Ο Ολυμπιακός έδειξε το ευρωπαϊκό του μέγεθος στο Άμστερνταμ

Ο Ολυμπιακός κατέγραψε το βράδυ της Τετάρτης μία ακόμα ιστορική βραδιά, η οποία αποτύπωσε το πόσο μεγάλωσε ευρωπαϊκά. Γράφει ο Τζιοβάνι Ζάκαρη.

Στις 29 Μαΐου του 2024 ο Ολυμπιακός έγραψε ιστορία, όταν και κατέκτησε το Conference League μέσα στην «OPAP Arena». Αυτό το τρόπαιο έφερε χαρά, συγκίνηση, ανατριχίλα και μία ακόμα μακρά λίστα με λέξεις που μπορούν να περιγράψουν τι συνέβη κόντρα στη Φιορτεντίνα.

Πέραν όλων αυτών, όμως, έφερε και κάτι άλλο. Την εδραίωση των Πειραιωτών στην ευρωπαϊκή ελίτ. Μία εδραίωση που αποτυπώθηκε με τον καλύτερο τρόπο βράδυ Τετάρτης (29/1) στους 0 βαθμούς της «Γιόχαν Κρόιφ Αρένα». Η νίκη επί του Άγιαξ, βέβαια, ήταν το... κερασάκι στην τούρτα, αφού ακολούθησε τις προηγούμενες νίκες. Νίκες που πολλοί πίστευαν πως δεν θα έρχονταν ποτέ.

Θυμάμαι στο 1-1 με την Αϊντχόφεν και τον τρόπο που έχει έρθει να έχω μία συζήτηση και να μου λέει ένας καλός φίλος μου: «Πάει τώρα ρε, τελείωσε το Champions League, πάμε για το πρωτάθλημα». Για εκείνον αλλά και όσους δεν πίστεψαν στην πρόκριση ο Ολυμπιακός έδειξε τι μπορεί να κάνει. Προσοχή, δεν τους αδικώ. Μιλάμε για κάτι εξωπραγματικό να κάνεις το 3/3 στις τελευταίες αγωνιστικές και να πάρεις εισιτήριο για την επόμενη φάση.

Άλλωστε, για να βρει κανείς το τελευταίο 3/3 των «ερυθρόλευκων» θα πρέπει να γυρίσει το ημερολόγιο στη σεζόν 2015-16. Όμως ο Ολυμπιακός το έκανε και το έκανε έχοντας ένα αρκετά απαιτητικό πρόγραμμα. Μάλιστα το πέτυχε στη «Γιόχαν Κρόιφ Αρένα» έχοντας φάει μέσα στο ματς μία δυνατή σφαλιάρα. Δεν είναι τόσο το πέναλτι που κάνει ο Μουζακίτης - που λες οκέι ποδόσφαιρο είναι γίνονται και πέναλτι - είναι ο τρόπος που εκτελεί ο Ντόλμπεργκ. Σαν να λέει «είμαστε εδώ μάγκες, κάντε στην άκρη τώρα».

Όμως οι παίκτες του Μεντιλίμπαρ, παρά την αρχική ψυχρολουσία όσο πήγαινε η ώρα προσπαθούσαν με μεγαλύτερη ψυχραιμία να χτίσουν τις επιθέσεις τους. Ο Ισπανός τεχνικός το χειρίστηκε άψογα το παιχνίδι. Μετά από ένα κακό πρώτο μέρος - ποιος ξέρει τι είπε στα αποδυτήρια - ήρθε ένα εξαιρετικό δεύτερο. Με έναν Ζέλσον Μάρτινς να έχει αλλαγμένο πρόσωπο, με τον Ταρέμι όταν μετατοπίζεται στη θέση του φορ να μοιάζει πιο λειτουργικός, με την είσοδο Τσικίνιο-Σιπιόνι να προσθέτει φρεσκάδα στην εντεκάδα, με, με, με....

Επιπλέον, επειδή λένε για... φαντάσματα. Η Λεβερκούζεν και ο Άγιαξ είναι η Λεβερκούζεν και ο Άγιαξ. Μόνο μικρές ασήμαντες ομάδες δεν τις λες. Δεν βάζω καν την Καϊράτ μέσα που επίσης έβαλε σκούρα στον περσινό πρωταθλητή Ελλάδας. Κόντρα στους Γερμανούς ήταν αποτελεσματικός και κόντρα στον «Αίαντα» πολύ πιο σίγουρος για τον εαυτό του. Μην ξεχνάμε πως μιλάμε για δύο ομάδες που επίσης έψαχναν πρόκριση, η κάθε μία με διαφορετικό στόχο.

Συν τοις άλλοις, ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε με τον Άγιαξ στο Φάληρο αλλά στο Άμστερνταμ, εδώ όπου βρήκε μπροστά του ένα γήπεδο γεμάτο από Ολλανδούς. Σε μία χώρα, μάλιστα, όπου οι Πειραιώτες δεν είχαν καταγράψει ούτε μία νίκη. Καταλάβατε; Αυτό εννοώ μπήκε στην ευρωπαϊκή ελίτ. Όταν καταφέρνεις και κάνεις 3/3, προκρίνεσαι στα playoffs και παίρνεις νίκη σε ένα... αφιλόξενο έδαφος τότε αυτό σημαίνει πως έχεις εδραιωθεί στην Ευρώπη.