παρελθόν, ομάδα που να έχει μόλις προκριθεί στα ημιτελικά της Ευρώπης, να σταματάει τους πανηγυρισμούς για να χειροκροτήσει την αντίπαλο της. Το έκαναν οι παίκτες της Βαγιεκάνο, στους παίκτες της ΑΕΚ. Ούτε και θυμάμαι άλλον προπονητή που να έχει πάρει ιστορική ευρωπαϊκή πρόκριση στα ημιτελικά, να παραδέχεται δημοσίως πως έπρεπε να είχε προκριθεί η αντίπαλος του. Το είπε ο προπονητής της Ράγιο για την ΑΕΚ του Νίκολιτς.

Είμαι σίγουρος πως δεν υπήρχε ούτε ένας μέσα στο αγωνιστικό χώρο ή στον πάγκο ή στις κερκίδες της Νέας Φιλαδέλφειας, που να μην πίστευε πως το σκορ θα πήγαινε στο 5-1 ή και παραπάνω, εάν είχε γίνει το 4-1 στο πλασέ του Ζίνι από το μισό μέτρο στην κενή εστία. Γενικώς δεν υπήρχε κανείς στη Νέα Φιλαδέλφεια, σε κανένα σημείο του παιχνιδιού, που να μην πίστευε πως η ΑΕΚ μπορούσε να ολοκληρώσει το αθλητικό θαύμα, όπως το είχε χαρακτηρίσει ο Νίκολιτς. Ακόμα και όταν φαινόταν πως πλέον είχαν αποκάμει από την υπερπροσπάθεια.

Όλα όσα έλεγε ο Νίκολιτς ήδη από το αεροδρόμιο της Μαδρίτης και στο ταξίδι της επιστροφής στην Αθήνα, μετά την ήττα με 3-0 στο Βαγιέκας. Όλα όσα έβγαιναν από τις συζητήσεις των παικτών στις προπονήσεις στα Σπάτα όλες τις προηγούμενες μέρες, δεν ήταν απλώς κουβέντες για να ανέβει η ψυχολογία. Ήταν πραγματικά η βάση της προετοιμασίας για την ρεβάνς με την Ράγιο. Ο Νίκολιτς και παίκτες του δούλεψαν και ετοιμάστηκαν, για να μπουν στο γήπεδο και να κάνουν την ανατροπή. Και την έκαναν.

Για όσους δεν το έχουν συνειδητοποιήσει, η ΑΕΚ ισοφάρισε την ήττα του πρώτου αγώνα στο Βαγιεκας, πριν καν συμπληρωθεί μία ώρα αγώνα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Και της είχαν μείνει και ρέστα, τουλάχιστον δυο πολύ μεγάλες χαμένες ευκαιρίες για μεγαλύτερο σκορ. Το έχει καταφέρει διότι τακτικά έκανε σχεδόν το τέλειο ματς και πνευματικά ήταν σε απόλυτη προσήλωση. Σχεδόν όπως είχε κάνει στο Φάληρο, απλώς τότε ήταν πολύ διαφορετική η συνθήκη. Απλώς και σ’ εκείνο το ματς και στην ρεβάνς με την Ράγιο, η ΑΕΚ εκτέλεσε στο ακέραιο το πλάνο του προπονητή, για να πάρει αυτό που θέλει. Απλώς με τους Ισπανούς ξέφυγε μια φάση και όταν έχεις ένα 3-0 να ανατρέψεις, είναι ικανό αυτό να κάνει όλη την ζημιά.

Προφανώς και σ’ όλους μέσα στην ΑΕΚ, μένει το μεγάλο παράπονο, πως χάθηκε μια ευκαιρία για παρουσία στα ημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης, από έναν αντίπαλο που δεν ήταν καλύτερος σε κανένα από τα δυο ματς. Και ας προερχόταν από ένα από τα τοπ πρωταθλήματα του πλανήτη, με εντάσεις και ταχύτητες που μια ελληνική ομάδα δύσκολα μπορεί να πιάσει. Η ΑΕΚ έπαιξε ένα ματς στο Βαγιέκας που έχασε 3-0 κάνοντας τις τριπλάσιες καθαρές ευκαιρίες από την αντίπαλο της. Και έπαιξε και ένα ματς στη Φιλαδέλφεια που κέρδισε 3-1, έχοντας ευκαιρίες για να βάλει τουλάχιστον άλλα τρία γκολ. Πως να χωνέψεις τέτοιο αποκλεισμό.

