Από το «όνειρο» στο αδιέξοδο: Πώς κατέρρευσε ο ΠΑΟΚ πίσω από τη «βιτρίνα»

Αν ο ΠΑΟΚ αρκείται σε λύσεις «μπαλώματα» στο ζωτικό περιβάλλον της Super League, είναι προφανές τι επικρατεί στις λοιπές διοικητικές δομές που δεν είναι ούτε λίγες ούτε ασήμαντες.

Σε περίπτωση που ο ΠΑΟΚ κατακτούσε το κύπελλο, θα ταίριαζε ο τίτλος «παρηγοριά στον άρρωστο». Θα είχε απλά να λέει ότι την επετειακή του χρονιά κατέκτησε τρόπαιο. Ούτε κεφάλι θα σήκωνε για τη συνέχεια, ούτε θα έλυνε τα λειτουργικά προβλήματά του.

Ο άρρωστος χρήζει θεραπείας, οπότε η έλλειψη παρηγοριάς δε συνιστά σημαντική απώλεια.
Μέσα σε μια βραδιά βρέθηκε στην ίδια φάση με τους συμμετέχοντες στα play offs 5-8, αφού θα συνεχίσει να αγωνίζεται για τυπικούς λόγους. Η χρονιά έχει ήδη τελειώσει, παραπάνω δε μπορεί να πάει, παρακάτω δε γίνεται ακόμη και να το ήθελε.

Κι επειδή στο φινάλε κάθε περιόδου γίνεται ο απολογισμός, η σεζόν για τον ΠΑΟΚ κρίνεται ως πετυχημένη και το συμπέρασμα δεν είναι διόλου ειρωνικό.

Προκρίθηκε από τη League Phase του Europa με εξαιρετικές εμφανίσεις κατά βάση, το μεγαλύτερο διάστημα του πρωταθλήματος φάνταζε κατά γενική ομολογία ως ομάδα – όνειρο, έφτασε στον τελικό κυπέλλου αποκλείοντας Ολυμπιακό – Παναθηναϊκό.

Κι όλα αυτά πορευόμενος ολόκληρη τη χρονιά, στον αυτόματο πιλότο.
Η ορθότερη αξιολόγηση γίνεται πάντα βάσει των συνολικών προδιαγραφών, αν σε αγώνες ταχύτητας τερματίσεις τρίτος με φθαρμένα παπούτσια και χωρίς την υποστήριξη επιτελείου γυμναστών και εξειδικευμένου προσωπικού, που οι ανταγωνιστές διαθέτουν, σίγουρα δεν είσαι αποτυχημένος.

Ο ΠΑΟΚ πήγε όσο πήγε χάρη στη μαεστρία του Λουτσέσκου και στο εξαιρετικό έμψυχο δυναμικό, αλλά αυτά δεν αρκούν. Ο αυτόματος πιλότος δεν έχει σχέση με την καραμέλα που πιπιλίζεται ολοένα και συχνότερα στη Θεσσαλονίκη και αφορά την απουσία του Ιβάν Σαββίδη.

Ο τελευταίος δεν ήταν ποτέ εδώ, ως φυσική παρουσία εννοείται. Το γνώριζαν άπαντες από την πρώτη στιγμή που μαθεύτηκε ότι κάποιος Ελληνικής καταγωγής αλλά κάτοικος Ρωσίας, αγόρασε την ΠΑΕ.
Τότε βέβαια δεν ενοχλούσε κανέναν, η ανάγκη του κοινού να εφεύρει κάτι μεμπτό για να του προσάψει στην πορεία του χρόνου, οδήγησε στην εκταφή του «επιχειρήματος.»

Όταν αγόραζε την ΠΑΕ λύνοντας μονομιάς τα οικονομικά της προβλήματα και την απάλλασσε από το διαχρονικό βραχνά των χρεών, κανένας δεν είπε «δε θέλουμε τα λεφτά σου, επειδή ζεις μακριά…»
Το ότι μέχρι το 2020 που έσκασε η ιστορία με τον covid επισκεπτόταν την Θεσσαλονίκη μια – δυο φορές το μήνα για μερικά 24ωρα, δε συνιστά δα και σοβαρή διαφορά.

Ειδικά αν αναλογιστείς ότι στο τετραήμερο της παρουσίας του έπρεπε να ασχοληθεί με θέματα του ΠΑΟΚ, του Μακεδονία Παλλάς, του ΟΛΘ, της Σουρωτής, του OPEN, των υπόλοιπων επενδύσεών του, συν τα ραντεβού που έχει στο πρόγραμμα ένας επιχειρηματίας της εμβέλειάς του.
Φτωχομάνα την λένε όμως γιατί κατοικοεδρεύει και πνευματική φτώχεια, υπάρχει κόσμος που πιστεύει ότι οι Μαρινάκης, Ηλιόπουλος, Αλαφούζος, Γιαννακόπουλος και Αγγελόπουλοι περνάνε το μισό χρόνο της ημέρας τους στα γραφεία των ομάδων τους, ασχολούμενοι με την καθημερινότητά τους.

