Από τα αποδυτήρια του ΠΑΟΚ στο… χάος: Ο Τούντορ και το «σύνδρομο Αλέφαντου»

Ο Κροάτης θεωρεί τους παίκτες «σκλάβους», ο Λουτσέσκου τους συμπεριφέρεται ως πατέρας. Απόμακρος ήταν και ο Σάντος, αλλά τους κέρδιζε με τον τρόπο του

Ούτε ενάμιση μήνα δεν άντεξε ο Τούντορ στην Τότεναμ και αλλάζοντας ομάδες σαν πουκάμισα πριν φτάσει στα 50, έχει όλο το δρόμο μπροστά του για να διεκδικήσει τον τίτλο του Αλέφαντου της Ευρώπης.

Ολίγον υπερβολική η σύγκριση ομολογώ, τα ρεκόρ του αείμνηστου Νικόλα θα παραμείνουν ακατάρριπτα στους αιώνες των αιώνων. Ατελείωτη η λίστα με τις ομάδες που συμφώνησε, για να παραιτηθεί την επόμενη ημέρα ή και ώρα.

Μια διαφορά λοιπόν βρέθηκε με το καλημέρα, ο Αλέφαντος συνήθως έφευγε μόνος του, τον Τούντορ... τον φεύγουν. Συν το ότι ο πρώτος είχε φινέτσα, ο άλλος είναι μονίμως βλοσυρός και εκπέμπει μιζέρια.

Άρα το ορθό είναι ότι οι Λονδρέζοι δεν άντεξαν τον Κροάτη και τον «σφουγγάρισαν» με συνοπτικές διαδικασίες.

Από τότε που ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα, δεν έχει ολοκληρώσει σεζόν σε ομάδα.

Στο ξεκίνημα πέρασε και από τον ΠΑΟΚ, οπότε μπορούμε να συνεισφέρουμε φωτίζοντας την ιδιαιτερότητα της περίπτωσής του.

Οξύμωρο μεν αλλά μέλη του αγωνιστικού τμήματος που έχουν θητεύσει δίπλα σε πολλούς προπονητές που πέρασαν από τον ΠΑΟΚ τα τελευταία χρόνια, είχαν να λένε ότι σε επίπεδο γνώσεων και προπονητικής μεθοδολογίας ο Κροάτης ήταν κορυφή.

Από τον ΠΑΟΚ αυτά τα χρόνια πέρασαν ο Σάντος, ο Στέφενς, ο Λουτσέσκου, άρα η σύγκριση γινόταν με αναγνωρισμένες αξίες. Μπορούμε να βάλουμε και τον Φερέιρα, ασχέτως αν είχε έρθει περίπου ως rookie.

Ο Τούντορ ήταν ανώτερος απ΄όλους, ίσως επειδή δεν ήταν τόσο μακρινή η εποχή που ήταν εν ενεργεία ποδοσφαιριστής. Και μάλιστα στη Γιουβέντους, την κορυφαία ομάδα μιας εκ των κορυφαίων σχολών του κόσμου. Σχεδόν μια δεκαετία στο Τορίνο, ήθελε δεν ήθελε, διδάχτηκε πολλά.

Το πρόβλημα με τον Κροάτη είναι ο χαρακτήρας του, αν και άρχων των αποδυτηρίων είναι πλήρως αποκομμένος από αυτά, έχοντας μάτια μόνο για τον εαυτό του.

Όντας εντελώς απόμακρος από τους παίκτες είναι αδύνατον να εμπνεύσει, αυτό που λέμε «οι παίκτες παίζουν για τον προπονητή» αποτελεί άγνωστη έννοια για τις ομάδες του.

Οπότε τι αξία έχουν οι γνώσεις και τα συστήματα, όταν δεν μπορείς να τα μεταδώσεις και οι παίκτες σε ανέχονται από υποχρέωση; Οι προπονητές γίνονται αντιπαθείς σε εκείνους που δεν παίζουν, τον Τούντορ τον απαξιώνουν μέχρι και οι βασικοί και αναντικατάστατοι.

Το ακριβώς αντίθετο με το Λουτσέσκου δηλαδή, που όλοι ανεξαιρέτως οι παίκτες πίνουν νερό στ΄ όνομά του. Αυτόν που είναι απογοητευμένος επειδή δεν αγωνίζεται, ο Ρουμάνος θα τον βγάλει έξω για φαγητό. Θα του εξηγήσει, θα τον ενθαρρύνει, θα τον συμβουλεύσει, θα του δώσει κίνητρο να προσπαθήσει, γιατρεύοντας το χειρότερο που μπορεί να αισθανθεί ένας αθλητής. Ότι είναι αχρείαστος ίσως και άχρηστος.

Το ίδιο θα κάνει με όποιον αντιμετωπίζει πρόβλημα προσαρμογής, ακόμη και με κάποιον που έχει ένα οικογενειακό θέμα και τον βαραίνει.