Ωστόσο αυτό που απέδειξε η ΑΕΚ στον εαυτό της, στην ρεβάνς με την Ράγιο, είναι πως όντως έχει γίνει μια ομάδα του believe and never give up, για οποιαδήποτε συνθήκη. Είναι μάλιστα μια από τις πιο believe and never give up εκδοχή, σ’ ολόκληρη την ιστορία της ΑΕΚ. Έτσι ήθελε να την φτιάξει ο Νίκολιτς από το καλοκαίρι. Έτσι την έφτιαξε. Έτσι μπήκε σε ευρωπαϊκό όμιλο με τρεις προκρίσεις, έτσι τερμάτισε στην τρίτη θέση, έτσι έφτασε μέχρι τα προημιτελικά και αγκάλιασε μια επική πρόκριση, έτσι είναι η πρώτη και με διαφορά πέντε βαθμών στο πρωτάθλημα. Μια ομάδα που ακόμα αν βρει ταβάνι, μπορεί και να το τρυπήσει.

Και κάπως έτσι βγαίνει πάντα μπροστά αυτό που κάνει η ομάδα και έπονται κάθε φορά τα ατομικά ανδραγαθήματα. Όπως για παράδειγμα τα δυο γκολ του Ζίνι, που τα είχε μάλιστα υποσχεθεί στον Νίκολιτς. Μάλιστα το ένα εξ αυτών θύμισε την κεφαλιά του Μίμη Παπαϊωάννου που είχε φέρει την επική ανατροπή επί της ΚΠΡ. Και έριξε ακόμα περισσότερη βενζίνη στην φωτιά της πίστης για ίδια ανατροπή με την Ράγιο, που έτσι κι αλλιώς είχε φουντώσει. Ή όπως το ένα ακόμα μεγαλειώδες ματς και «είμαστε παντού στο γήπεδο» ματς του Πινέδα και του Μαρίν. Ή το νέο σόου του Κοϊτά. Ή (μια ακόμα) επιβεβαίωση πως ο Ρότα έχει εξελιχθεί σε σπουδαίο ακραίο μπακ.

Βεβαίως όλα αυτά ήταν αρκετά για να βάλουν την ΑΕΚ με 3-0 μπροστά στο σκορ στο 56’, για να στριμώξουν επί 90άλεπτο στα σχοινιά της Ράγιο και να οδηγήσουν τον προπονητή σε παραδοχή πως δεν άξιζε η ομάδα του την πρόκριση. Αλλά δεν ήταν αρκετά για την ίδια την πρόκριση. Αυτή δυστυχώς πέταξε, μαζί με μια χρυσή ευκαιρία να πλησιάσει ακόμα πιο κοντά η ΑΕΚ στο τέλος της διαδρομής. Άφησε όμως πίσω της μια αίσθηση πως αυτή η ΑΕΚ, προσηλωμένη στο πλάνο και πνευματικά συγκεντρωμένη, έχει πολύ ψηλά ταβάνια. Αυτό πιστοποίησε άλλωστε και το πολύ ζεστό χειροκρότημα και της Νέας Φιλαδέλφειας, αλλά ακόμα και τον παικτών της Ράγιο.

Δεν άφησε πίσω της απογοήτευση, αλλά μόνο περηφάνια και για το ταξίδι και για τον τρόπο που αυτό τελείωσε, έστω και πρόωρα. Άφησε πίσω της και μια τεράστια καταπόνηση. Ο Ρότα στο τέλος δυσκολευόταν να σταθεί όρθιος. Το ίδιο και ο Μαρίν. Για δυο παιχνίδια είχαν τρέξει όχι μόνο για ένα. Και όχι μόνο αυτοί. Αλλά τώρα δεν υπάρχει περιθώριο ούτε για ξεκούραση, ούτε για ανάσα καν. Η ΑΕΚ πριν καν συμπληρωθούν τρία 24ωρα, θα ξαναμπει στο γήπεδο για να παίξει ματς με τον ΠΑΟΚ που μπορεί να κρίνει τον τίτλο. Και πρέπει περισσότερο από κάθε άλλη φορά φέτος, να εμφανιστεί believe and never give up.