Οι ιδιοκτήτες αφιερώνουν τον ελάχιστο και πολύτιμο χρόνο τους αποκλειστικά σε θέματα πρώτης γραμμής, ο Μαρινάκης πχ θα λάβει την τελική απόφαση αν σκάσει μια καλή πρόταση για τον Τζολάκη κι ο Αλαφούζος θα προεδρεύσει σε σύσκεψη στενών συνεργατών του για το μέλλον του Μπενίτεθ.
Για όλα τα υπόλοιπα υπάρχουν διοικητικά στελέχη που τρέχουν τα δεκάδες μικρά ή μεσαία ζητήματα που σε ημερήσια βάση προκύπτουν σε κάθε μεγάλη εταιρία.

Οι ίδιοι τρέχουν του Τζολάκη και του Μπενίτεθ βέβαια, απλώς όταν φτάσει η οριακή στιγμή της απόφασης αναλαμβάνει δράση ο ιδιοκτήτης. Τα «μικρά κι ασήμαντα» είναι και τα ουσιώδη άσχετα αν η μάζα τα αντιλαμβάνεται ως ρουτίνα, αφού καθορίζουν σε ύψιστο βαθμό τη λειτουργικότητα κάθε εταιρίας.

Αυτό είναι που λείπει από τον ΠΑΟΚ, τα διοικητικά στελέχη δηλαδή που θα διευθετούν την καθημερινότητα. Για τα πολύ – πολύ μεγάλα όπως προείπαμε υπάρχουν οι μεγαλομέτοχοι, οι οποίοι είτε συμμετάσχουν δια ζώσης είτε μέσω τηλεδιάσκεψης, είναι ένα και το αυτό.

Όχι πως θα ήταν κακό αν ο Σαββίδης μοίραζε το χρόνο του μεταξύ Ροστόφ – Θεσσαλονίκης, αλλά δε θα άλλαζε κάτι θεαματικά. Ενδεικτικό το παράδειγμα των συνεδριάσεων της Superleague όπου η αναγκαιότητα επαρκούς εκπροσώπησης είναι πρόδηλη, καθώς εκεί λαμβάνονται όλες οι σημαντικές αποφάσεις του πρωταθλήματος. Ο Ολυμπιακός εκπροσωπείται από τον Κώστα Καραπαπά, η ΑΕΚ από το Μηνά Λυσάνδρου, αμφότεροι «ψημένοι», δοκιμασμένοι και σίγουρα ικανοί παράγοντες, ειδάλλως δε θα επιβίωναν σε άκρως απαιτητικό περιβάλλον.

Εκπρόσωπος του ΠΑΟΚ είναι ο πρώην προπονητής Άγγελος Αναστασιάδης και κάπου εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Σα να λέμε ότι αντίστοιχος του Ολυμπιακού είναι ο Τάκης Λεμονής και της ΑΕΚ ο Πέτρος Ραβούσης. Δεν είναι ζήτημα προσώπων ο Αναστασιάδης το παλεύει όσο πιο φιλότιμα μπορεί, είναι θέμα ιδιότητας και προδιαγραφών του καθενός.

Αν ο ΠΑΟΚ αρκείται σε λύσεις «μπαλώματα» στον τόσο κρίσιμο και ζωτικό χώρο της διοργανώτριας, είναι προφανές τι ισχύει στις λοιπές διοικητικές δομές και εκφάνσεις που δεν είναι ούτε λίγες ούτε ασήμαντες.

Κι εκτός από χρόνο και προσήλωση, απαιτούν εμπειρία και κυρίως ικανότητα. Ο ΠΑΟΚ υπολείπεται τέτοιων στελεχών σε όλα τα καίρια διοικητικά πόστα, για να λύνουν ακόμα και τα φαινομενικά ανώδυνα ζητήματα. Αν λιμνάσουν ή δεν διευθετηθούν σωστά, στο τέλος θα σε πνίξουν. Μια χούφτα κόκκων άμμου ίσως θεωρείται ασήμαντη, αλλά αν αφήνεις κάθε μέρα μερικές στο σακί στο τέλος θα γίνει ασήκωτο.

Ψιλά γράμματα για το κοινό που επικεντρώνεται στη βιτρίνα, το καλοκαίρι που μας πέρασε το κυρίαρχο θέμα στον ΠΑΟΚ ήταν η πώληση Κωνσταντέλια. Η οποία τελικά ακυρώθηκε, καπάκι ήρθε ο Ζαφείρης, οπότε τα «χατίρια» της κοινής γνώμης έγιναν με το παραπάνω. Κι εκεί που όλοι ζούσαν το ντελίριο των ψευδαισθήσεων, ήρθε η απότομη προσγείωση.

Η βιτρίνα είναι η πρώτη εικόνα που αποκομίζεις και σίγουρα δεν είναι ασήμαντη. Για να λειτουργήσει και να προοδεύσει ένα «μαγαζί» όμως απαιτείται η ύπαρξη ολόκληρου μηχανισμού από πίσω, που επιβάλλεται να δουλεύει στην εντέλεια και συντονισμένα.

Όταν υπάρχει έλλειψη λειτουργικού συστήματος και εξαρτημάτων, το «μαγαζί» καταρρέει παρασέρνοντας και την όμορφη βιτρίνα…