Κάπως έτσι οι παίκτες που είχε ο Λουτσέσκου σε όλες τις ομάδες παίζουν και για εκείνον, είναι ο πατέρας τους εντός αποδυτηρίων ενίοτε και εκτός.

Ο Τούντορ συμπεριφέρεται σαν τον πατέρα που έχει παρατήσει τα παιδιά του και τα θυμάται μόνο στις γιορτές. Και οι ευχές του είναι τυπικές, απόμακρες, χωρίς συναίσθημα και με μπλαζέ ύφος.

Είκοσι μέρες πριν στο Τότεναμ - Ατλέτικο Μαδρίτης επέλεξε έναν άπειρο 22χρονο τερματοφύλακα, τον οποίον έκανε αλλαγή στο 17 (!!!) μετά από δυο όντως χοντρά λάθη.

Δική του ήταν η επιλογή οπότε αντί να βαρέσει το δικό κεφάλι του στον πάγκο, προτίμησε να διασύρει ένα παιδί που είναι άγνωστο αν ποτέ ξεπεράσει το σοκ. Ο τελευταίος όπως ήταν φυσιολογικό έβαλε τα κλάματα αποχωρώντας, ο Κροάτης απαξίωσε ακόμα και δυο λόγια παρηγοριάς και στήριξης.

Τον πέταξε επιδεικτικά σε κάδο απορριμμάτων.

Το κοινό στην Αγγλία που «νοιώθει» και δεν είναι άσχετο με το άθλημα, αποθέωσε τον τερματοφύλακα όταν έβγαινε αποδοκιμάζοντας τον αντικαταστάτη του. Ο τελευταίος δεν είχε ευθύνη, η αποδοκιμασία πήγαινε 100% στον προπονητή.

Μια τέτοια επιλογή δεν καίει μόνο έναν παίκτη αλλά όλη την ομάδα, γιατί άπαντες συνειδητοποιούν ότι έχουν να κάνουν με κάποιον περίπου «ψυχάκια», οπότε προσεχώς μπορεί το θύμα να είναι κάποιος από αυτούς. Κι αν το έκανε εν ώρα αγώνα, φανταστείτε τι γίνεται στις προπονήσεις που δεν διεξάγονται σε δημόσια θέα.

Μετράει και ο τρόπος λοιπόν, στην αντιπέρα όχθη σε σχέση με τον Λουτσέσκου ήταν και ο Σάντος, επίσης απρόσιτος και χωρίς πολλά πολλά με τους παίκτες.

Τους κέρδιζε όμως με το δικό του τρόπο, δεν τους εξέθετε, δεν τους άφηνε απροστάτευτους, ούτε τους άδειαζε με τη συμπεριφορά του.

Είχε το δικό του τρόπο να τους βάζει σε τάξη, το 2008-9 στον ΠΑΟΚ συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τον Ιμπραΐμα Μπακαγιόκο. Δυνατό όνομα με θητεία σε Μαρσέιγ και Έβερτον, στα στερνά της καριέρας του ήρθε στα μέρη μας, πρώτα σε Λάρισα που δεν απέδωσε τα αναμενόμενα και μετά στον ΠΑΟΚ.

Δεν ήταν ποτέ βασικός, όποτε έμπαινε ως αλλαγή όμως πετύχαινε γκολ.

Σε ένα ματς στη Νέα Σμύρνη ο γηπεδούχος προηγούνταν 1-0, λίγο πριν τη λήξη ο Σάντος ρίχνει μέσα Μπακαγιόκο, στο 88 ισοφαρίζει, στις καθυστερήσεις κάνει το 1-2. Βέβαιος ότι επιτέλους θα κέρδισε φανέλα βασικού, στην τελευταία προπόνηση της επόμενης εβδομάδας ξεκινά πάλι με τους αναπληρωματικούς στο οικογενειακό διπλό και εκρήγνυται.

Ανέκφραστος ο Σάντος τον κοιτά με αυστηρό βλέμμα και του λέει ορθά κοφτά: «Go UEFA». Αν αισθάνεσαι αδικημένος δηλαδή, τράβα στην UEFA να κάνεις τα παράπονά σου εκεί. Οι παριστάμενοι ξάπλωσαν κάτω από τα γέλια και ένα εν δυνάμει πρόβλημα λύθηκε με τρόπο που σκόρπισε χαμόγελα.

Ο Λάζλο Μπόλονι είχε πει κάποτε ότι οι παίκτες στα χαρτιά αναφέρονται ως εργαζόμενοι, στην πραγματικότητα όμως είναι stars και πρέπει να τους συμπεριφέρεσαι αναλόγως.

Ο Τούντορ τους αντιμετωπίζει ως εργάτες σε φάμπρικες του 70 οπότε ακόμη κι αν το επίπεδο του είναι εξαιρετικά υψηλό, δε θα αργήσει ο καιρός που θα τον ξαναδούμε στα μέρη μας, σε κάποιο πρωτάθλημα των ΕΠΣ...