Αρνητής νίκης παρά τα (όποια) θετικά σημάδια

Ο Άρης δεν ήταν κακός, αλλά ήταν για πολλοστή φορά αυτοκαταστροφικός και δεν μπόρεσε να νικήσει ούτε τον μέτριο Ατρόμητο παρά τα δύο (!) κερδισμένα πέναλτι. Γράφει ο Βασίλης Πολυχρονόπουλος.

Άλλοι θα πουν πως ο Άρης είναι άτυχος. Σωστό. Σίγουρα μιλάμε για μία ομάδα, που η τύχη δεν της χαμογελά σχεδόν ποτέ και τα παραδείγματα είναι άπειρα. Άλλοι θα πουν ότι είναι καταραμένος. Και αυτό σωστό μοιάζει να είναι, αφού πραγματικά αυτή η ομάδα με αυτά που περνάει, πρέπει να έχει πέσει θύμα κατάρας από καμιά μάγισσα από αυτές που βλέπουμε στα θρίλερ του Χόλιγουντ. Το πιο σωστό, όμως, που αφορά κυρίως τη φετινή σεζόν είναι ένα: Ο Άρης είναι άξιος της μοίρας του.

Οι αριθμοί των φετινών επιδόσεων του σε κάθε τομέα είναι τόσο τραγικοί, που δεν μπορούμε να τα βάζουμε με την τύχη και τις... κατάρες. Δεν είναι ατυχία τα δύο χαμένα πέναλτι, είναι ανικανότητα της ομάδας της Θεσσαλονίκης να πάρει επιτέλους ένα θετικό αποτέλεσμα, το οποίο αγνοεί εδώ και περίπου 1,5 μήνα. Για να μην μιλήσουμε για την κατάσταση στο «Κλεάνθης Βικελίδης», όπου η τελευταία νίκη για το πρωτάθλημα ήταν στις 29 Νοεμβρίου του 2025! Στατιστικά που πρέπει να γυρίσουμε στη χρονιά του υποβιβασμού για να βρούμε όμοια τους.

Και επειδή μπήκα λίγο... φουριόζος, πάμε να ρίξουμε παλμούς και να πούμε αναλυτικά τι είδαμε στο παιχνίδι. Λογικές επιλογές απο τον Μιχάλη Γρηγορίου, που προχώρησε μόλις σε δύο αλλαγές σε σχέση με το ντέρμπι της Λεωφόρου και αυτές αναγκαστικές. Οι Τεχέρο και Ρόουζ πήραν τις θέσεις των Φαντιγκά και Σούντμπεργκ, που ήταν εκτός. Η ομάδα μπήκε δυνατά στο παιχνίδι, είχε τον απόλυτο έλεγχο και επίσης είχε και μία μεγάλη ευκαιρία να προηγηθεί νωρίς-νωρίς με το πέναλτι, αλλά την πέταξε στα σκουπίδια, αφού ο Ράτσιτς ήταν άστοχος από την άσπρη βούλα.

Στη συνέχεια παρέμεινε ανώτερος ο Άρης στον αγωνιστικό χώρο, απλά αντιμετωπίζοντας το γνωστό πρόβλημα στο δημιουργικό κομμάτι. Μέχρι που ήρθε η τεράστια διπλή ευκαιρία στο 39ο λεπτό, με τον Γκουγκεσασβίλι να γίνεται Νόιερ και να κάνει δύο φοβερές επεμβάσεις στις προσπάθειες των Καντεβέρε και Δώνη και να κρατάει μακριά το γκολ από τους Θεσσαλονικείς. Η κατάληξη αυτή της φάσης; Να αποβληθεί ο Γκαρέ! Σε μία φάση, που οι γηπεδούχοι «άγγιξαν» το γκολ και είναι απορίας άξιο πως δεν το πέτυχαν, κατάφεραν να μείνουν με δέκα παίκτες. Και δίκαια, γιατί πραγματικά ο Αργεντινός εξτρέμ παραλίγο να σπάσει το κεφάλι του Ούρονεν. Εξάλλου, εμείς δεν κάνουμε το άσπρο-μαύρο όπως άλλοι (τυχαία τα χρώματα έτσι, ο σοφός λαός τα χρησιμοποιεί αυτή τη φράση).

Και εκεί που λες ότι στο δεύτερο μέρος τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα με παίκτη λιγότερο και δύσκολα θα σου δοθεί η ευκαιρία για το γκολ, η ομάδα πράγματι στάθηκε αξιοπρεπέστατα με το αριθμητικό μειονέκτημα. Δεν κινδύνεψε καθόλου πίσω όπως ήταν στημένη και στο 76' της δόθηκε η ευκαιρία να πάρει κεφάλι στο σκορ. Ένα νέο πέναλτι, πεντακάθαρο κι αυτό, μετά από χέρι του Μουτουσαμί σε γύρισμα του Γιαννιώτα. Ο Μορόν, που μέχρι πρότινος είχε 14/14 εύστοχα πέναλτι ανέλαβε την εκτέλεση, κι όμως σημάδεψε το οριζόντιο δοκάρι. Κάπως έτσι, μείναμε με τα «κουλούρια» και με τον βαθμό, που δεν βοηθά στο να πλησιάσει ο Άρης την 5η θέση και να πάρει ένα ψυχολογικό boost, που τόσο έχει ανάγκη.

Αλλά μάλλον πρέπει να λέμε και πάλι καλά που δεν έχασε η ομάδα της Θεσσαλονίκης. Τόσα έχουμε δει, που δεν θα μου έκανε καθόλου εντύπωση να γνώριζε και την ήττα σε ένα τελείως δικό της ματς. Και τώρα τι πρέπει να πω εγώ; Τα κλασικά. Δύο «τελικοί» μπροστά, που η νίκη είναι μονόδρομος και τα λοιπά και τα λοιπά. Υπάρχει μεγάλη δόση αλήθειας φυσικά σε όλο αυτό, η ομάδα δεν επιτρέπεται να τα παρατήσει και να πετάξει «λευκή» πετσέτα, αλλά δεν υπάρχουν πλέον κουράγια από τον κόσμο. Ούτε να πιστεύει, ούτε να ελπίζει σε κάτι. Νομίζω πως άπαντες απλά περιμένουν να τελειώσει αυτή η εφιαλτική σεζόν και κατ' επέκταση το... μαρτύριο.

ΥΓ. Βλέπουμε κάτι διαφορετικό με τον Μιχάλη Γρηγορίου στον πάγκο. Υπάρχει ξεκάθαρα διάθεση. Οι παίκτες πιέζουν, τρέχουν, καταβάλουν προσπάθεια. Απλά, είμαστε σε ένα σημείο, που η προσπάθεια δεν μετράει. Θες αποτελέσματα. Ωστόσο, δεν μπορούμε να μη σημειώσουμε πως τουλάχιστον βλέπουμε «κάτι».

ΥΓ2 Το μόνο θετικό που μπορούμε να κρατήσουμε από αυτό το παιχνίδι είναι η επιστροφή του Μιχάλη Βοριαζίδη και το πως τον υποδέχτηκε ο κόσμος του Άρη. Ο Έλληνας χαφ πέρασε μία σοβαρή περιπέτεια υγείας, όμως είναι και πάλι εδώ, γερός. Και αυτό βοήθησε στο να χαμογελάσουμε λιγάκι.